บทที่ 194

บทที่ 194

เพี๊ยะ!

เสียงเนื้อกระทบพื้นดังสนั่น ลูกวัวตัวน้อยถูกโยนลงพื้นอย่างแรง ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่โลเวล และพบว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มบิดเบี้ยวด้วยโทสะ มืออีกข้างกุมนิ้วที่เลือดไหลจนสั่นเทา ความโกรธที่ถูกจุดชนวนทำให้เขาไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป

"เชี่ยเอ้ย!" โลเวลสบถคำหยาบออกมาอย่างเหลืออด ก่อนจะกระแทกเท้าลงบนตัวลูกวัวอย่างแรง

นี่ไม่ใช่ลูกวัวธรรมดา

ดังนั้น  เขาจึงกล้า  ไม่กลัวเหยียบตาย

"อุแว้!"

"อุแว้!" ลูกวัวร้องเสียงแหลมแปลกประหลาด คล้ายเสียงผึ้งผสมกับเสียงร้องของเด็กน้อย

"เป็นอะไรไป? ไม่กลัว ‘สมบัติ’ ของตัวเองพังแล้วหรือไง?" เฮเลนเอ่ยประชด นัยน์ตาฉายแววตำหนิ

หลังจากที่ถูกโลเวลทำร้าย ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้จะโกรธ แต่ด้วยสติปัญญาและความเฉลียวฉลาด เธอรู้ดีว่าการแสดงออกมากเกินไปในตอนนี้ คงไม่ส่งผลดีต่อตนเอง ตราบใดที่อัศวินของโลเวลยังคงอยู่ เธอก็ไม่อาจทำอะไรได้

"หึ! นี่มันสายเลือดโบราณ จะตายง่ายๆ ได้ยังไง" โลเวลพูดพลางก้มลงอุ้มลูกวัวขึ้นมาใส่ห่อผ้าดังเดิม ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มพึงพอใจ หลังจากที่ได้ระบายความโกรธออกมา

"พี่ชาย คนแบบนี้เห็นแก่ตัว อัศวินของเขาตายไปมากมาย แต่เขากลับไม่เสียใจเลย" อาลิเซียกระซิบข้างๆ อู๋เทียน นัยน์ตาฉายแววรังเกียจ

"คนแบบนี้มีเยอะ ยิ่งมีอำนาจ ก็ยิ่งไม่สนใจชีวิตคน" อู๋เทียนตอบรับด้วยรอยยิ้มเยาะ

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้น อู๋เทียนก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหู!

-10!

มีศัตรู!

เขาคิดในใจอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ กลับไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติ

ทำไมถึงบาดเจ็บได้? อู๋เทียนขมวดคิ้ว

ฉับพลันนั้นเอง

คลื่นเสียงประหลาดก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง จนทุกคนรู้สึกเหมือนแก้วหูจะแตก พวกเขารีบเอามือปิดหูแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"คราง!"

"คราง!!"

"คราง!" เสียงแปลกประหลาดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

แต่แม้จะมองหาเท่าไหร่ ก็ไร้วี่แววของมอนสเตอร์

อู๋เทียนตื่นตัว ดึงร่างของอาลิเซียเข้ามาใกล้ เพื่อปกป้องเธอจากอันตรายที่ไม่ทราบที่มา

ท่ามกลางความตึงเครียด เสียงประหลาดก็พลันเงียบหายไป

"เกิดอะไรขึ้น?" โลเวลสบถอย่างหัวเสีย

ในวินาทีนั้นเอง สีหน้าของอัศวินแก่ก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก เขายื่นมือไปทางโลเวล เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณชาย! รีบ... รีบมาทางนี้!"

"ทำไม?" โลเวลขมวดคิ้ว มองอัศวินแก่ด้วยสายตาดูถูก กำห่อผ้าในมือแน่น

"คุณชาย!!" อัศวินแก่ร้องเรียก น้ำตาคลอหน่วย แต่ไม่กล้าเปล่งเสียงดัง

อู๋เทียนสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของคนทั้งคู่ สายตาของเขามองไปยังจุดที่อัศวินแก่จ้องมอง

อัศวินรอบๆ ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ทุกคนมีสีหน้าหวาดผวาอย่างเห็นได้ชัด

"?" โลเวลขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เขามองตามสายตาของทุกคน จนกระทั่ง...

