บทที่ 31 - จิตรกร

บทที่ 31 - จิตรกร

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ท่านซือหม่ายิงธนูแม่นยำดั่งเทพ!"

ลูกธนูที่ยิงเบิกฤกษ์เพียงดอกเดียวสามารถปลิดชีพผู้นำฝ่ายศัตรูได้ ทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพเดนตายหลายร้อยนายฮึกเหิมขึ้นมาอย่างมาก

ในทางกลับกัน ทางฝั่งค่ายศัตรูนั้น ก่อนอื่นโดนห่าฝนลูกธนูก่อกวนจากบนฟ้า ถึงแม้จะไม่ได้สร้างความสูญเสียอะไรมากมายนัก

แต่ขบวนทัพที่แต่เดิมยังพอเป็นระเบียบอยู่บ้าง ก็เริ่มปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งพอมาเห็นแม่ทัพของตัวเองถูกธนูยิงตกม้าไปต่อหน้าต่อตา ทหารม้าคนเถื่อนบางคนก็ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ รีบทิ้งแถวเข้าไปช่วยแม่ทัพโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

เพียงชั่วพริบตาเดียว ขบวนทัพทั้งหมดก็ปั่นป่วนจนดูไม่ได้

ตอนแรกหานเซ่ายังแอบเสียดายอยู่เลยที่ลูกธนูของเขาไม่สามารถปลิดชีพแม่ทัพศัตรูได้ในคราวเดียว

แต่พอมองเห็นสภาพความโกลาหลของฝั่งตรงข้าม ประกายตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

เขาไม่มัวมาเสียเวลาเล็งยิงดอกที่สองอีกแล้ว หานเซ่าชักดาบออกมาชี้ไปข้างหน้าทันที

"บุกเข้าไป!"

"ฆ่า!"

สิ้นเสียงตะโกนกร้าว ทหารม้าเกราะเหล็กหลายร้อยนายก็รวมใจเป็นหนึ่งเดียว ชั่วพริบตานั้นคันธนูก็ถูกเก็บเข้าที่ พร้อมกับเสียงดาบที่ถูกชักออกจากฝัก

"ฆ่า!"

ภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ กองกำลังทหารม้าเกราะดำต่างก็แปรสภาพเป็นสายน้ำสีดำอันเชี่ยวกรากที่ส่งเสียงคำรามและพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

ทะลวงดุดันราวกับผ่าไม้ไผ่!

ไร้ผู้ต่อต้าน!

ในทางตรงกันข้าม ทหารม้าคนเถื่อนที่ยังคงตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เมื่อมองเห็นทหารม้าเกราะดำพุ่งทะยานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ต่างก็เผยแววตาหวาดผวาออกมา

บางคนรวบรวมความกล้า กัดฟันตะโกนเสียงหลงแล้วพุ่งสวนเข้าไปปะทะ

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความกล้าบ้าบิ่นแบบนั้น

ภายใต้แรงเหยียบย่ำของกีบเท้าม้า ผืนปฐพีสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเสียงกลองศึก

ม้าศึกเหลียวตงเหล่านั้นเห็นได้ชัดว่ามีขนาดตัวใหญ่โตกว่าม้าอูหวนอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีชุดเกราะสีดำอันดุดันน่าเกรงขามสวมใส่อยู่อีก

รูปลักษณ์ของพวกมันราวกับยมทูตที่ก้าวเดินลงมาบนโลกมนุษย์!

พลังทำลายล้างของพวกมันราวกับภูเขาและมหาสมุทรที่กำลังพลิกคว่ำถล่มทลายลงมาบนแผ่นดิน!

"สวรรค์เบื้องบน..."

ท่ามกลางเสียงพึมพำด้วยความหวาดกลัว

ทหารม้าคนเถื่อนจำนวนไม่น้อย หลังจากวิ่งผ่านกองหน้าของฝั่งตัวเองที่กำลังแตกแถวไปได้ ก็ไม่ได้พุ่งเข้าปะทะกับทหารม้าเผ่ายงฝั่งตรงข้ามแต่อย่างใด

แต่พวกเขากลับกระตุกสายบังเหียนหันหัวม้าหลบออกไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ

ด้วยเหตุนี้ ขบวนทัพที่กำลังปั่นป่วนอยู่แล้ว จึงเกิดช่องโหว่ขนาดมหึมาขึ้นมาทันที

ราวกับสตรีที่แก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่ต่อหน้าชายฉกรรจ์ บนหน้าผากแปะคำสี่คำไว้ชัดเจนว่า 'เชิญย่ำยีตามสบาย'

"บัดซบ..."

