บทที่ 3 - สมองคนตุ๋นกู่ กับรางวัลมังกรแดง

คำพูดของฉินนั่วอาจเป็นเพียงความพยายามในการละลายพฤติกรรม แต่หวังหยางกับหลิวเจียฉีที่กำลังประสาทตึงเปรี๊ยะไม่มีกะจิตกะใจจะมาสนใจเขาแม้แต่น้อย

ลูกค้าจากภายนอกเริ่มทยอยเข้ามาในร้าน เงาร่างพร่ามัวเลือนรางพากันจับจองที่นั่งตามโต๊ะอาหาร

ดูเหมือน... พวกมันก็ไม่ได้น่ากลัวสักเท่าไหร่นี่นา

หวังหยางกับหลิวเจียฉีแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ไอ้พวกหนูโสโครก เกะกะขวางทาง"

เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของทั้งสองลุกซู่

หลิวเจียฉีหันขวับไปมองแล้วแทบจะเป็นลมล้มพับ ร่างที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขามีสภาพเหมือนถูกสับเป็นชิ้นๆ แล้วเย็บติดกันลวกๆ ด้วยเข็มกับด้าย บนคอมีหัวมนุษย์สองหัวถูกเย็บติดไว้... หัวหนึ่งถูกถลกหนังออกจนเห็นเนื้อแดงเถือกเหวอะหวะ ส่วนอีกหัวแหว่งหายไปครึ่งซีก เผยให้เห็นก้อนสมองเต้นตุบๆ และเส้นเลือดปูดโปนสัมผัสกับอากาศโดยตรง

ทั้งสามรีบกระโดดหลบทางให้ หัวใจแทบจะทะลุหลุดออกจากอก

‘หนูโสโครก’ คือคำที่พวกมันใช้เรียกขานมนุษย์ เปรียบเปรยว่าเป็นแค่สัตว์ชั้นต่ำที่ใครเห็นก็อยากจะทุบตี เป็นแค่สิ่งมีชีวิตต้อยต่ำที่เกิดมาเพื่อรอวันถูกเชือด

หลังจากนั้น เหล่าภูตผีหน้าตาสยดสยองก็ทยอยตบเท้าเข้ามาไม่ขาดสาย บางตนท้องกลวงโบ๋มีลำไส้ไหลกองลากพื้น บางตนไม่มีหน้าตา มีแค่ปากฉีกกว้าง...

【 คุณได้รับมอบหมายให้ดูแลโต๊ะ 4 ตอบสนองความต้องการของลูกค้าให้ได้คะแนนประเมินระดับ ‘พอใช้’ และเสิร์ฟอาหารให้สำเร็จ 3 ออเดอร์ เพื่อเคลียร์ภารกิจระดับ F! 】

ในเกมนี้ ระดับความยากของภารกิจจะแบ่งออกเป็นห้าระดับ ได้แก่ A, B, C, D และ F

หลังจากทำภารกิจสำเร็จ จะมีการประเมินผลห้าระดับเช่นกัน คือ แย่มาก, ไม่พอใจ, พอใช้, พอใจ และ พอใจมาก

หากได้ระดับ ‘พอใจ’ และ ‘พอใจมาก’ จะได้รับรางวัลแบบสุ่ม

แต่ถ้าได้ ‘แย่มาก’ หรือ ‘ไม่พอใจ’ ก็เตรียมตัวรับบทลงโทษได้เลย

ฉินนั่วเห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของหวังหยางกับหลิวเจียฉีก็รู้ทันทีว่าพวกเขาก็ได้รับภารกิจแล้วเหมือนกัน

"ฉันได้โต๊ะ 10" หวังหยางบอก

"ส่วนฉันได้โต๊ะ 6" หลิวเจียฉีเสริม

ฉินนั่วถูจมูกตัวเองเบาๆ "ของฉันโต๊ะ 4... โชคดีนะพวกเรา"

เขาเดินตรงไปยังโต๊ะมุมสุดที่มีลูกค้าเพียงคนเดียว... ไม่สิ ตนเดียว สภาพของมันถูกพันด้วยผ้าพันแผลมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า มีเลือดสีดำคล้ำซึมทะลุออกมาเป็นหย่อมๆ

