ตอนที่ 9 ระบบอัปเกรด สุ่มรางวัล

ตอนที่ 9 ระบบอัปเกรด สุ่มรางวัล

ระหว่างคาบเรียนที่สามในช่วงเช้า จู่ๆ ฉินเซี่ยงหยางก็ได้ยินเสียงสวรรค์ดังแว่วมาในหู

[ระบบอัปเกรดสำเร็จแล้ว!]

[เลเวลปัจจุบัน: 2!]

[ร้านค้าระบบเปิดใช้งานแล้ว!]

[ขณะนี้สามารถกระตุ้นโอกาสการลงทุนในจำนวนเงินที่ต่ำกว่าหนึ่งล้านหยวนได้แล้ว!]

ฉินเซี่ยงหยางหัวใจเต้นแรง เขากำหมัดแน่น ความคิดของเขาถูกต้องจริงๆ ด้วย!

จากนั้น เขาก็รีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา มองเห็นหลอดค่าประสบการณ์ด้านบนเปลี่ยนเป็น 547/1,000,000

หนึ่งล้าน? นั่นก็หมายความว่า หลังจากนี้เขาต้องใช้จ่ายเงินให้ครบหนึ่งล้านหยวนถ้วนถึงจะสามารถอัปเลเวลต่อไปได้งั้นหรือ?

ซี้ด นี่มันขยายตัวขึ้นเป็นสิบเท่าเลยนะเนี่ย ถ้าอย่างนั้นเลเวลสามก็ต้องเป็นสิบล้าน เลเวลสี่ก็ต้องเป็นร้อยล้านเลยน่ะสิ?

ก่อนหน้านี้เขายังเดาว่าน่าจะใช้แค่สองแสนหยวนอยู่เลย!

เอาเรื่องนี้พักไว้ก่อน ฉินเซี่ยงหยางกดเปิดร้านค้าระบบที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาตรงมุมขวาบนด้วยความคาดหวัง แต่พอเปิดเข้าไปดูแล้วก็ต้องรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ด้านในมีเพียงแถบเมนูง่ายๆ หนึ่งแถบ มีของอยู่สามอย่าง และขวาสุดคือวงล้อสุ่มรางวัล

สินค้าสามอย่างนี้มีชื่อว่า บัตรแลกเปลี่ยนโอกาสการลงทุนเลเวลหนึ่ง บัตรแลกเปลี่ยนโอกาสการลงทุนเลเวลสอง และบัตรคืนเงินคูณสองจากการใช้จ่าย

การซื้อสินค้าจำเป็นต้องใช้คะแนน ชิ้นแรกใช้ 1 คะแนน ส่วนสองชิ้นที่เหลือใช้ชิ้นละ 5 คะแนน เมื่อเขาเพ่งสมาธิไปที่คำว่าคะแนน ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

การใช้จ่ายเงินทุกหนึ่งหมื่นหยวนจะได้รับ 1 คะแนน และคะแนนปัจจุบันของเขาก็คือ 10 คะแนน

ส่วนคำอธิบายของบัตรแลกเปลี่ยนโอกาสการลงทุนเลเวลหนึ่งก็คือ เมื่อใช้งาน จะสุ่มกระตุ้นโอกาสการลงทุนในจำนวนเงินที่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวนขึ้นมาหนึ่งครั้ง บัตรเลเวลสองคือกระตุ้นโอกาสการลงทุนในจำนวนเงินที่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวน ส่วนบัตรคืนเงินคือเมื่อใช้งาน การใช้จ่ายในจำนวนเงินไม่เกินหนึ่งแสนหยวนในครั้งต่อไป จะได้รับเงินคืนเป็นสองเท่า

มาแล้วๆ ในที่สุดก็ได้เห็นบัตรคืนเงินสักที! ในนิยายเศรษฐีเรื่องอื่นเขามีแจกให้ตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยนะ แต่ของแกเพิ่งจะมาให้เอาป่านนี้เนี่ยนะ!

ฉินเซี่ยงหยางถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น รีบแลกเปลี่ยนบัตรคืนเงินมาก่อนเป็นอันดับแรก ถ้าเขาใช้เงินไปหนึ่งแสนหยวน ก็จะได้เงินคืนกลับมาทันทีสองแสนหยวน นั่นก็เท่ากับได้คะแนนมายี่สิบกว่าคะแนน แถมยังไม่ต้องวิ่งวุ่นไปขึ้นเงินรางวัลอีกต่างหาก กำไรเห็นๆ!

