บทที่ 16 - เรื่องเล่าสยองขวัญในโรงเรียน (8)

ภายในโรงยิม

ชายชุดเบสบอลลากแฟนสาวเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา เขากวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ ห้อง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสองคน จึงจัดการลงกลอนประตูแน่นหนา

คล้อยหลังสิ้นเสียงล็อกประตู ชายหนุ่มก็โถมกายเข้าใส่หญิงสาวอย่างหื่นกระหาย

เขาผลักหล่อนลงบนเบาะรองพื้น ก่อนจะกระชากเสื้อผ้าของเธอออกอย่างป่าเถื่อน

เขาตั้งใจจะไลฟ์สตรีมฉากอีโรติกเพื่อเรียกยอดวิว

ผู้หญิงคนนี้อยู่กับเขามาได้สองเดือนกว่าแล้ว ถึงแม้หน้าตาจะธรรมดาๆ แต่หุ่นของหล่อนนั้นเรียกได้ว่าเด็ดสะระตี่สุดๆ ทำให้เธอมียอดคนดูสูงลิ่ว

ทว่าวันนี้ หญิงสาวกลับดูไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่

แต่แบบนี้แหละ... ยิ่งขัดขืนมันก็ยิ่งเร้าใจ

ชายหนุ่มเกิดความรู้สึกซาดิสต์ขึ้นมา เขาขึ้นคร่อมร่างของหญิงสาวแล้วตบหน้าหล่อนฉาดใหญ่ "นังร่าน อยู่นิ่งๆ สิโว้ย!"

แรงตบของเขามหาศาลจนทำให้ศีรษะของหญิงสาวสะบัดหันไปอีกทาง

ปกติพวกเขาก็เล่นรุนแรงกันแบบนี้อยู่แล้ว ชายหนุ่มจึงไม่ได้เอะใจอะไร

ทว่าวินาทีต่อมา นัยน์ตาของเขากลับเบิกโพลงด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด

สัตว์ประหลาดผิวสีดำมะเมื่อม แขนขายาวเก้งก้าง พร้อมกับปากที่อ้ากว้างจนฉีกถึงหู กำลังชำแรกกายมุดตัวออกมาจากผิวหนังของหญิงสาว!

"สัตว์ปะ..."

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้กรีดร้อง สัตว์ประหลาดตนนั้นก็งับหัวของเขาจนขาดกระจุย... เมื่อฟู่เหยียนและพรรคพวกมาถึง ก็พบเพียงศพไร้หัวนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องเสียแล้ว

แต่จากเสื้อผ้าและลักษณะภายนอก ก็ดูออกได้ทันทีว่านี่คือศพของชายชุดเบสบอล

เหอซูหยางโพล่งขึ้น "หมอนี่โดนสัตว์ประหลาดกินไปแล้วเหรอ?"

"ก็เห็นๆ กันอยู่นี่" ฟู่เหยียนนั่งยองๆ ตรวจดูสภาพศพ

"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ?" เหอซูหยางหันขวับไปมอง ก็เห็นฟู่เหยียนกำลังล้วงกระเป๋าสตางค์ของชายชุดเบสบอลขึ้นมาค้น "นายทำอะไรน่ะ?"

ฟู่เหยียนตอบหน้าตาย "หาดูว่ามีของมีค่าอะไรให้เก็บกวาดบ้าง"

เหอซูหยาง: "..."

เขาชักจะไม่แน่ใจแล้วสิว่า คำพูดไหนของฟู่เหยียนที่เชื่อได้บ้าง!

"มาดูนี่สิ" ฟู่เหยียนกวักมือเรียกเหอซูหยาง ก่อนจะยื่นรูปใบหนึ่งให้

ในรูปเป็นภาพคู่รักสวมเสื้อแจ็คเก็ตเบสบอลคู่กัน

ผู้ชายในรูปคือชายชุดเบสบอลไม่ผิดแน่ แต่ผู้หญิงกลับไม่ใช่หญิงชุดเบสบอลที่พวกเขาเคยเห็นหน้า

หญิงชุดเบสบอลในรูปมีรูปร่างดี แต่หน้าตาของหล่อนนั้นเทียบไม่ติดกับหญิงชุดเบสบอลที่พวกเขาเจอในดันเจี้ยนเลยสักนิด

เหอซูหยางขมวดคิ้ว "ทำไมถึงมีหญิงชุดเบสบอลสองคนล่ะ? แล้วคนไหนคือตัวจริงกันแน่?"

