บทที่ 6: โลกออนไลน์แตกตื่น

บทที่ 6: โลกออนไลน์แตกตื่น

ที่ปลายสุดของแถวฝูงชน บล็อกเกอร์คนแรกที่โพสต์ลงเวยป๋อกำลังนำเข้ารูปภาพจากกล้องลงในโทรศัพท์มือถือด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา

เขาเลือกรูปที่งดงามตื่นตาที่สุด ซึ่งเป็นภาพเงาร่างเดียวดายใต้แสงจันทร์

ทั้งองค์ประกอบ แสงเงา และบรรยากาศล้วนสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติราวกับไม่ได้อยู่บนโลกมนุษย์

เขาไม่กล้าแม้แต่จะใส่ฟิลเตอร์ใดๆ เพราะกลัวว่าจะเป็นการลบหลู่ปาฏิหาริย์นี้ จากนั้นเขาก็กดโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต

"#จิ่งหลิวจุติจากสวรรค์# นี่ไม่ใช่การคอสเพลย์ แต่เป็นเทพธิดาลงมาจุติ ไม่รับฟังคำโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น"

ทันทีที่โพสต์สำเร็จ โทรศัพท์ของเขาก็สั่นรัวราวกับเครื่องยนต์ที่ทำงานเกินพิกัด

ในห้องตรวจสอบข้อมูลหลังบ้านของแอปพลิเคชันเวยป๋อ สัญญาณไฟเตือนก็เริ่มกะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง

"เกิดอะไรขึ้น บ้านดาราคนไหนไฟไหม้อีกเนี่ย" ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคเพิ่งจะยกถ้วยชาขึ้นมา

"ไม่ใช่บ้านไฟไหม้ครับ! ผอ.! ยอดทราฟฟิกครับ! ยอดเข้าชมพุ่งทะลักเข้ามาเป็นสึนามิเลย!" โปรแกรมเมอร์คนหนึ่งชี้ไปที่หน้าจอ สีหน้าเหมือนคนเห็นผี

"บัญชีที่ชื่อ 'สายด่วนแนวหน้านิทรรศการการ์ตูน' โพสต์รูปแค่รูปเดียว รูปเดียวเท่านั้น! การทำงานของซีพียูเซิร์ฟเวอร์เราก็พุ่งทะลุไปถึง 98% ในพริบตาเลยครับ!"

ภาพนั้นคือช่วงเวลาที่ซูนั่วถูกจารึกไว้เป็นอมตะ

รูปภาพดังกล่าวถูกอัลกอริทึมดันขึ้นไปบนไทม์ไลน์ของทุกคน ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที ยอดความคิดเห็นและยอดแชร์ก็กระโดดจากหลักร้อยเป็นหลักหมื่น และยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่ฝืนกฎฟิสิกส์

อินเทอร์เน็ตแทบแตก

"เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! เสียดายที่เรียนมาน้อย ฉันมันคนไร้การศึกษา พูดได้คำเดียวว่าเชี่ย!"

"คนข้างหน้าหลบไปสิ บังฉันเลียหน้าจอหมดแล้ว!"

"ขอประกาศเลยว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จิ่งเป่าคนนี้คือแม่ของฉัน"

"แกเป็นใครถึงกล้ามาตีสนิท ไสหัวไปเลย! แม่จ๋า! แม่ มองหนูหน่อยสิแม่!"

"สุดยอดไปเลยศิษย์พี่ เล่นได้สวยมาก!"

"ศิษย์น้องข้างบนใจเย็นก่อนไหม ฉันเหยียนชิงเอง วางดาบลงซะ นั่นแม่ฉันโว้ย!"

"ไม่นะ... นี่คนคอสเพลย์จริงๆ เหรอ? ทั้งเท็กซ์เจอร์ผิว ความเงางามของเส้นผม รอยยับของเสื้อผ้าพวกนี้... ฉันสงสัยว่านี่น่าจะเป็น CG แถมยังเป็นระดับที่ทุ่มทุนสร้างเป็นร้อยล้านด้วยซ้ำ"

"เห็นด้วย! ฉันทำงานสายโมเดล 3D ภาพนี้ต้องเรนเดอร์ด้วยเอนจินระดับท็อปแน่ๆ! มนุษย์ไม่มีทางหน้าตาแบบนี้ได้หรอก! นี่มันการโจมตีข้ามมิติใส่สิ่งมีชีวิตคาร์บอนอย่างพวกเราชัดๆ!"

