บทที่ 158

บทที่ 158

“เปิดหน้าต่างภารกิจ!” เสียงอู๋เทียน ดังก้องอยู่ในห้วงความคิด

“ติ๊ง! ข้อมูลภารกิจเลื่อนขั้นได้ปรากฏขึ้นแล้ว โปรดตรวจสอบ!”

“【ทวีปเทียนกู่】 เป็นโลกระดับสีม่วงที่นับถือความแข็งแกร่ง ที่ซึ่งสายเลือดของวีรบุรุษโบราณยังคงดำรงอยู่ และแผ่ขยายอิทธิพลไปทั่ว ‘ฉู่เฟิง’ ทายาทของวีรบุรุษโบราณ เกิดมาโดยไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ถูกคนไม่ดีชักจูง จนกลายเป็นคนชั่วช้า!”

“จงตามหาเขา และชักจูงเขาให้กลับใจเป็นคนดี! จับกุมตัวการเบื้องหลัง และกำจัดทิ้งซะ!”

“ระยะเวลา: ไม่จำกัด (ยิ่งใช้เวลาน้อย รางวัลภารกิจยิ่งดี)”

“ตำแหน่งเป้าหมาย:  เมืองอันซู ตระกูลฉู่” เสียงระบบจางหายไป

------

เมืองอันซู เป็นเมืองโบราณสไตล์เอเชียตะวันออกที่มีบรรยากาศเก่าแก่ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์

แน่นอน ในฐานะที่เป็นโลกระดับสีม่วง เมืองนี้ย่อมไม่ใช่เมืองโบราณธรรมดาๆ

ตึกสูงระฟ้า ถนนหนทางมากมายสี่ทิศแปดด้าน รถลากวิ่งขวักไขว่ ผู้คนมากมายสัญจรไปมาไม่ขาดสาย ช่างคึกคัก เต็มไปด้วยชีวิตชีวา!

อู๋เทียนกับอาลิเซียปรากฏตัวขึ้นในตรอกเล็กๆ ไร้ผู้คน  ราวกับล่องหนมาจากอากาศธาตุ

ทันใดนั้น ข้อมูลรายละเอียดของภารกิจเลื่อนขั้นก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของอู๋เทียน ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นชั่วขณะ

ครู่ต่อมา อู๋เทียนก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับครุ่นคิด

“ยิ่งใช้เวลาน้อย รางวัลภารกิจยิ่งดีงั้นเหรอ” เขาพึมพำกับตัวเอง

“ก็ยังดี ที่ฉันเลือกภารกิจนี้ เพราะมันตรงไปตรงมาดี”  อู๋เทียนยิ้มออกมาอย่างดีใจ

ความท้าทายของภารกิจนี้ สอดคล้องกับแผนการของเขาในตอนแรกโดยบังเอิญ

แน่นอน ตอนแรกเขาแค่ไม่อยากเสียเวลา ไม่คิดว่าจะมีผลประโยชน์เพิ่มเติม!

คุ้มสุดๆ!

แตกต่างจากภารกิจอื่นๆที่มีความยากระดับ "นรก" ภารกิจนี้สามารถแก้ไขได้แบบตรงไปตรงมา!

“โลกนี้น่า ดูเหมือนจะเป็นสไตล์จีนโบราณนะ”  อาลิเซียมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายวิบวับ

แม้จะเป็นต่างโลกเหมือนกัน แต่หมู่บ้านกรีนที่เธอจากมาก็ล้าหลังกว่าเมืองโบราณแห่งนี้มาก

“ไปเถอะ!”  อู๋เทียนอมยิ้ม หยิบหน้ากากสีขาวออกมาจากช่องเก็บของ เสียงกระทบกันของโลหะเบาบางดังขึ้น

【หน้ากากปลอมตัว】

เลเวลที่ต้องการ: 10

คุณภาพ: สีฟ้า

คำอธิบาย: สวมใส่บนใบหน้า สามารถปลอมแปลงใบหน้าได้

แน่นอนว่าอู๋เทียนเป็นคนซื้อของสิ่งนี้มา

อาลิเซียมองผมสีเงินของเธอ บวกกับดวงตาสีฟ้า ดูไม่เหมือนคนทั่วไปในโลกใบนี้ ต้องถูกจับตามอง และดึงดูดเรื่องวุ่นวายแน่ๆ

ดังนั้น อู๋เทียนจึงซื้อไอเทมนี้มา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการปฏิบัติภารกิจ

ไอเทมระดับสีฟ้านี้ ทำให้เขาเสียเหรียญแห่งกฏไปตั้ง 5 เหรียญ!