บนโต๊ะมีช่อดอกกุหลาบวางอยู่หนึ่งช่อ ส่วนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็มีถ้วยชาเตรียมไว้ ดูเหมือนกำลังรอใครสักคน

"คุณลูกค้า รับอะไรดีครับ?" ฉินนั่วเดินเข้าไปถามด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย

เครื่องแบบพนักงานร้านอาหารที่เหม็นเน่า แม้จะสกปรกโสมมและฉุนกึก แต่มันคือเสื้อชูชีพชั้นดี การใส่มันหมายความว่าคุณคือพนักงานของร้าน และโดยกฎทั่วไปแล้ว พวกผีจะไม่โจมตีพนักงาน

ผีผ้าพันแผลไม่ปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ มันเพียงแค่เลื่อนเมนูอาหารมาให้ ซึ่งมีเครื่องหมายติ๊กเลือกเมนูเอาไว้แล้ว

"สมองคนตุ๋นกู่"

"รับทราบครับ กรุณารอสักครู่" ฉินนั่วหยิบเมนูขึ้นมา พยักหน้าเบาๆ แล้วเดินผละออกไป

หลิวเจียฉีที่อยู่โต๊ะข้างๆ เห็นท่าทีการบริการสุดชิลล์ของฉินนั่วแล้วถึงกับตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

ลูกค้าของเธอคือผีที่หน้าอกฉีกขาด ซี่โครงบานออกเหมือนปากเหวนรก เผยให้เห็นเครื่องในที่กำลังเต้นตุบๆ ทำเอาเธอหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม

ฉินนั่วเดินตามป้ายบอกทางจนมาถึงห้องครัว

แต่จะเรียกว่าห้องครัวก็ดูจะให้เกียรติเกินไป เรียกว่า ‘โรงฆ่าสัตว์’ น่าจะเหมาะกว่า ซากศพอาบเลือดถูกโยนทิ้งไว้บนเขียง เสียงสับเนื้อดังก้องจนชวนให้ขนหัวลุกชัน

ชายหนุ่มเดินตรงไปหาพ่อครัวคนหนึ่ง แล้วยื่นออเดอร์ให้ "ลูกค้าโต๊ะ 4 สั่งสมองคนตุ๋นกู่ที่นึงครับ"

พ่อครัวตนนั้นคือผีที่ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนขนมเพรทเซล มันจ้องมองเมนู สลับกับจ้องหน้าฉินนั่ว ก่อนจะแสยะยิ้มส่งเสียงแหบพร่าสุดหลอน "สมองคนหมดแล้ว... เอาสมองแกมาทำแทนก็แล้วกัน!!"

สีหน้าของฉินนั่วยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์

ผีพ่อครัวเห็นว่าไอ้เด็กนี่ไม่กลัวก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย มันกระชากเมนูไปจากมือพร้อมแววตามาดร้าย

แน่นอนว่าภายนอกฉินนั่วดูสงบนิ่งเยือกเย็น แต่ความจริงในใจเขาเต้นรัวเป็นจังหวะสามช่าไปแล้ว

ในบรรดาผีที่เป็นพนักงานของร้านอาหาร บางตนมีความเกลียดชังพนักงานพาร์ทไทม์ที่เป็นมนุษย์เข้าไส้ แต่ด้วยกฎของร้าน พวกมันจึงไม่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้โดยตรง ทำได้แค่กลั่นแกล้งข่มขู่เพื่อสนองความโรคจิตส่วนตัวเท่านั้น

และปฏิกิริยาหน้าตายของฉินนั่วก็ทำเอาผีพ่อครัวรู้สึกขัดใจอย่างแรง

ฉินนั่วท่องไว้ในใจแค่อย่างเดียว: ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองไปให้ดีที่สุด แล้วชีวิตจะปลอดภัย

อาหารใช้เวลาทำไม่นานนักก็เสร็จ

"เสร็จแล้ว"