อันดับคำค้นหายอดฮิตถูกรื้อเขียนใหม่ด้วยมือที่มองไม่เห็นอย่างโหดร้าย

#จิ่งหลิวจุติจากสวรรค์# 【ทะลุปรอท】

#นี่ไม่มีทางเป็นการคอสเพลย์# 【ทะลุปรอท】

#แม่จ๋า หนูเห็นนางฟ้า# 【เดือดจัด】

#เหตุการณ์สังหารหมู่ในงานคอมมิคคอนXX# 【มาแรง】

และที่ใจกลางพายุสึนามิบนโลกออนไลน์ หลินเฟิงกำลังซ่อนตัวอยู่หลังต้นซากุระปลอม ลอบสังเกตความคืบหน้าของ "ธุรกิจ" ตัวเองอย่างลับๆ

จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็เริ่มสั่นอย่างบ้าคลั่งด้วยความถี่ที่ไม่เคยมีมาก่อน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวยิบประหนึ่งเครื่องนวดราคาถูกที่ถูกเปิดใช้งาน

"ใครกัน โทรมาอะไรป่านนี้" เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย

หน้าจอไม่ได้แสดงสายเรียกเข้าเลยแม้แต่น้อย แต่กลับกลายเป็นคลื่นการแจ้งเตือนยอดเงินโอนเข้าที่หลั่งไหลมาเป็นสายน้ำ

【Alipay ได้รับเงิน: 10.00 หยวน】

【WeChat ได้รับเงิน: 5.20 หยวน】

【Alipay ได้รับเงิน: 66.00 หยวน】

【Alipay ได้รับเงิน: 520.00 หยวน】

【WeChat ได้รับเงิน: 1314.00 หยวน】

เม็ดเงินจากคนแปลกหน้าทั่วทุกมุมโลกกำลังกลายสภาพเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากไหลทะลักผ่านคิวอาร์โค้ดเล็กๆ นั้นเข้าสู่บัญชีของเขา

ปากของหลินเฟิงค่อยๆ อ้ากว้างขึ้น

เขาจ้องมองยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่เด้งขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตัวเลขพุ่งทะยานราวกับติดจรวด

หนึ่งหมื่น... ห้าหมื่น... หนึ่งแสน... เขารู้สึกเหมือนระบบทางเดินหายใจกำลังประท้วงหยุดงาน สมองขาวโพลนไปหมดเพราะขาดออกซิเจน

ในเวลาเดียวกัน "สงคราม" บนโลกออนไลน์ก็เข้าสู่จุดเดือด ชาวเน็ตแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจนและรวดเร็ว

ฝ่ายแรกคือ "พรรคเทพธิดา" ผู้ยึดมั่น

"เลีย! เลียเข้าไป! เส้นผมทุกเส้นของพี่สาวคืองานศิลปะ!"

"ไม่สนโว้ย เธอคือของจริง ใครกล้าบอกว่าของปลอม ฉันจะตามสายเน็ตไปฟาดหน้าแก!"

อีกฝ่ายคือผู้ที่เรียกตัวเองว่า "พรรควิเคราะห์เทคนิค" ผู้มีเหตุผล

"ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน ฉันขยายรูปนี้ 500 เท่าและวิเคราะห์ทุกพิกเซลแล้ว ข้อสรุปคือ: นี่คือ AI เป็น AI วาดภาพระดับท็อปสุดในตอนนี้ ซึ่งเรียนรู้จากรูปภาพของจิ่งหลิวนับหมื่นรูป จนสุดท้ายก็สร้างภาพระดับเทพนี้ขึ้นมาได้"

"คอมเมนต์บนพูดถูก ดูการไล่ระดับแสงเงาสิ ไร้ที่ติจนสมบูรณ์แบบ แสงแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ในความเป็นจริง นี่ต้องเป็นฉากจำลองที่สร้างขึ้นมาแน่ๆ"