นายกองร้อยชนเผ่าที่ถูกบรรดาคนในเผ่าพยายามแย่งชิงตัวช่วยชีวิตออกมาอย่างสุดกำลัง เอามือกุมหน้าอกตรงจุดที่ถูกลูกธนูทะลวงผ่าน ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ

เขามองดูเหล่านักรบผู้กล้าของเผ่าที่กระจัดกระจายวิ่งเข้าใส่ทหารม้าเกราะเหล็กเผ่ายงอย่างไม่เป็นระเบียบ

สลับกับมองไปที่ไอ้พวกสารเลวที่ควบม้า 'หลบเลี่ยงการปะทะ' ไปอยู่อีกฝั่ง ดวงตาของเขาแดงก่ำดุจสายเลือด

"กลับมานะ! ไอ้พวกสารเลว! กลับมาสิวะ!"

แต่ในเวลานี้ ต่อให้ตะโกนจนคอแตกตายแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร!

ในการรบของทหารม้า เมื่อม้าก้าวเท้าออกไปแล้ว ก็มีแต่ต้องพุ่งไปข้างหน้าไม่มีวันหันหลังกลับ!

เฉกเช่นเดียวกับทหารม้าเกราะดำที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

หานเซ่าที่ควบม้านำหน้าเป็นคนแรก มองลอดผ่านหน้ากากสีดำอันดุดันไปยังกองทหารม้าชนเผ่าที่พุ่งเข้ามา สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

เขาตวัดคมดาบในมือเบาๆ ปากก็เอ่ยออกมาเพียงแค่คำสั้นๆ

"ทะลวง!"

ชั่วพริบตาเดียว คมดาบที่สว่างวาบก็แปรเปลี่ยนเป็นพู่กันที่วิจิตรบรรจงที่สุดในโลกหล้า

โดยใช้สมรภูมิรบตรงหน้านี้เป็นผืนผ้าใบ

หานเซ่าตวัดพู่กันละเลงสีลงไป!

เพียงแค่ตวัดปลายพู่กันลงไปครั้งเดียว ก็แต่งแต้มสีแดงฉานอันน่าหลงใหลลงบนโลกอันอ้างว้างใบนี้ได้แล้ว

"พุ่งชน!"

สิ้นเสียงตะโกนสั่งการอีกครั้ง

ม้าศึกควบทะยานผ่าน ร่างของหานเซ่าพุ่งสวนทางไปอย่างรวดเร็ว ชุดเกราะสีดำที่ขาดวิ่นของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดเลือด พู่กันในมือยังคงตวัดต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

ดอกไม้สีเลือดสีแดงสดเบ่งบานขึ้นตรงหน้าดอกแล้วดอกเล่า

ความงามอันโหดร้ายทารุณนี้ ทำให้สีหน้าของเขาเย็นชา และความรู้สึกบนใบหน้าก็ค่อยๆ ด้านชาลงไป

เพราะแท้จริงแล้ว สนามรบก็คือภาพวาดที่ไม่ต้องการความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น

ความตายคือแก่นแท้ของภาพวาดผืนนี้!

ไม่มีใครสามารถ และไม่มีใครกล้าที่จะเบี่ยงเบนไปจากแก่นแท้สูงสุดนี้ได้

มิเช่นนั้นแล้ว คนที่ต้องตายก็คือตัวจิตรกรเอง!

...

ทะลวงแตกแล้ว!

