บทที่ 213

บทที่ 213

“ไม่รู้ว่าท่านเจ้าเมืองจะประกาศเรื่องอะไร!”

“ก็จะเรื่องอะไรซะอีก ท่านเจ้าเมืองเรียกระดมพลซะขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องขอแยกตัวออกไปไง!”

“ใช่ นายหญิงโบลิน่านิสัยแย่เกินไป ท่านเจ้าเมืองพาพวกเราออกไปก็ดีเหมือนกัน”

“หลังจากนี้จะมีท่านทาบุเป็นผู้นำเพียงหนึ่งเดียว? นั่นฟังดูไม่เลวเลย!”

“ในเมื่อพวกเรามารวมตัวกันแล้ว ต่อไปนี้ก็จะติดตามท่านทาบุ นายหญิงโบลิน่าแม้จะแข็งแกร่ง แต่ไม่เคยสนใจพวกเราเลย!”

“ใช่ เข้ามาในซากปรักหักพังโบราณแห่งนี้นานขนาดนี้แล้ว ยังไม่ได้กินเนื้อมนุษย์เลย น่าเบื่อชะมัด”

...

เสียงดังจอแจ ดังไปทั่วทั้งบริเวณ

ที่นี่

คือจัตุรัสขนาดใหญ่

ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ถูกเคลียร์ออกมาจากซากปรักหักพัง ปูด้วยแผ่นหิน และเสริมความแข็งแกร่งด้วยเวทมนตร์

ด้านหน้าสุด ก่อตั้งเวทีสูง มีก็อบลินหลายตัวยืนอยู่บนเวที ดูเหมือนจะเป็นบุคคลสำคัญ

ในจัตุรัส มีก็อบลินรวมตัวกันอยู่กว่าหลักพันตัว กำลังคุยกัน บรรยากาศค่อนข้างคึกคัก

แต่ทันใดนั้น อู๋เทียนก็ปรากฏตัวขึ้นกลางจัตุรัส

ดึงดูดความสนใจของทุกนในทันที!

ไม่สิ... ต้องเรียกว่าเป็นการดึงดูดความสนใจของก็อบลินทั้งหมดถึงจะถูก!

“นั่นมัน... มนุษย์!”

“มีมนุษย์บุกรุกเข้ามา!”

“เป็นมนุษย์!”

“มีคนทรยศในหมู่พวกเรา!”

เหล่าก็อบลินตกตะลึง ส่งเสียงโวยวาย

ก็อบลินจำนวนมากที่อยู่ใกล้ๆ อู๋เทียนต่างเผยสีหน้าตกใจ

ที่นี่คือที่ชุมนุมของก็อบลิน

ทั้งจัตุรัส เต็มไปด้วยก็อบลิน

ทำไมถึงมี “คนทรยศ” พามนุษย์มาปรากฏตัวขึ้นมาได้?

บนเวที

ก็อบลินที่มีสถานะสูงส่งเหล่านั้นก็สังเกตเห็นอู๋เทียนเช่นกัน

ก็อบลินแก่ที่เป็นพ่อมดขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “มีมนุษย์แฝงตัวเข้ามางั้นรึ? เป็นพวกมนุษย์เลือดมังกรที่ดื้อรั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนรึเปล่า?”

“ไม่รู้สิ จับมันมาก็รู้แล้ว!”

ก็อบลินร่างยักษ์ที่สะพายขวานคู่ไว้ด้านหลัง เผยรอยยิ้มที่ดูดุร้าย

ส่วนผู้นำ

กลับเป็นก็อบลินร่างเล็กผอมบาง สวมกริชไว้ที่เอว

มันแค่นเสียงเย็นชา พูดว่า “การปรากฏตัวของมันไม่ชอบมาพากล”

“พวกเจ้าอย่าเข้าไป มนุษย์คนนี้แปลกๆ”

เมื่อได้ยินดังนั้น

สีหน้าของก็อบลินตัวอื่นๆ ก็เปลี่ยนไป พยักหน้าเห็นด้วย

อีกด้านหนึ่ง

อู๋เทียนมอง “ช่องเซฟ” ของตัวเอง ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคยังดี

ไม่นานมานี้เพิ่งเซฟไป ตอนนี้ต่อให้เจอปัญหา ก็สามารถโหลดเซฟหนีไปได้!

อย่างไรก็ตาม ด้วยความกระหายเนื้อมนุษย์ที่ไม่ได้ตกถึงท้องมาหลายวัน ก็อบลินบางตัวได้เกิดความตะกละเข้าครอบงำ มันพุ่งเข้าใส่อู๋เทียน

“ฆ่ามัน!!”

“จับมนุษย์คนนั้น!”