"ฉันสงสัยว่านี่คือ CG โปรโมตล่วงหน้าอย่างเป็นทางการของ Honkai: Star Rail คอสเพลเยอร์คนนี้ไม่มีอยู่จริงหรอก เป็นแค่ไอดอลเสมือนจริง แยกย้ายกันได้แล้ว อย่าปล่อยให้โดนหลอกเลย"

ทว่า การโต้เถียงนี้กลับพลิกผันไปอย่างพิลึกพิลั่นในเวลาอันรวดเร็ว

พรรคเทพธิดา: "ไร้สาระ! พี่สาวของฉันดูสมจริงขนาดนี้ จะเป็น AI ไปได้ยังไง!"

พรรคเทคนิค: "พวกแกนั่นแหละพูดจาไร้สาระ! AI ที่ไหนจะวาดคนออกมาได้สวยงามและมีความเปราะบางได้ขนาดนี้? AI ตัวนั้นต้องสุดยอดขนาดไหนเนี่ย! พระเจ้าแห่ง AI เลยงั้นสิ?!"

พรรคเทพธิดา: "พี่สาวฉันมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก!"

พรรคเทคนิค: "ใช่แล้ว! โมเดล AI ตัวนี้มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกจริงๆ! ฉันจะเอาเงินไปปาใส่บริษัท AI นี้! อ้อนวอนให้พวกเขาใช้ AI ตัวนี้วาดรูปออกมาอีกสักร้อยรูป!"

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังโต้เถียงกัน น่าประหลาดใจที่พวกเขาดันบรรลุข้อตกลงร่วมกันในประเด็นที่ว่า "เธอสวยเกินกว่าจะเป็นเรื่องจริง" แก่นแท้ของการถกเถียงจึงเปลี่ยนจาก "เธอเป็นคนจริงๆ หรือเปล่า?" กลายเป็น "นี่คือปาฏิหาริย์ของมนุษย์หรือปาฏิหาริย์ทางเทคโนโลยีกันแน่?"

และในเวลานี้ ซูนั่วผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ปาฏิหาริย์" กำลังยืนนิ่งจนขาเริ่มชา

เขายืนโพสท่าเดิมมาเกือบสิบนาทีแล้ว

"คนต่อไป คนต่อไป เร็วเข้า!" เหล่าหวังกำลังคอยจัดระเบียบอยู่ใกล้ๆ ท่าทางราวกับตำรวจจราจร

หลังจากช่างภาพคนหนึ่งถ่ายรูปเสร็จ เขาก็โค้งคำนับเก้าสิบองศาให้ซูนั่วอีกครั้ง

"ขอบคุณครับอาจารย์! ลำบากแล้วนะครับ!"

ซูนั่วชาชินไปเสียแล้ว

สิ่งที่เขาคิดได้ในตอนนี้มีเพียง: คนพวกนี้กระตือรือร้นกันเกินไปแล้ว แค่มาถ่ายรูปเอง ทำไมต้องเรียกฉันว่าอาจารย์ด้วย หรือว่าตัวตนการเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของฉันจะความแตกแล้ว?

เขาลอบขยับลำคอที่แข็งทื่อ พลางคำนวณในใจ

"คนมาถ่ายรูปเยอะขนาดนี้ ถ้าให้คนละสิบหยวน ตอนนี้น่าจะได้สักสองสามพันหยวนแล้วมั้ง? รวมกับเงินห้าพันจากงานจ้าง... วันนี้จะหาได้ถึงหมื่นไหมนะ? ยังห่างไกลจากห้าแสนอยู่อีกมากเลย"

เขาหารู้ไม่ว่าในขณะที่เขากำลังคิดถึงเงินหนึ่งหมื่นหยวนนั้น ตัวเลขฝั่งของหลินเฟิงได้ทะลุขีดจำกัดที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการไปไกลแล้ว

"สี่แสน... สี่แสนห้า... สี่แสนแปด..."