เพียงแวบแรกที่เห็น ร่างกายเขาแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

......

ผืนน้ำเบื้องหน้าแตกกระจาย เผยให้เห็นหัวปลาขนาดมหึมา มันมีเกล็ดสีดำสนิท ดวงตาที่ใหญ่โตกว่ามนุษย์ ปากอ้ากว้างเผยให้เห็นฟันแหลมคม น่าหวาดกลัวราวกับภาพฝันร้าย

"ไม่!!!" โลเวลร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

เสียงร้องของเขาดูเหมือนจะปลุกสัตว์ร้าย ปลายักษ์พุ่งตัวขึ้นจากน้ำ อ้าปากพุ่งเข้าหาโลเวลอย่างรวดเร็ว!

อึก!

ร่างของโลเวลหายวับไปในปากของปลายักษ์

เพียงพริบตาเดียว ปลายักษ์ก็ลากร่างของโลเวลดำดิ่งลงสู่ผืนน้ำอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงแค่ความเงียบงัน

......

[ปลาสามกรงเล็บ ยุคครีเทเชียส]

เผ่าพันธุ์: สัตว์โบราณ

ระดับพลัง: วีรบุรุษ

สายเลือด: เทพแห่งสายฝน ยุคครีเทเชียส

เลเวล: 50

ค่าพลังชีวิต: ???

ทักษะ: ???

คำอธิบาย: สัตว์โบราณที่สืบเชื้อสายมาจากยุคดึกดำบรรพ์ มีพลังมากพอจะทำลายล้างประเทศหนึ่ง

"ถอย!" อู๋เทียนสั่งเสียงเข้ม ดึงร่างอาลิเซียถอยห่างจากริมแม่น้ำอย่างรวดเร็ว

เฮเลนที่ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง รีบตั้งสติแล้วถอยตามไปติดๆ

เหล่าอัศวินที่ตอนแรยืนตัวแข็งทื่อ ต่างพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดโดยไม่คิดหันหลังกลับไปมอง

อู๋เทียนไม่ใช่คนโง่ เขาไม่คิดเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคนที่ไม่เกี่ยวข้อง แม้แต่เฮเลนและเหล่าอัศวินเอง ถึงไม่ทราบความแข็งแกร่งของปลายักษ์ แต่พวกเขาก็รู้ดีแก่ใจ ว่าในสถานการณ์นี้อะไรควรทำไม่ควรทำ จึงพากันหนีเอาชีวิตรอด

ไม่นาน อู๋เทียนและอาลิเซียก็ถอยห่างจากริมแม่น้ำมาได้ไกลกว่าร้อยเมตร พวกเขาเข้าใกล้เขตเงียบสงัดมากขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่กี่ก้าว พวกเขาก็จะไม่สามารถพูดคุยกันได้อีก

"ทะ... ทำไมในแม่น้ำถึงมีมอนสเตอร์แบบนั้น?" อัศวินแก่พึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"น่าจะเป็นสายเลือดของลูกวัว ที่ดึงดูดปลายักษ์ตัวนั้น" อู๋เทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"สายเลือด? เป็นไปได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ!" เฮเลนผงกหัวเห็นด้วยกับคำพูดของอู๋เทียน ใบหน้าเธอสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสะใจ การตายของโลเวล ถือเป็นบทลงโทษสำหรับความชั่วร้ายที่เขาผลักเธอให้ไปเป็นเหยื่อวัวสามหัว

"บอกแล้วว่าอย่าโลภมาก การตายของโลเวล ถือเป็นความผิดของเขาเอง" เธอกล่าวต่อ

"ลุงเทเลน รบกวนลุงไปแจ้งข่าวที่ตระกูลมาร์ตินด้วย" เฮเลนหันไปพูดกับอัศวินแก่

"ขอรับ!" อัศวินแก่รับคำ

เฮเลนหันกลับมามองอู๋เทียนอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความจริงจัง "นายท่าน ฉันสามารถช่วยท่านตามหาคนของตระกูลเลือดมังกรได้ แต่หวังว่า ท่านจะตกลงรับข้อเสนอของฉัน"

"ว่ามา" อู๋เทียนพยักหน้า ตอบรับอย่างไม่ลังเล

เฮเลนสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไป "ฉันอยากจะ..."