น่าเสียดายที่มันจำกัดให้แลกได้แค่ครั้งเดียว พอแลกเปลี่ยนเสร็จแล้ว ระบบก็ขึ้นข้อความว่า 'สินค้าหมด' และต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์ถึงจะรีเฟรชใหม่

จากนั้นเขาก็หันไปมองวงล้อสุ่มรางวัลที่อยู่ข้างๆ ในขณะเดียวกัน ข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็เด้งขึ้นมา การใช้จ่ายทุกๆ หนึ่งแสนหยวน จะสามารถสุ่มรางวัลได้หนึ่งครั้ง!

บนวงล้อมีของรางวัลอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด ฉินเซี่ยงหยางกวาดสายตามองดูทีละอย่าง

รถสปอร์ตแบบสุ่มหนึ่งคัน บ้านหนึ่งหลังในทำเลแบบสุ่มของเมืองซูเฉิง หุ้นบริษัทอิเล็กทรอนิกส์จวิ้นฮวาสิบเปอร์เซ็นต์ กระดาษทิชชูชิงเฟิงหนึ่งห่อ เป๊ปซี่หนึ่งกระป๋อง แพ็กเกจทัวร์อวิ๋นหนานสิบวันรวมตั๋วเครื่องบินไปกลับ... นี่มันของบ้าอะไรกันเนี่ย!

ของรางวัลอันแรกๆ ยังพอน่าตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่ไอ้ของที่อยู่ข้างหลังนี่มันคืออะไรกัน? นี่แกลอกโปรโมชันจับฉลากของห้างสรรพสินค้ามาหรือไง?

ฉินเซี่ยงหยางบ่นอุบอิบในใจ กวาดสายตามองลงไปข้างล่างเรื่อยๆ แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่ามีของรางวัลชิ้นหนึ่งเขียนเอาไว้ว่า

พลังกาย +1

นี่มันของดีชัดๆ!

ต่อไปนี้ต่อให้ไม่ออกกำลังกาย เขาก็จะมีซิกซ์แพ็กแปดลอนแล้วงั้นเหรอ?

หลังจากกวาดสายตามองจนครบทุกอย่างแล้ว ฉินเซี่ยงหยางก็ทนรอไม่ไหว กดสุ่มรางวัลทันที เมื่อวงล้อเริ่มหมุน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา สิ่งที่เขาคาดหวังมากที่สุดไม่ใช่พวกรถหรือบ้าน แต่เป็นไอ้เจ้า พลังกาย +1 ต่างหาก มันน่าจะเป็นการเพิ่มสมรรถภาพทางร่างกาย หรือก็คือสเตตัส +1 นั่นเอง แล้วสเตตัสหนึ่งแต้มที่ว่านี่ มันจะเพิ่มให้มากน้อยแค่ไหนกันนะ?

เข็มสีแดงเคลื่อนผ่านกระดาษทิชชู เคลื่อนผ่านบ้าน เคลื่อนผ่านหุ้น และในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่ รถสปอร์ตแบบสุ่มหนึ่งคัน จากนั้นก็มีตัวหนังสือสีสันสดใสเด้งขึ้นมา

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับรถออดี้ อาร์แปดหนึ่งคัน!]

ไม่ได้ค่าสเตตัส ฉินเซี่ยงหยางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ได้รถสปอร์ตก็รถสปอร์ตเถอะ ยังไงก็ยังดีกว่าได้น้ำอัดลมกระป๋องก็แล้วกัน

จู่ๆ โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่ากึกของฉินเซี่ยงหยางก็สั่นครืดคราดขึ้นมา เขารีบเอามือกุมมันไว้แน่น ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ เขาจะกล้ารับสายได้ยังไง โรงเรียนมีกฎห้ามพกโทรศัพท์มือถือมานะ!

พอสายแรกตัดไป ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก มันก็เริ่มสั่นขึ้นมาอีกครั้ง สั่นจนต้นขาเขาชาไปหมด ในที่สุด หลังจากที่เขาไม่ยอมรับสายไปสองครั้ง ทางนั้นก็ไม่ได้โทรมาอีก

ฉินเซี่ยงหยางรู้สึกงุนงง พ่อกับแม่รู้ว่าเวลานี้เขากำลังเรียนอยู่ ไม่มีทางโทรมาหาแน่ๆ หรือว่าจะเป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์? แต่ในยุคนี้ พวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์น่าจะยังไม่ระบาดนะ?

จริงสิ... คงไม่ใช่เรื่องรถสปอร์ตหรอกมั้ง?