หม้อดินเผาสีดำถูกยกมาวางกระแทกบนเคาน์เตอร์ ฉินนั่วรีบยกมันขึ้นมาแล้วเดินออกไปทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกผีพ่อครัวหาเรื่อง

แต่เดินไปได้ครึ่งทาง เพื่อความชัวร์ เขาตัดสินใจกลั้นใจระงับความคลื่นไส้ แล้วเปิดฝาหม้อแง้มดูของข้างใน

【 ติ๊ง! สกิล 《 เนตรวิเคราะห์ 》 ทำงาน 】

【 รายละเอียด 《 เนตรวิเคราะห์ 》 : น่าเศร้าที่เขาอยู่ไม่รอดจนกระทั่งแฟนสาวกลับมา เขาถูกพวกอันธพาลฟันจนยับเยินไปทั้งตัวและตายอย่างทุกข์ทรมาน 】

【 ‘หนังมนุษย์’ คือสิ่งที่เขาเกลียดเข้าไส้ เพราะมันจะไปกระตุ้นความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้น 】

【 อ้าว แล้วทำไมถึงมีเศษหนังมนุษย์ผสมอยู่ในนี้ล่ะ? เพื่อเพิ่มรสชาติ หรือว่า... มีเจตนาแอบแฝงอื่นกันแน่? 】

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ หน้าของฉินนั่วก็มืดครึ้มลงทันที

ไอ้ผีพ่อครัวนั่นมันกะเล่นเขาจริงๆ ด้วย! ดันแอบใส่หนังมนุษย์ลงไปในสมองคนตุ๋นกู่ หวังจะยืมมือลูกค้าฆ่าเขาชัดๆ!

เอาไงดีล่ะทีนี้?

ถ้าเอาไปเสิร์ฟ พอผีผ้าพันแผลเห็นหนังมนุษย์เข้า เขาต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แน่!

แต่ถ้าไม่เสิร์ฟ เขาก็สู้ไอ้ผีพ่อครัวนั่นไม่ได้อยู่ดี!

หลังจากยืนนิ่งประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง ฉินนั่วก็ปิดฝาหม้อดังป้าบ แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าครัวอย่างเด็ดเดี่ยว

"มีอะไรผิดปกติกับอาหารจานนี้หรือเปล่าครับ?"

ฉินนั่วเดินกลับมาที่ครัว แล้ววางหม้อดินเผากลับลงที่เดิม

ผีพ่อครัวเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของมันอัปลักษณ์และน่าสยดสยองสุดขีด "ไอ้หนูชั้นต่ำ! แกกล้าตั้งคำถามกับฝีมือทำอาหารของข้าเรอะ รอนหาที่ตายหรือไง!"

"ผมมันก็แค่พนักงานต๊อกต๋อยนั่นแหละครับ แต่ลูกค้าสิ... พอเห็นอาหารจานนี้ปุ๊บก็ของขึ้นปั๊บ แถมยังฝากมาบอกว่า จะให้โอกาสคุณอีกแค่ครั้งเดียว ถ้ายังทำอาหารให้ออกมาเป็นที่น่าพอใจไม่ได้ล่ะก็... เขาจะแดกคุณแทน!"

เมื่อเห็นใบหน้าของผีพ่อครัวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ฉินนั่วก็รีบสุมไฟต่อทันที "นั่นคือท่านลอร์ดผ้าพันแผลผู้สูงส่ง แขกวีไอพีที่ผู้จัดการร้านเป็นคนออกไปต้อนรับด้วยตัวเองเลยนะครับ คุณคิดว่าคุณมีปัญญาไปล่วงเกินเขาเหรอ?"

ผีพ่อครัวชะงักกึก

เอ๊ะ ทำไมความซวยถึงมาตกที่มันล่ะ?

ลูกค้ามันควรจะฉีกไอ้หนูโสโครกนี่กินก่อนไม่ใช่รึไง?