หลินเฟิงนั่งยองๆ อยู่บนพื้น เอามือปิดปากแน่น น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า

เขากลัวว่าถ้าหลุดเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว เขาคงได้เป็นบ้าไปตรงนั้นแน่ๆ

ในที่สุด เมื่อตัวเลขยอดเงินคงเหลือกระโดดจาก "499999" เป็น "500000.50" สติสัมปชัญญะของหลินเฟิงก็ขาดผึงลงอย่างสมบูรณ์

พอแล้ว!

ค่าผ่าตัดรอบแรกของเสี่ยวอ้ายหาได้ครบแล้วภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง!

เขาไม่อาจกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา และพุ่งแหวกฝูงชนเข้าไปหาซูนั่วราวกับวัวบ้า!

บรรดาช่างภาพที่เข้าแถวอยู่เห็นคน "แซงคิว" ก็คิดว่าจะมีเรื่องเสียแล้ว แต่พอเห็นว่าเป็นหลินเฟิง พวกเขาก็จำได้ว่านี่คือ "ผู้จัดการ" ของ "อาจารย์จิ่งหลิว" จึงไม่มีใครกล้าปริปากบ่น

"นั่ว... พี่สาว! พี่สาวสุดที่รักของผม!" หลินเฟิงพุ่งเข้าไปหาซูนั่ว คว้าแขนเขาไว้แล้วปล่อยโฮออกมา

ซูนั่วตกใจกับการกระทำกะทันหันของเขาจนเกือบทำดาบพร็อพในมือร่วง

"นายทำอะไรเนี่ย บ้าไปแล้วหรือไง"

"พวกเรา... พวกเรา..." หลินเฟิงร้องไห้หนักจนหายใจแทบไม่ทัน พูดจาไม่เป็นประโยค "พวกเรารวยแล้ว! ฮือๆๆ..."

ซูนั่วยังคงงุนงง "รวยอะไรกัน ตกลงกันไว้ที่ห้าพันไม่ใช่เหรอ หรือว่าผู้จัดงานจ่ายเงินล่วงหน้าแล้ว"

"ไม่ใช่ห้าพัน! ห้าแสนต่างหาก!" หลินเฟิงตะโกนสุดเสียง

ซูนั่วถึงกับอึ้ง

ช่างภาพและนักท่องเที่ยวรอบข้างก็อึ้งไปตามๆ กัน

ห้าแสน? ห้าแสนอะไร? ถ่ายรูปมันกำไรดีขนาดนี้เลยเหรอ?

"นายพูดว่าอะไรนะ" ซูนั่วคิดว่าตัวเองฟังผิดไป

หลินเฟิงชูโทรศัพท์ที่หน้าจอยังคงเลื่อนรัวๆ ขึ้นมาจ่อตรงหน้าซูนั่ว น้ำเสียงบิดเบี้ยวจนแทบจำไม่ได้เพราะความตื่นเต้นและเสียงร้องไห้

"นายดูเองสิ! ห้าแสน! พอแล้ว! เงินค่ารักษาของเสี่ยวอ้ายพอแล้ว!"

ซูนั่วมองตัวเลขที่บาดตานั้น สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหลินเฟิงก็มีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาใหม่ เป็นข้อความพุชพิเศษจากเวยป๋อ

หัวข้อถูกเน้นด้วยตัวหนาและขยายใหญ่ ราวกับต้องการประกาศให้คนทั้งโลกได้รับรู้

【ประเด็นร้อนบนโลกออนไลน์: คอสเพลเยอร์สาวงามระดับเทพแห่งศตวรรษ แท้จริงแล้วเป็นภาพสังเคราะห์จาก AI งั้นหรือ? แอคเคานต์ดังสายเทคนิคชี้เป้า 5 หลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด!】

เสียงร้องไห้ของหลินเฟิงหยุดลงกะทันหัน เขามองดูการแจ้งเตือนนั้น สลับกับมองซูนั่วที่ดูสมจริงจนเกินจริงตรงหน้า แถมยังมีอุณหภูมิร่างกาย สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากดีใจสุดขีดเป็นงุนงง และท้ายที่สุดก็กลายเป็นความโกรธปนขบขัน

"เวรเอ๊ย!" เขาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วพูดกับซูนั่ว "เงินน่ะได้ครบแล้วล่ะ แต่พวกนั้นดันหาว่านายเป็นของปลอม!"