“กินมัน!”

อู๋เทียนเห็นแบบนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา

“ไสหัวไป!”

เสาโทเทมปรากฏขึ้นในมือ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กวาดไปรอบๆ!

ตูม!

-1,000 -2,000! -1,000! -1,500!

ก็อบลินนับสิบๆตัวถูกกระแทกกระเด็นกระดอน

บางตัวที่เลเวลต่ำกว่า ก็ถูกฆ่าตายในทันที!

เมื่อเห็นดังนั้น

เหล่าก็อบลินทั้งตกใจและโกรธแค้น

บังอาจ!

บังอาจมาก!

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

ก็อบลินแต่ละตัวร้องคำรามลั่น พุ่งเข้าหาอู๋เทียนอย่างบ้าคลั่ง

นักฆ่าก็อบลินหลายตัวพุ่งออกมาจากเงามืด ปรากฏตัวเหนือหัวของอู๋เทียนในชั่วพริบตา กำกริชในมือฟันลงมา!

“แส่หาที่ตาย!”

อู๋เทียนขยับมือ แสงสว่างที่น่ากลัวก็ระเบิดออกมาจากเสาโทเทม!

ฉัวะ!

แสงสีเขียวขจี แผ่กระจายไปทั่ว

ในชั่วพริบตา

ตัวเลขความเสียหายที่น่ากลัวก็ปรากฏขึ้น

-8,000! -21,000! -34,000! -18,000!

การโจมตีหมู่ของโทเทมเจิดจรัสนั้นทรงพลังมาก ภายใต้การกัดกร่อนของพลังแห่งเงารัตติกาล

ก็อบลินรอบๆ กว่าสิบตัวถูกฆ่าตายในทันที!

แถบค่าพลังชีวิตหมดลง กลายเป็นศพที่แหลกเหลว!

“!!!”

“ติ๊ง! ฆ่า... สำเร็จ...”

“!!!”

แถบแจ้งเตือนการตายปรากฏขึ้นทีละอัน

ขณะเดียวกันเหรียญแห่งกฎ และอุปกรณ์ธรรมดาๆ บางชิ้นก็ปรากฏขึ้น ตรงศพบางตัวถึงขั้นดรอปหนังสือทักษะระดับสามัญออกมาด้วย

ทว่าอู๋เทียนไม่สนใจ ไม่คิดก้มลงไปเก็บ

เขาฉวยโอกาสที่พวกก็อบลินกำลังตกใจคว้ามืออาลิเซีย  จากนั้นเอ่ยสั้นๆ

“บิดเบือนแสงและเงา!”

ในชั่วพริบตา ทั้งสองคนก็เข้าสู่ “สถานะล่องหน” หายไปต่อหน้าต่อตาเหล่าก็อบลิน

พวกก็อบลินที่กำลังโกรธแทบเสียสติ ขณะตั้งใจจะจู่โจม

แต่ในสนามรบ ....

กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของอู๋เทียน!

ก็อบลินหลายตัวเผยสีหน้าสับสนออกมา ไม่รู้จะทำอย่างไร

ยังไงก็ตาม

ยังมีก็อบลินบางตัวที่ฉลาดหลักแหลม พวกมันคำรามลั่น สั่งให้ก็อบลินตัวอื่นๆ เริ่มค้นหาไปรอบๆ

พลธนูก็อบลินระดับสูงบางตัวก็เปิดใช้งานทักษะประจำตัว “ดวงตาเวทมนตร์” ออกมา ภาพดวงตาที่เกิดจากเวทมนตร์ลอยขึ้นเหนือหัว

นี่เป็นเวทมนตร์ตรวจสอบ สามารถมองทะลุสถานะล่องหนได้!

อย่างไรก็ตาม

เนื่องจากลำดับความสำคัญในทักษะของพลธนูก็อบลินมันต่ำเกินไป ทำให้ไม่สามารถตรวจเจออู๋เทียน

ตอนแรกที่เห็น “ดวงตาเวทมนตร์” มากมายขนาดนี้ อู๋เทียนยอมมรับเลยว่าเขาตกใจไม่น้อย

แต่พอเห็นแถบแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมา เขาก็เบาใจ

“ติ๊ง! คุณเข้าสู่สถานะล่องหน ถูกดวงตาเวทมนตร์ตรวจจับ...”

“ตรวจจับล้มเหลว! (ลำดับความสำคัญของคุณสูงกว่า อีกฝ่ายไม่สามารถมองทะลุสถานะล่องหนของคุณได้)”

“!!!”

“โอ๊ย ตกใจหมดเลย!”

อู๋เทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เดินผ่านเหล่าก็อบลินไปอย่างสง่าผ่าเผย...