ฟู่เหยียนเอ่ยเรียบๆ "คนน่ะโกหกกันได้ แต่สิ่งของมันโกหกไม่ได้หรอก"

เหอซูหยางตาโต "นายหมายความว่าหญิงชุดเบสบอลในรูปคือตัวจริงงั้นเหรอ? ไอ้หมอนี่มันตาบอดหรือไง? แฟนตัวเองโดนสลับตัวไปทั้งคนยังไม่รู้อีก"

ฟู่เหยียนอธิบาย "บางที 'หญิงชุดเบสบอล' ที่หมอนั่นเห็น อาจจะหน้าตาไม่เหมือนกับที่เราเห็นก็ได้ จำตอนที่ฉันกระทืบไอ้หัวทองหน้าโรงเรียนได้มั้ย?"

เหอซูหยางพยักหน้ารัวๆ

ไม่เพียงแต่จำได้แม่น แต่เขายังรู้สึกสะใจโคตรๆ อีกต่างหาก!

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเข้ามาในดันเจี้ยนนี้ล่ะก็ เขาคงแช่งให้ฟู่เหยียนกระทืบมันให้ตายคาตีนไปแล้ว

ฟู่เหยียนเล่าต่อ "ตอนที่ฉันกระทืบมัน ฉันกะเอาให้ตายจริงๆ นะ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนว่า 'ห้ามฆ่า' เลยสักนิด"

เหอซูหยางเบิกตากว้าง "นายกำลังจะบอกว่า... ตอนนั้นพวกเราเข้ามาอยู่ในดันเจี้ยนแล้วงั้นเหรอ?"

ฟู่เหยียนพยักหน้ารับ

เหอซูหยางถึงบางอ้อ "มิน่าล่ะ ฉันถึงรู้สึกว่าเสียงแจ้งเตือนของระบบมันเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น ที่แท้ก็เป็นฝีมือของดันเจี้ยนนี้เอง! แต่ทำไมมันถึงต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ?"

"เพื่อปกปิดตัวตนของ 'หญิงชุดเบสบอล' ไงล่ะ"

"แล้วสรุปว่า 'หญิงชุดเบสบอล' ที่พวกเราเห็นเป็นใครกันแน่?"

"นายได้อ่านไดอารี่ที่ฉันให้ไปหรือเปล่า?"

"อ่านแล้ว" เหอซูหยางกระจ่างแจ้งในทันที "'หญิงชุดเบสบอล' ก็คือกู้เหยา!"

ฟู่เหยียนกรอกตาบน "กู้หลิงต่างหากโว้ย!"

เหอซูหยางทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "จะเป็นไปได้ยังไง? ก็กู้หลิงมีปานดำที่หน้านี่นา!"

ฟู่เหยียนถามกลับ "แล้วนายคิดว่าใครเป็นคนเขียนไดอารี่เล่มนั้นล่ะ?"

"กู้... กู้หลิงเหรอ?" เหอซูหยางตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

ฟู่เหยียนเปิดไดอารี่แล้วชี้ให้เขาดู "ไดอารี่เล่มนี้กู้หลิงเป็นคนเขียน ในปี 2011 หล่อนอิจฉากู้เหยา ปี 2013 หล่อนเกลียดชังกู้เหยา และในปี 2014 หล่อนเขียนไว้ว่าความปรารถนาของตัวเองเป็นจริงแล้ว นายคิดว่าคนที่ทั้งอิจฉาและเกลียดชังกู้เหยา จะมีความปรารถนาอะไรล่ะ?"

เหอซูหยางร้องอ๋อ "อยากกลายเป็นกู้เหยา!"

"ตอบถูก รับไปหนึ่งคะแนน"

จู่ๆ เหอซูหยางก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เพิ่งเข้ามาในดันเจี้ยน ฟู่เหยียนเอาแต่จ้องมองหญิงชุดเบสบอลไม่วางตา หรือว่าตอนนั้นหมอนี่ก็รู้แล้วว่าหญิงชุดเบสบอลไม่ใช่คน?

เหอซูหยางหรี่ตามอง "นี่นายรู้แต่แรกแล้วใช่มั้ยว่าหญิงชุดเบสบอลไม่ใช่คน ตอนแรกถึงได้เอาแต่จ้องหล่อนตาเป็นมันแบบนั้นน่ะ?"

ฟู่เหยียน: "..."

ไอ้เด็กนี่ ทีเรื่องอื่นล่ะโง่ดักดานนัก แต่พอเป็นเรื่องจับผิดเขาล่ะก็ ดันเดาถูกเผงทุกที

จะให้ยอมรับน่ะเหรอ ไม่มีทางซะหรอก ฝันไปเถอะ

"เปล่า ฉันก็แค่มองว่าเธอสวยดีต่างหาก"

เหอซูหยาง: "..."

ไอ้โรคจิตเอ๊ย!

เหอซูหยางแอบส่งค้อนให้ฟู่เหยียนวงเบ้อเร่อ ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วนี่เราจะไปตามหากู้หลิงกันเลยมั้ย?"

