บทที่ 22: สี่ทีมสุดท้ายสู่สองทีมสุดท้าย ทีมของไต้อหัวปิน!

บทที่ 22: สี่ทีมสุดท้ายสู่สองทีมสุดท้าย ทีมของไต้อหัวปิน!

ในช่วงบ่าย ระหว่างการแข่งขันเพื่อค้นหาสี่ทีมสุดท้าย คู่ต่อสู้ของพวกเขายังคงเป็นมหาวิญญาจารย์สามคน

หลังจากการต่อสู้ในช่วงเช้า พลังวิญญาณของอวิ๋นปิงแทบจะเหือดแห้ง ทว่าในช่วงเวลาสองชั่วโมงกว่าๆ ระหว่างช่วงเช้าและช่วงบ่าย อวิ๋นปิงได้กินลูกอมของหลินหานเข้าไปถึงห้าเม็ด ผนวกกับการบ่มเพาะของเขาเอง พลังวิญญาณของเขาจึงฟื้นฟูกลับมาได้

ส่วนหวงเหยียนนั้น เขาไม่ได้ผลาญพลังวิญญาณไปมากเท่าอวิ๋นปิง เขาเพียงแค่ถูกคัดออกเพราะต้านทานไว้ไม่ไหว และพลังวิญญาณของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาเต็มเปี่ยมตั้งนานแล้ว

ในทางกลับกัน พลังวิญญาณของหลินหานนั้นไม่ได้เต็มเปี่ยม นางสร้างลูกอมออกมาเจ็ดเม็ดรวด และหวงเหยียนก็กินไปสองเม็ด แม้ว่านางจะฟื้นฟูพลังวิญญาณมาอย่างต่อเนื่อง แต่มันก็ยังไม่เต็ม ทว่าเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

มหาวิญญาจารย์ทั้งสามคนมาจากสายโจมตีว่องไว สายโจมตี และสายสนับสนุนตามลำดับ

ทีมของอวิ๋นปิงยังคงใช้ยุทธวิธีโจมตีเร็วและหนักหน่วง โดยให้หวงเหยียนคอยถ่วงเวลาสายโจมตีว่องไวและสายสนับสนุนเอาไว้ ในขณะที่อวิ๋นปิงจะรับมือกับสายโจมตีเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ในครั้งนี้ ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าสู่สนามประลอง หลินหานก็สร้างลูกอมขึ้นมาสองเม็ด ซึ่งเขากับหวงเหยียนก็โยนเข้าปากปล่อยให้มันค่อยๆ ละลายทันที

ด้วยขนนกน้ำแข็งหนึ่งดอกและใบมีดวายุพีกาเหมันต์อีกหนึ่งกระบวนท่า พวกเขาก็สามารถจัดการกับมหาวิญญาจารย์สายโจมตีผู้นี้ได้อย่างงดงาม เห็นได้ชัดว่าวิญญาจารย์สายโจมตีผู้นี้ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับต้วนหยวน แม้ว่าเขาจะได้รับการร่ายทักษะสนับสนุนใส่ตัวแล้วก็ตาม

หลังจากนั้น อวิ๋นปิงก็จัดการกับสายสนับสนุนได้อย่างรวดเร็ว ทว่าสายโจมตีว่องไวนั้นสมชื่อเรื่องความเร็ว และได้จัดการคัดหลินหานออกไปโดยตรง หวงเหยียนเองก็เกือบจะถูกคัดออกเช่นกัน แต่อวิ๋นปิงมาช่วยไว้ได้ทัน ขนนกน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่เป็นอย่างแรก วิญญาจารย์สายโจมตีว่องไวหลบได้ แต่หวงเหยียนก็ตอบสนองได้อย่างทันท่วงที เถาวัลย์หนามม่วงพุ่งเข้ารัดพันวิญญาจารย์สายโจมตีว่องไวอย่างรวดเร็ว