เวลาผ่านไปเพียงแค่สิบกว่าลมหายใจ ทหารม้าคนเถื่อนที่พุ่งเข้ามาอย่างกระจัดกระจาย ก็ถูกฆ่าฟันจนทะลุปรุโปร่ง

ทหารม้าคนเถื่อนที่รอดชีวิตมาได้เพียงไม่กี่คน มองดูซากศพของเพื่อนพ้องที่ล้มตายเกลื่อนกลาดอยู่รอบตัว สีหน้าของพวกเขาดูว่างเปล่าและเลื่อนลอย

ชั่วขณะนั้นพวกเขาแทบจะจำไม่ได้เลยว่าในพริบตาที่พุ่งเข้าปะทะกันเมื่อครู่นี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

ทำไมถึงตายกันหมดเลยล่ะ

เมื่อหันไปมองแผ่นหลังสีดำที่กำลังห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ความสับสนในดวงตาของทหารม้าคนเถื่อนที่รอดชีวิตไม่กี่คนนั้น ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ทหารม้าเกราะดำคนสุดท้าย หันขวับกลับมามองพวกเขาก่อนจากไป

แววตานั้นช่างเหมือนกับหมาป่าที่ดุร้ายและอำมหิตที่สุดบนทุ่งหญ้าไม่มีผิด!

แต่ยังดีที่พวกมันไปแล้ว พุ่งเป้าไปที่คนในเผ่าของพวกเขาต่อ

พวกเขาไม่ต้องตายแล้ว...

ในขณะที่กำลังดีใจที่รอดชีวิตมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังสนั่นหวั่นไหวแว่วมาอีกครั้ง

ผู้หญิงงั้นเหรอ

ทหารม้าคนเถื่อนที่รอดชีวิตหลายคนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตกใจกลัวราวกับนกที่ตื่นธนู พากันควบม้าหนีเตลิดเปิดเปิงไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้น ภายในใจของพวกเขามีเพียงแค่ความคิดเดียวเท่านั้น

ท่านข่านหลอกพวกเรา!

ท่านผู้นำเผ่าหลอกพวกเรา!

พวกเผ่ายงไม่ได้อ่อนแอเลยสักนิด!

พวกเผ่ายงนั้นไม่อาจต่อกรได้!

และพวกเขา ก็ไม่อยากตาย!

กลุ่มหญิงสาวที่พยายามควบม้าตามหลังกองกำลังทหารม้าเกราะดำมาอย่างสุดชีวิต พอได้เห็นทหารม้าคนเถื่อนที่รอดชีวิตเหล่านั้น ความหวาดผวาในใจก็เกือบจะทำให้พวกเธอหยุดม้าที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตลง

แต่วินาทีต่อมา ทหารม้าคนเถื่อนเหล่านั้นกลับทำราวกับว่าได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดในโลกก็ไม่ปาน พากันหนีตายจ้าละหวั่น

สีหน้าหวาดกลัวของหญิงสาวเหล่านี้ จึงเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงทันที

และในตอนนั้นเอง ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มรวบรวมความกล้าตะโกนขึ้นมา

"ผู้ชายของพวกเรากำลังต่อสู้อยู่ข้างหน้า พวกเราจะโดนทิ้งห่างไม่ได้เด็ดขาด จะไปเป็นตัวถ่วงพวกเข ไม่ได้นะ!"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ประกายแสงอันเจิดจรัสก็สว่างวาบขึ้นในดวงตาของหญิงสาวทุกคน

จริงด้วยสิ ผู้ชายของพวกเธอยังกำลังเอาชีวิตเข้าแลกอยู่ข้างหน้าเลย...

ในพริบตานั้น หญิงสาวทุกคนก็เกิดมีพลังอันมหาศาลปะทุขึ้นมา

พลังนี้ มีชื่อเรียกว่าความหวัง

และสำหรับคนที่เคยผ่านพ้นความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งมาแล้ว แสงสว่างเพียงน้อยนิดแค่นี้ ก็เพียงพอที่จะส่องสว่างให้โลกทั้งใบของพวกเธอแล้ว

...

เร็ว!

เร็วเกินไปแล้ว!

กระแสน้ำทหารม้าเกราะเหล็กสีดำ เคลื่อนไหวราวกับคลื่นยักษ์ของจริง ทุกสรรพสิ่งที่มันพัดผ่าน

จะถูกมันกลืนกินและซัดสาดจนจมมิด

จนกระทั่งเหลือทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพัง

"แย่แล้ว..."