ฟู่เหยียนกระตุกยิ้มมุมปาก "ไม่ล่ะ เราจะไปทำอะไรที่มันเร้าใจกว่านั้น"

เหอซูหยาง: "..."

ที่เจอมาทั้งคืนนี่ยังเร้าใจไม่พออีกหรือไงวะ?!

ตอนที่เห็นฟู่เหยียนเข็นรถลากที่เต็มไปด้วยแอลกอฮอล์และวัตถุไวไฟออกมาจากห้องทดลองเคมี เหอซูหยางก็ปลงตกยอมรับชะตากรรมแล้ว

แค่เทียนไขเล่มเดียวมันคงไม่หนำใจไอ้โรคจิตนี่สินะ

นี่มันกะจะเผาดันเจี้ยนให้วอดวายเลยหรือไง!

ฟู่เหยียนเข็นรถแอลกอฮอล์ไปที่สนามบาสเกตบอลร้าง

ที่นี่ถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานาน มีรั้วตาข่ายขึ้นสนิมล้อมรอบ พื้นสนามเต็มไปด้วยใบไม้ร่วงและหญ้าแห้งกรอบ

ช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะเจาะสำหรับการทำบาร์บีคิวซะจริงๆ

เมนูหลักคืนนี้: สัตว์ประหลาดย่างเสียบไม้

ฟู่เหยียนโกยวัตถุไวไฟมากองรวมกันเพื่อทำเป็นกองไฟชั่วคราว

เมื่อจุดไฟติด เปลวเพลิงก็ลุกโชนสว่างไสว

เขายื่นแอลกอฮอล์ขวดที่เหลือให้เหอซูหยาง "มื้อค่ำนี้ฝากด้วยนะ เชฟเหอ"

เหอซูหยางพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

ในเมื่อเรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีแต่ต้องลุยให้สุดซอยเท่านั้นแหละ

ไม่นานนัก พวกสัตว์ประหลาดก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องและแห่กันมาตามแสงไฟ

ระลอกนี้มากันประมาณสิบกว่าตัว พวกมันคำรามลั่นและพุ่งเข้าโจมตีฟู่เหยียน

ฟู่เหยียนพุ่งทะยานเข้าปะทะ แจกหมัดซัดเข้าเบ้าหน้าสัตว์ประหลาดเรียงตัว

แขนขาปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ สมอง ลำไส้ และกระเพาะอาหารสาดกระเซ็นย้อมพื้นสนามจนกลายเป็นสีเลือด

【 ติ๊ง! ค่าความหวาดผวา +70 】

【 ติ๊ง! ค่าความหวาดผวา +70 】

【 ติ๊ง! ค่าความหวาดผวา +70 】

【 ติ๊ง! ค่าความหวาดผวา +70 】

...ทุกครั้งที่ฟู่เหยียนจัดการปลิดชีพสัตว์ประหลาดได้หนึ่งตัว เขาก็จะจับมันโยนเข้าไปในสนามบาสเกตบอล

ส่วนเหอซูหยางก็รับหน้าที่จุดไฟย่างบาร์บีคิว

ถ้าเจอตัวไหนที่ยังไม่ตายสนิท เขาก็จะเอามีดกระซวกซ้ำอีกสองสามที

ตอนแรกเขาก็ยังรู้สึกแหยงๆ อยู่บ้าง แต่พอสับไปสับมาสักพักก็เริ่มชินชา

ทุกครั้งที่ตวัดมีดฟาดฟัน รังสีอำมหิตแบบเดียวกับฟู่เหยียนก็เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

ส่วนฟู่เหยียนก็ยืนจังก้าด้วยมือเปล่าอยู่หน้ากองไฟ ทั่วทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด ดูราวกับเทพมารร้ายที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรก

【 ใครบอกวะว่ารอบนี้เทพฟู่ดูอ่อนโยนขึ้น! ขี้สมองมันแทบจะกระเด็นใส่หน้ากูอยู่แล้วเนี่ย! 】

【 แขนขาปลิวว่อนเต็มจอแบบนี้ มันก็ไม่ได้ดูดีไปกว่าควักสมองสดๆ สักเท่าไหร่หรอกโว้ย! 】

【 ก่อนหน้านี้เทพฟู่แกทำงานอะไรวะเนี่ย? ความเครียดสะสมมันสูงปรี๊ดขนาดนี้เลยเหรอ? 】

【 คงไม่ใช่โปรแกรมเมอร์หรอกมั้ง? 】

【 ไม่มีทาง! โปรแกรมเมอร์ที่ไหนจะมีผมดกดำขนาดนั้น!!! 】

เมื่อฟู่เหยียนซัดหมัดปลิดชีพสัตว์ประหลาดตัวสุดท้าย เขาก็สะสมค่าความหวาดผวาได้ถึง 2,870 หน่วย