จากนั้น ก่อนที่วิญญาจารย์สายโจมตีว่องไวจะดิ้นหลุด อวิ๋นปิงก็ปิดฉากเขาด้วยขนนกน้ำแข็ง และเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากผู้คุมสอบ

หลังจากเหตุการณ์ตลอดทั้งวัน อวิ๋นปิงรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก แม้ว่าเขาจะยังมีพลังวิญญาณเหลืออยู่ก็ตาม

หลังทานอาหาร เขาพาร่างกลับหอพัก กินลูกอมของหลินหานเข้าไปหนึ่งเม็ด แล้วเริ่มฟื้นฟูพลังวิญญาณ เมื่อพลังวิญญาณฟื้นฟูกลับมา เขาก็ผล็อยหลับไปทันทีโดยไม่ได้ห่มผ้าห่มด้วยซ้ำ

หวงเหยียนลืมตาขึ้นจากการบ่มเพาะ เขาห่มผ้าให้อวิ๋นปิงแล้วถอนหายใจพลางกล่าว "ไม่รู้ว่าอาจารย์โจวกำลังคิดอะไรอยู่ นางน่าจะปลดหัวหน้าห้องออก แล้วเอาอวิ๋นปิง หวังตง และเซียวเซียวมารวมทีมกัน แบบนั้นต้องคว้าแชมป์มาได้แน่ๆ แต่จะว่าไปแล้ว ทีมของหัวหน้าห้องก็ร้ายกาจจริงๆ โค่นทีมที่มีอัครวิญญาจารย์ไปได้ตั้งสองทีมเชียว"

ในห้องพักของหลินหาน นางกำลังฟื้นฟูพลังวิญญาณของตนเอง ผ่านไปพักใหญ่ เมื่อพลังวิญญาณฟื้นฟูกลับมาจนเต็ม นางก็เลื่อนระดับเป็น 19 ได้อย่างเป็นธรรมชาติ นางลืมตาขึ้น กำหมัดแน่นเล็กน้อยราวกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะกลับไปตั้งใจบ่มเพาะต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่อวิ๋นปิง หวงเหยียน และหลินหานนัดพบและทานอาหารเช้าเสร็จ พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังพื้นที่การประเมิน

หลังจากการจับสลาก วันนี้คณบดีเหยียนเส้าเจ๋อเป็นผู้ถือกล่องจับสลาก โดยมีผู้อำนวยการเป็นผู้รับผิดชอบหน้าที่จับสลาก ซึ่งสร้างความตื่นเต้นให้กับเหล่านักเรียนเป็นอย่างมาก สีหน้าของอวิ๋นปิงยังคงเรียบเฉยขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับสลาก

เหยียนเส้าเจ๋อระบายยิ้มแล้วกล่าว "เจ้าคงจะเป็นอวิ๋นปิง ผู้ครอบครองวิญญาณยุทธปักษาเหมันต์ขั้วน้ำแข็งสินะ? ข้าได้ยินจากผู้อำนวยการมาว่าทักษะวิญญาณของเจ้าร้ายกาจมาก อีกอย่าง ขอบใจนะที่ช่วยกดข่มเพลิงปีศาจให้ศิษย์ของข้า ศิษย์ของข้าคือเสี่ยวเถาน่ะ ขอให้เจ้าและทีมทำผลงานได้ดีนะ"

อวิ๋นปิงพยักหน้ารับ "เช่นนั้นก็ขอบพระคุณสำหรับคำอวยพรของท่านคณบดีครับ"

นักเรียนใหม่ห้อง 1 ทีมของอวิ๋นปิง จับได้หมายเลขหนึ่ง

พวกเขาได้แข่งที่สนามประลองหมายเลข 1

เหยียนเส้าเจ๋อมองแผ่นหลังของอวิ๋นปิง นัยน์ตาของเขาหรี่ลง เด็กคนนี้ ช่างสุขุมเยือกเย็นเสียนี่กระไร!