แต่มันก็ไม่กล้าคิดให้มากความ ในโลกสยองขวัญแห่งนี้ แม้ฉากหน้าจะดูเหมือนมีกฎเกณฑ์และกลไกมากมายตั้งเอาไว้ ราวกับเป็นอารยะประเทศที่มีหลักนิติธรรม

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าภูตผีที่มีพลังอำนาจแข็งแกร่งอย่างแท้จริง กฎพวกนี้มันก็บางเฉียบยิ่งกว่ากระดาษทิชชู่ซะอีก

เคยมีร้านอาหารแห่งหนึ่งทำอาหารไม่ถูกปากผีชั้นสูง ผลก็คือผีตนนั้นแดกเรียบ! แดกผีทุกตัวในร้านจนเหี้ยนเตียน!

ถ้าท่านลอร์ดผ้าพันแผลเกิดอยากจะกินมันขึ้นมาจริงๆ ผู้จัดการร้านก็ไม่มีทางออกหน้าปกป้องแน่ๆ ก็ในเมื่ออาหารของมันมีปัญหาจริงๆ นี่หว่า

"เดี๋ยว"

ผีพ่อครัวดึงหม้อดินเผากลับไป แล้วรีบทำอาหารจานใหม่ยกออกมาให้อย่างรวดเร็ว

ฉินนั่วรับหม้อมาถือไว้ในมือ ก่อนจะแค่นเสียงตวาดกลับไปอย่างเย็นชา "ไอ้สวะ! ถ้ามีคราวหน้าอีก ฉันจะเอาแกไปเสิร์ฟเป็นอาหารบนโต๊ะแทนแน่!!"

"แกว่าไงนะ?!"

สีหน้าของผีพ่อครัวบิดเบี้ยวหนักจนแทบจะกลับหัวกลับหาง มันอยากจะจับฉินนั่วกลืนลงท้องแล้วเคี้ยวให้แหลกคาปากซะเดี๋ยวนี้

"นั่นก็เป็นคำพูดของท่านลอร์ดผ้าพันแผลเหมือนกัน!" ฉินนั่วทิ้งท้ายไว้อย่างหล่อเท่ ก่อนจะสะบัดตูดเดินจากมา

ร่างของผีพ่อครัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงด้วยความแค้น แต่ก็ไม่กล้ากระโจนเข้าใส่ เพราะมันไม่แน่ใจว่านั่นคือคำพูดอวดดีของไอ้เด็กมนุษย์นี่ หรือเป็นคำขู่ที่ท่านลอร์ดผ้าพันแผลฝากมาจริงๆ

"โคตรตื่นเต้นเลยโว้ย ได้ด่าผีด้วยแฮะ" ระหว่างทางเดินกลับ หัวใจของฉินนั่วยังคงเต้นโครมครามไม่หยุด

ประโยคสุดท้ายนั่นเขาแค่หลุดปากด่าออกไปเพื่อระบายอารมณ์ล้วนๆ แต่พอมาคิดดูตอนนี้... แม่งเสี่ยงชิบเป๋ง

ถ้าเมื่อกี้มันทนไม่ไหวแล้วกระโจนเข้ามากระซวกเขาล่ะ จะทำยังไง?

【 สกิล 《 เนตรปีศาจ 》 ทำงาน : คุณยั่วโมโหผีพ่อครัวสำเร็จ ได้รับไอเทม 《 มังกรแดง 》 3 ชิ้น! 】

"อ๋อ... สกิลเนตรปีศาจมันใช้อย่างงี้นี่เอง"

ตาของฉินนั่วเป็นประกายวิบวับ เขาไม่รู้หรอกว่าไอ้ ‘มังกรแดง’ นี่มันคืออะไร แต่ชื่อฟังดูอลังการและทรงพลังสุดๆ

"สกัดไอเทมมังกรแดง"

สิ้นเสียงคำสั่ง วัตถุอุ่นๆ และมีน้ำหนักก็หล่นตุ้บลงมาอยู่บนฝ่ามือของเขา

ฉินนั่วก้มหน้าลงไปมอง ก่อนจะสะอิดสะเอียนจนแทบจะเขวี้ยงทิ้ง

เวรเอ๊ย!

มันคือผ้าอนามัย! แถมยังเป็นผ้าอนามัยที่ชุ่มไปด้วยเลือดซะด้วย! โคตรขยะแขยงเลยโว้ย!