“พี่ชายคะ อันนี้ใช้ยังไงเหรอ?”  อาลิเซียถามอย่างสงสัย ในดวงตามีแววอยากรู้อยากเห็น

หลังจากกลายเป็นผู้ติดตาม เธอก็กลายเป็นกึ่งผู้ตื่นรู้ สามารถเห็นคุณสมบัติของหน้ากากได้ แต่การใช้งานจริงอาจจะแตกต่างออกไป

“สวมบนใบหน้า จากนั้นคิดถึงใบหน้าที่ต้องการจะเปลี่ยน จำไว้ว่าต้องเป็นสไตล์จีนโบราณด้วยล่ะ”  อู๋เทียนอธิบาย “อ้อ จากนี้ไปพวกเราต้องเปลี่ยนวิธีการพูดด้วยนะ พูดให้เหมือนคนของที่นี่ จะได้กลมกลืน”

อาลิเซียพยักหน้า เก็บปืนไรเฟิลที่สะพายไว้ข้างหลังอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบหน้ากากมาสวม

หนึ่งนาทีต่อมา ผมสีเงินของเธอก็กลายเป็นสีดำขลับ ดวงตาสีฟ้าก็กลายเป็นสีดำเช่นกัน ราวกับเป็นคนละคน

จากสาวสวยต่างแดน กลายเป็นสาวงามเอเชียตะวันออก บริสุทธิ์ น่าทะนุถนอม ในพริบตา

“พี่ชาย! อาลิเซียสวยไหมคะ?” อาลิเซียมองอย่างเจ้าเล่ห์ หมุนตัวหนึ่งรอบ โชว์ความงามของตัวเอง

อู๋เทียนมองเธออย่างจนใจ แล้วพูดว่า: “สวยอยู่แล้ว อาลิเซียของเราสวยที่สุดแล้ว”

“อืม! พี่ชายใจดีที่สุด!”  อาลิเซียโอบแขนของเขา ดวงตากระพริบปริบๆ ดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก

อู๋เทียนส่ายหัวเบาๆ กับท่าทางของอาลิเซีย ก่อนจะพาเธอออกจากตรอก

สิ่งที่เห็นคือถนนที่คึกคัก รถม้า ตรอกซอกซอย ผู้คนมากมายสัญจรไปมา เสียงดังจอแจ ก่อเกิดเป็นภาพที่ครึกครื้น มีชีวิตชีวา

หลายคนสังเกตเห็นทั้งสองคนที่แต่งตัวแปลกๆ แต่เนื่องจากทั้งคู่มีผมและตาสีดำ พวกเขาจึงไม่ได้สนใจอะไรมาก คิดว่าเป็นเพียงชาวต่างเมืองที่เพิ่งเคยมา

แต่มีอันธพาลข้างถนนบางคนเห็นอาลิเซีย พวกมันดวงตาเป็นประกาย ซุบซิบกันด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน

“ท่านลุง รบกวนถามหน่อย ตระกูลฉู่ไปทางไหน?”  อู๋เทียนถามหาพ่อค้าคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ

พ่อค้าคนนั้นเป็นชายชรา ผอมแห้ง แต่งตัวด้วยชุดชาวบ้านเรียบๆ

เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบโค้งคำนับแล้วพูดว่า:  “ต้าซือ(พระคุณเจ้า)ล้อกันเล่นแล้ว ข้าเป็นแค่พ่อค้าริมทาง ไม่บังอาจให้ต้าซือใช้คำว่า ‘ท่าน’ ได้”

“ว่าแต่ ต้าซือจะไปตระกูลฉู่หรือ? ในเมืองอันซูนี้ ตระกูลฉู่มีชื่อเสียงมาก บ้านใหญ่โตโอ่อ่าครอบครองพื้นที่ที่ดีที่สุดในเมืองอันซู เดินตรงไปทางทิศตะวันออกตามถนนสายนี้ ร้านค้าและบ้านเรือนแถวนั้นล้วนเป็นของตระกูลฉู่!”

“คฤหาสน์ตระกูลฉู่ก็อยู่แถวนั้น!” ดูเหมือนพ่อค้าจะใจดีมาก พูดทุกอย่างที่เขารู้โดยไม่ปิดบัง

อู๋เทียนอมยิ้ม โค้งคำนับแล้วพูดว่า: “ขอบคุณมาก!”