หากอวิ๋นปิงรู้ว่าเหยียนเส้าเจ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงจะสวนกลับไปว่า: ใครตั้งกฎว่าต้องตื่นเต้นดีใจเวลาเจอหน้าท่านด้วยล่ะ?

ฮั่วอวี่เฮ่าเดินตามไปจับสลากติดๆ เขาจับได้หมายเลขสอง หวังตงถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พวกเขาไม่อยากเผชิญหน้ากับทีมของอวิ๋นปิง ไม่ใช่เพราะพวกเขากลัว แต่เป็นเพราะพวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นปิงยังมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหวังตงที่มักจะชอบลูบหัวอวิ๋นปิงอยู่บ่อยๆ

อวิ๋นปิงขมวดคิ้ว เขาไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเจอกับทีมของไต้อหัวปิน

ขณะที่พวกเขาเดินไปที่สนามประลองหมายเลข 1 อวิ๋นปิงก็พูดขึ้นว่า "หลินหาน วันนี้หลังจากผู้คุมสอบประกาศเริ่มการแข่งขัน เจ้าช่วยสร้างลูกอมให้พวกเราสี่เม็ดนะ แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็ลงจากสนามไปได้เลย"

สีหน้าของหลินหานเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาดูหม่นหมองลง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็เป็นคนมีเหตุผล จึงพยักหน้ารับเบาๆ

อวิ๋นปิงส่ายหน้าอย่างจนใจ "หลินหาน อย่าเก็บไปใส่ใจเลย คู่ต่อสู้ของเราในวันนี้ไม่เพียงแต่มีอัครวิญญาจารย์สามวงแหวนเท่านั้น แต่พวกเขายังมีทักษะผสานวิญญาณยุทธอีกด้วย ข้าเกรงว่าเจ้าจะได้รับอันตรายน่ะ"

หลินหานเข้าใจในสิ่งที่อวิ๋นปิงต้องการจะสื่อ เป็นเพราะอวิ๋นปิงและหวงเหยียนไม่มั่นใจว่าจะสามารถปกป้องนางได้ อวิ๋นปิงจึงได้จัดการเช่นนี้ นางหน้าแดงระเรื่อ กระซิบตอบเบาๆ "ข้าเข้าใจแล้ว..."

หวงเหยียน เจ้าเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็เรียกผู้คุมสอบได้เลย ไม่ต้องห่วงข้า ถ้ามีอันตราย ข้าก็จะเรียกผู้คุมสอบเหมือนกัน ข้าไม่ใช่พวกชอบฝืนตัวเองหรอกนะ

เมื่อเห็นหวงเหยียนอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง อวิ๋นปิงก็เข้าใจ สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง และหากมีอันตราย เขาก็จะขอถอนตัวเช่นกัน

หวงเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ

สนามประลองหมายเลข 1

อาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งดูมีอายุเลยวัยกลางคนมาเล็กน้อยก้าวเดินขึ้นมา

ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายก้าวเข้าสู่สนามประลอง ประกายความเย็นเยียบก็วาบผ่านดวงตาของไต้อหัวปิน "พวกเจ้าควรจะยอมแพ้เสียเถอะ อวิ๋นปิง พรสวรรค์ของเจ้านั้นล้ำเลิศมาก ดีกว่าของข้าเสียด้วยซ้ำ ข้าได้ศึกษาทักษะวิญญาณของเจ้ามาแล้ว มันแข็งแกร่งมากทีเดียว หากสู้กันตัวต่อตัว ข้าอาจจะเอาชนะเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่นี่คือการต่อสู้แบบทีม และเพื่อนร่วมทีมของเจ้าก็ฝีมือไม่เอาไหนเอาเสียเลย!"