นายกองร้อยชนเผ่าที่พยายามพยุงตัวขึ้นนั่งบนหลังม้าอย่างยากลำบาก กระอักเลือดที่คั่งค้างอยู่ในอกออกมาอีกระลอก ใบหน้าของเขายิ่งซีดเผือดลงกว่าเดิม

รูปขบวนแตกพ่าย กองหน้าถูกบดขยี้รวดเดียวจนราบคาบ

ต่อให้เขาจะไม่มีประสบการณ์ในสนามรบมาก่อน เขาก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายสุดๆ

จนกระทั่งวินาทีนี้ เขาถึงได้ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าคำพูดของพวกเผ่ายงที่ว่า 'ในสนามรบ สถานการณ์พลิกผันได้ในชั่วพริบตา' มันหมายความว่ายังไง

แค่ฝนลูกธนูระลอกเดียว นักรบผู้กล้าของเผ่าที่เขาภาคภูมิใจมาตลอดก็แตกพ่ายไม่เป็นท่าแล้ว!

แตกพ่ายจนดูไม่จืดเลย!

ไม่สิ!

เป็นเพราะเขาที่เป็นถึงแม่ทัพบัญชาการรบ ดันไปเสียรู้โดนไอ้หมาแดนใต้ลอบกัดต่างหาก!

มิเช่นนั้นแล้ว เรื่องแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด!

เขาไม่ยอมรับความพ่ายแพ้!

นายกองร้อยชนเผ่าฝืนทนความเจ็บปวดจากแผลถูกธนูยิงที่หน้าอก แล้วตะโกนลั่น

"บุก! ตามข้าไปบุก!"

ทว่าทหารม้าคนเถื่อนบางคนที่อยู่ข้างกายเขา กลับเอ่ยปากห้ามปราม

"นายน้อย! บุกไม่ได้แล้วขอรับ!"

"ถอยก่อน! ถอยหลบไปก่อนเถอะขอรับ!"

ระหว่างที่พูดนั้น ทหารม้าคนเถื่อนอีกคนก็พูดเสริมขึ้นมาว่า

"ใช่แล้วขอรับ! นายน้อย ท่านบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ต้องรีบกลับไปให้ท่านนักบวชรักษาให้ก่อน แล้วจะไปฝืนบุกทะลวงค่ายศัตรูได้ยังไง"

ขืนนายน้อยเป็นอะไรขึ้นมา มีหวังท่านผู้นำเผ่าได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แล้วเอาหัวของพวกเขาทั้งหมดไปเซ่นไหว้ธงรบแน่ๆ

กว่าพวกเขาจะตะเกียกตะกายขึ้นมาถึงตำแหน่งสูงๆ ในเผ่าได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ใครจะอยากเอาชีวิตไปเสี่ยงล่ะ

และเมื่อต้องเผชิญกับการขัดขวางจากทหารองครักษ์คนสนิทรอบกาย นายกองร้อยชนเผ่าก็ชักดาบออกมาฟันคอทหารคนหนึ่งทิ้งทันที

"ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่ง มีโทษประหาร!"

"ทุกคนจงตามข้าบุกเข้าไป!"

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้างอีก กระตุกสายบังเหียนควบม้าพุ่งตรงเข้าใส่ทหารม้าเกราะเหล็กเผ่ายงที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วในทันที

เขาจะหนีไม่ได้! และจะแพ้ไม่ได้ด้วย!

เพราะถ้าหากเขาหนี หรือเขาแพ้ อนาคตของเขาก็จะจบสิ้นลงทันที!

เขาเป็นลูกชายของผู้นำเผ่าก็จริง!

แต่ผู้นำเผ่าไม่ได้มีเขาลูกชายแค่คนเดียวนี่!

บนทุ่งหญ้าแห่งนี้ ทุกคนล้วนมีสัญชาตญาณดั่งหมาป่า กินคนอื่นและพร้อมจะกินพวกเดียวกันเองด้วย

เมื่อใดก็ตามที่เขาพ่ายแพ้ในศึกนี้ ตำแหน่งผู้นำเผ่าในอนาคตก็จะไม่มีวันตกถึงมือเขาอีกต่อไป!

เมื่อถึงเวลานั้น พี่น้องร่วมสายเลือดของเขา คงไม่ยอมปล่อยเขาเอาไว้แน่!

เพราะฉะนั้น...

เขายอมลากทุกคนให้ลงนรกไปพร้อมกับเขาเสียยังจะดีกว่า!

"ฆ่า!"

...

[จบแล้ว]