เมื่อรวมกับพวกที่จัดการไปในห้องสมุด เขาฆ่าสัตว์ประหลาดไปแล้วทั้งสิ้น 49 ตัว กอบโกยค่าความหวาดผวาไปเหนาะๆ 3,355 หน่วย

ยกเว้น 'กู้เหยา' ที่สิงร่าง 'กู้หลิง' อยู่ ตัวอื่นๆ ล้วนประเคนค่าความหวาดผวาให้เขาตัวละ 100 หน่วยทั้งสิ้น

ดันเจี้ยนที่มี NPC พลุกพล่านแบบนี้มันช่างอิ่มเอมใจซะจริงๆ

จัดการพวกตัวกี้กี้หมดแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่บอสตัวสุดท้าย

ฟู่เหยียนชูคบเพลิงขึ้นสูง แล้วตะโกนก้องฝ่าความมืดมิดไปยังสนามกีฬาที่อยู่ห่างออกไป "กู้หลิง จะโผล่หัวออกมาเอง หรือจะให้ฉันไปลากคอแกออกมา?"

เหอซูหยางถามขึ้น "นายตะโกนไปแบบนั้น หล่อนจะได้ยินเหรอ? ให้ฉันไปเอาโทรโข่งมาให้มั้ย?"

ฟู่เหยียนตอบเรียบๆ "หล่อนได้ยินแล้วล่ะ"

และก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมา ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินนวยนาดออกมาจากสนามกีฬาที่อยู่ไกลออกไป หล่อนสวมเสื้อแจ็คเก็ตเบสบอล ใบหน้าสะสวยงดงาม มีไฝเม็ดเล็กๆ ประดับอยู่ที่ปลายจมูก

เธอยิ้มหวานพลางจ้องมองฟู่เหยียน "คุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน?"

ฟู่เหยียนรู้ตั้งแต่แรกเห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร เขาถึงได้จงใจกระทืบไอ้หัวทองเพื่อทดสอบดูว่าพวกเขาหลุดเข้ามาในดันเจี้ยนแล้วหรือยัง

แต่เขาไม่มีทางบอกความจริงเรื่องนี้ให้หล่อนรู้หรอก

ฟู่เหยียนเชิดหน้าขึ้น "ก็เพราะว่าฉันฉลาดไงล่ะ"

กู้หลิงพยักหน้ารับ "คุณฉลาดจริงๆ นั่นแหละ ฉันรู้ว่าคุณอยากออกไปจากดันเจี้ยนนี้ แต่ที่จริงแล้ว... คุณไม่จำเป็นต้องฆ่าฉัน คุณก็ออกไปจากที่นี่ได้นะ"

ฟู่เหยียนเลิกคิ้วด้วยความสนใจ "โอ้?"

กู้หลิงเดินกรีดกรายเข้าไปหาฟู่เหยียน พลางปลดกระดุมเสื้อแจ็คเก็ตออก เผยให้เห็นเรือนร่างเว้าโค้งเย้ายวนใจ "ขอแค่คุณปล่อยให้ไอ้หนุ่มหน้าโง่นั่นตายแทนฉัน ฉันก็จะตกเป็นของคุณ ฉันสามารถออกไปจากดันเจี้ยนพร้อมกับคุณ และอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป"

กู้หลิงช้อนตามองฟู่เหยียนด้วยสายตาหยาดเยิ้มทรงเสน่ห์

ฟู่เหยียนถามย้ำ "จริงเหรอ?"

กู้หลิงเอนซบไหล่ฟู่เหยียน พยักหน้าเอียงอาย

"งั้นก็ตกลงตามนี้"

สิ้นคำพูด ฟู่เหยียนก็ดึงเสื้อผ้าของกู้หลิงขึ้นมาปิดบังเรือนร่างของหล่อน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วซัดหมัดเข้าที่ท้องของกู้หลิงอย่างจัง

"อั้ก..."

สีหน้าเอียงอายของกู้หลิงแข็งค้างไปในทันที

วินาทีต่อมา ร่างของหล่อนก็ปลิวละลิ่วลอยละล่องไปตกตุบลงกลางกองไฟของเหอซูหยาง "ทะ-ทำไมกัน!"

ฟู่เหยียนแค่นเสียงเหอะ "เหอะ! ยังมีหน้ามาบอกว่าจะอยู่เคียงข้างฉันอีก! แกคิดว่าฉันจะยอมให้แกมาฉวยโอกาสหลอกกินเต้าหู้ฉันง่ายๆ หรือไง?!"

กู้หลิง: "..."

เหอซูหยาง: "..."