ไต้อหัวปินปรายตามองหวงเหยียนและหลินหานด้วยสายตาดูแคลน

เขาได้ศึกษาการต่อสู้ครั้งก่อนๆ ของทีมอวิ๋นปิงมาแล้ว ในสายตาของเขา นอกเหนือจากอวิ๋นปิงแล้ว หวงเหยียนและหลินหานแทบไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรเลย

จูลู่ที่อยู่ข้างๆ เขายิ่งแล้วใหญ่ ถึงแม้ชุยหยาเจี๋ยจะพอใช้ได้ก็ตาม

อวิ๋นปิงยิ้มรับ "ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร? อย่ามั่นใจให้มากนัก ระวังจะตกม้าตายเอาได้นะ"

ไต้อหัวปินแค่นเสียงเย็นชาและไม่พูดอะไรอีก และในตอนนั้นเองผู้คุมสอบก็เอ่ยขึ้น "เริ่มได้!"

"หวานหอมกลมกล่อม ลูกอมหนึ่งเม็ด"

หลินหานสร้างลูกอมขึ้นมาสี่เม็ดรวด แล้วแบ่งให้อวิ๋นปิงกับหวงเหยียนคนละสองเม็ด พวกเขาอาจจะไม่ได้ใช้เม็ดที่สองด้วยซ้ำ แต่อย่าลืมเรื่องระยะเวลาจำกัดของลูกอมหลินหานล่ะ

หลังจากนั้น หลินหานก็เดินลงจากสนามประลองไปดื้อๆ ผู้คุมสอบชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร การเดินออกจากสนามไม่ถือว่าผิดกฎ

ผู้อำนวยการที่อยู่ข้างๆ เหยียนเส้าเจ๋อกระซิบ "เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดมาก"

"ผู้อำนวยการ ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้นล่ะ?" เหยียนเส้าเจ๋อเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"เด็กผู้หญิงที่เดินออกไปชื่อหลินหาน วิญญาณยุทธสายอาหาร ทักษะวิญญาณคือ..." ผู้อำนวยการบอกเล่าถึงวิญญาณยุทธและทักษะวิญญาณของหลินหาน

"นั่นแหละคือเหตุผลที่ข้าบอกว่าการตัดสินใจของพวกเขาชาญฉลาดมาก หลินหานเป็นแค่ตัวถ่วงในสนามประลอง หลังจากที่มอบทักษะวิญญาณที่หนึ่งให้พวกเขาแล้ว การเดินลงจากสนามก็ช่วยลดการบาดเจ็บที่ไม่จำเป็นได้อีกด้วย"

เหยียนเส้าเจ๋อพยักหน้าแสดงความเข้าใจ "ผู้อำนวยการ ท่านคิดว่าใครจะชนะ?"

"ย่อมต้องเป็นทีมของไต้อหัวปินอยู่แล้ว ทักษะวิญญาณทั้งสองของอวิ๋นปิงถูกเปิดเผยหมดแล้ว แม้ว่ามันจะทรงพลัง แต่วิญญาณยุทธพยัคฆ์ขาวเนตรปีศาจก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าปักษาเหมันต์ขั้วน้ำแข็งเลย และพลังของทักษะวิญญาณของพวกเขาก็คงไม่ต่างกันมากนัก ไต้อหัวปินเป็นถึงอัครวิญญาจารย์ ส่วนจูลู่และชุยหยาเจี๋ยก็เป็นมหาวิญญาจารย์ นอกจากนี้ยังมีทักษะผสานวิญญาณยุทธระหว่างไต้อหัวปินและจูลู่อีก แม้ว่าเพื่อนร่วมทีมของอวิ๋นปิงจะมาถึงระดับ 20 แล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีวงแหวนวิญญาณวงที่สอง ดังนั้นเขาจึงถือว่าเป็นเพียงวิญญาจารย์เท่านั้น ใครแข็งแกร่งกว่าใครอ่อนแอกว่า มองปราดเดียวก็รู้แล้ว" ผู้อำนวยการกล่าว

เหยียนเส้าเจ๋อไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

บนสนามประลอง การต่อสู้ปะทุขึ้นในทันที