“ต้าซือสุภาพเกินไปแล้ว!” พ่อค้าคนนั้นยิ้ม แล้วถามว่า: “ต้าซือเพิ่งออกจาก ‘อาราม’ มาหรือ? จะไปสมัครเป็นนักสู้ของตระกูลฉู่ใช่หรือไม่? ช่วงนี้ตระกูลฉู่รับสมัครนักสู้มากมาย จึงมีคนต่างถิ่นนับไม่ถ้วนเดินทางมาที่นี่” พ่อค้าชรามองสำรวจอู๋เทียน

......

เมื่ออาลิเซียได้ยินคำว่าอาราม ก็เข้าใจความหมายของคำว่า "ต้าซือ" ทันที อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก

โลกนี้คล้ายกับสมัยโบราณทางฝั่งเอเชียตะวันออก คนส่วนใหญ่ไว้ผมยาว มีแต่ภิกษุท่านั้นที่จะไว้ผมสั้น

ดังนั้น พ่อค้าชราคนนี้จึงเข้าใจผิดคิดว่าอู๋เทียนเป็นภิกษุหนุ่ม!

อู๋เทียนจ้องอาลิเซียด้วยสายตาดุๆ กล่าวขอบคุณพ่อค้าอีกครั้ง แล้วพาโลลิต้าตัวน้อยเดินจากไป

หลังจากที่ทั้งสองจากไป ดวงตาของพ่อค้าเป็นประกาย มองไปที่อันธพาลไม่กี่คนที่อยู่ไม่ไกล ส่งสัญญาณด้วยการใช้นิ้วมือถูกัน

พวกอันธพาลเข้าใจความหมาย ส่งเสียงทักทาย แล้วพาเพื่อนๆ ตามไปอย่างรวดเร็ว

......

บนถนน

“พี่ชาย ตอนนี้กลายเป็นพระไปแล้วเหรอคะ!” อาลิเซียยังคงหัวเราะ ดูมีความสุขบนความโชคร้ายของคนอื่น

อู๋เทียนมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ กล่าวว่า: “จำไว้ว่าเปลี่ยนคำเรียก เรียกฉันว่า ... ไม่สิ เรียก ‘ข้า’ ว่าคุณชายแล้วกัน!”

“แล้วก็เตรียมพร้อมต่อสู้ให้ดี” อู๋เทียนกระซิบบอก ดวงตาทอแววเย็นชา

“เจ้าค่ะ คุณชาย!” อาลิเซียตอบรับอย่างร่าเริง ดวงตาคู่สวยกระพริบ แล้วถามด้วยความสงสัย: “มีศัตรูหรือเจ้าคะ?”

“ข้าบอกให้เจ้าตั้งใจหน่อย ปกติต้องรู้จักระวังตัวบ้างสิ เจ้าได้ใช้ทักษะประเมินกับลุงคนนั้นหรือไม่?” อู๋เทียนส่ายหัว

“อืม? ท่านลุงคนนั้นดูใจดีออก ไม่ใช่คนดีหรือเจ้าคะ?” อาลิเซียเอียงคออย่างงุนงง

“เขาไม่ใช่คนดีหรอก ไปกันเถอะ พวกเราต้องเปิดโอกาสให้พวกเขา!” อู๋เทียนยิ้มมุมปาก

หลังจากเดินไปได้สักพัก อู๋เทียนก็พาอาลิเซียไปทางทิศตะวันออก เข้าไปในเขตที่มีเส้นทางซับซ้อน ต่างจากถนนใหญ่ที่พลุกพล่าน

บริเวณนี้ห่างไกลจากถนนใหญ่ มีคนน้อยมาก บรรยากาศเงียบสงัด ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ

เห็นได้ชัดว่า ที่พ่อค้าบอกว่าแถวนี้เป็นของตระกูลฉู่ มันคือเรื่องโกหก!

ในขณะนั้นเอง เสียงตะโกนดังขึ้น กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ถืออาวุธต่างๆนาๆในมือ กรูกันเข้ามาล้อมอู๋เทียนกับอาลิเซียไว้!

“ฮ่าๆๆ สาวน้อยจากแดนไกลเป็นสินค้าชั้นดี ขายที่หอคณิกาได้อย่างน้อยร้อยตำลึง!”

คนที่อยู่ข้างหน้า เป็นชายตาเดียวถือดาบ จ้องมองอาลิเซียด้วยสายตาละโมบ น้ำลายไหลยืด