ฉินเซี่ยงหยางกำลังนึกสงสัยอยู่เลยว่า รถสปอร์ตคันนี้จะถูกส่งมาให้เขาในรูปแบบไหน ถ้าจู่ๆ ไปโผล่อยู่ใต้ถุนบ้าน เขาคงหาคำอธิบายให้พ่อกับแม่ฟังไม่ได้แน่ๆ

กว่าจะรอจนถึงเวลาเลิกเรียนก็แทบแย่ ฉินเซี่ยงหยางรีบพุ่งตัวไปที่ห้องน้ำ ควักโทรศัพท์มือถือออกมาดู ก็พบว่าเป็นเบอร์แปลกจริงๆ ด้วย เขาจึงกดโทรกลับไป

ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว เป็นเสียงที่ไพเราะของผู้หญิงคนหนึ่ง

"สวัสดีค่ะ ที่นี่ศูนย์ออดี้เทียนเฉิงเมืองซูเฉิงนะคะ ไม่ทราบว่านั่นใช่คุณผู้ชายฉินหรือเปล่าคะ?"

"ใช่ครับ ผมเอง"

"สวัสดีค่ะ คุณผู้ชายได้สั่งจองรถออดี้ อาร์แปด สีดำเอาไว้กับทางเรานะคะ ทางเราติดต่อมาเพื่อจะแจ้งให้ทราบว่า รถคันนี้ต้องส่งตรงมาจากโรงงานผลิต กว่าจะถึงกำหนดรับรถก็ต้องรออีกประมาณหนึ่งเดือนค่ะ ถ้าหากคุณผู้ชายรีบใช้รถ ทางเราก็มีบริการเร่งด่วนพิเศษให้นะคะ"

"อ๋อ ผมไม่รีบครับ รถมาถึงเมื่อไหร่ค่อยโทรมาบอกผมอีกทีก็แล้วกัน"

"ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่รบกวนเวลาของคุณผู้ชายแล้วนะคะ หากมีข้อสงสัยหรือต้องการสอบถามเพิ่มเติม สามารถติดต่อกลับมาที่เบอร์นี้ได้ตลอดเวลาเลยค่ะ"

"ครับ"

"ขอบคุณค่ะ ขอให้มีความสุขในทุกๆ วันนะคะ!"

...

ฉินเซี่ยงหยางวางสายไป ภายในใจไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นใดๆ เลย จะว่าไป ตอนนี้เขายังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำ อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเขาก็ยังคงต้องง่วนอยู่กับการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย รถสปอร์ตคันนี้ก็เลยไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลยสักนิด การสุ่มรางวัลรอบนี้ถือว่าพลาดเป้าไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก อนาคตยังมีโอกาสให้สุ่มรางวัลอีกเยอะแยะ

กลับไปเรียนต่อ...

ช่วงบ่าย ขณะที่ฉินเซี่ยงหยางนั่งอยู่หลังห้อง เขาก็มองเห็นเพื่อนร่วมชั้นหญิงสุด 'ซอมซ่อ' อย่างเวินหย่ามาเรียนตามปกติ ไม่ได้หนีหายไปไหน

พอถึงเวลาพักเบรก เธอก็เดินมาหาเขาที่หลังห้อง วางบัตรธนาคารลงบนโต๊ะของฉินเซี่ยงหยางด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ แล้วเหลือบมองลู่เจิ้งฉีที่หันมาสนใจพวกเธอ ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะตัวเอง

"นี่มัน..."

ลู่เจิ้งฉีเงยหน้าขึ้นมาจากกองหนังสือ ขยับแว่นตา ขมวดคิ้วแล้วถาม

"หล่อนเอาบัตรมาให้แกทำไมวะ?"

"นี่มันบัตรของฉัน แกอย่าคิดมากไปเลย หล่อนแค่เก็บได้แล้วเอามาคืนฉันก็แค่นั้นแหละ"

ฉินเซี่ยงหยางเก็บบัตรใส่กระเป๋า แล้วตอบปัดๆ ไป

"งั้นเหรอ?"

ลู่เจิ้งฉีทำหน้าไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ก้มหน้าทำโจทย์ต่อไป ไม่ได้คิดลึกไปถึงเรื่องชู้สาวแต่อย่างใด

ก็แน่ล่ะ เขาคิดว่าเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาคงไม่ชายตามอง 'ยัยเพิ้ง' คนนี้หรอก

เวลาช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่ฉินเซี่ยงหยางเดินออกจากโรงเรียน เขากำลังคิดอยู่ว่าจะกดใช้บัตรโอกาสการลงทุนในร้านค้าระบบดีหรือไม่ จังหวะนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นเวินหย่าสะพายกระเป๋านักเรียนยืนอยู่ตรงมุมลับตาคน คล้ายกับว่ากำลังยืนรอเขาอยู่

[จบตอน]