บทที่ 157

บทที่ 157

“เอาล่ะ ถึงตึกเรียนแล้ว นายไปเถอะ”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ทั้งสองมาถึงใต้ตึกเรียนสูงตระหง่าน อู๋เทียนหันไปมองจูหลิง และพบว่าเธอกลับมามีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกทีแล้ว

“ครับ” อู๋เทียนตอบเบาๆ แต่ก่อนที่เขาจะจากไป จูหลิงเหมือนนึกอะไรบางอย่างออกได้ จึงเอ่ยขึ้นด้วยขึ้นว่า “โอวหยางชิงเพิ่งฟื้นคืนชีพ ตอนนี้อยู่ในสถานะอ่อนแอ รออีกสักพักเขาจะช่วยจัดการชิ้นส่วนมิติให้ จำไว้ว่าระหว่างนั้นอย่าทำหายล่ะ”

“แน่นอน ผมไม่ทำหายหรอก” อู๋เทียนตอบกลับ รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้า

ย้ำอยู่นั่นแหละเขาไม่ใช่เด็กๆเสียหน่อย!

“งั้นนายขึ้นไปเถอะ” จูหลิงพูดต่อ “ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะดีที่สุดถ้าทำภารกิจเลื่อนขั้นอาชีพเลเวล 20 ให้เสร็จ ตอนนั้นจะส่งผลดีต่อการสอบ”

จูหลิงไม่พูดอะไรอีก โบกมือให้อู๋เทียนจากไป

------

กลับมาที่ห้องเรียน บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความเงียบสงบ การสอนยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ อาจารย์ประจำวิชาคงทราบล่วงหน้าแล้ว เห็นอู๋เทียนเดินเข้ามาในห้อง จึงพยักหน้าส่งสัญญาณให้เขากลับไปนั่งที่

“เอาล่ะ เรามาต่อกันที่ข้อควรระวังสิบประการสำหรับภารกิจเลื่อนขั้น!” เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ดังขึ้น ดึงความสนใจของนักเรียนบางส่วนกลับมา

“เมื่อกี้พูดถึงข้อที่สามแล้ว ตอนนี้มาต่อที่ข้อสี่ วิธีการทำให้ภารกิจเลื่อนขั้นสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ? อย่างแรก...”

อาจารย์พูดน้ำลายแตกฟอง อธิบายเนื้อหาอย่างละเอียด นักเรียนบางคนตั้งใจฟังอย่างจริงจัง จดบันทึกกันมือเป็นระวิง ส่วนบางคนก็เหม่อลอย ไม่รู้ว่ามองไปทางไหน ปล่อยให้ความรู้ลอยผ่านไป

ด้านหลังห้อง หลินเฉียนเฉียนที่นั่งข้างๆ เหลือบมองอู๋เทียนที่เพิ่งกลับเข้ามา ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความสงสัย เธอแอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ บิดเอวเล็กน้อย แล้วแอบยื่นเท้าไปเตะขาของอู๋เทียน

"?"

อู๋เทียนหันไปมอง เลิกคิ้วเล็กน้อย

หลินเฉียนเฉียนโน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “อาจารย์เรียกนายไปทำอะไรหรอ?”

“ไปพบเทพอมตะมานิดหน่อย” อู๋เทียนตอบเสียงเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า

เทพอมตะ!?

หลินเฉียนเฉียนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ แสดงออกถึงความอิจฉาอย่างชัดเจน

“สวรรค์! นายได้เจอกับเทพอมตะจริงๆ เหรอ? อาจารย์ลำเอียชะมัด ทำไมถึงเป็นนายที่ได้เจอ ฉันก็อยากเจอเทพอมตะเหมือนกัน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“เธอน่ะมันเด็กหลังห้อง เทพองค์ไหนกันจะมาสนใจ” อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย แกล้งแหย่

หลินเฉียนเฉียนหน้าบูดบึ้งอย่างน่ารัก ยื่นเท้าไปเตะเขาอีกครั้ง พูดอย่างเอาเป็นเอาตาย “เลเวลสูงแล้วไง เลเวลสูงแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ?”

“ขอโทษที เลเวลสูงแล้วทำอะไรก็ได้จริงๆนั่นแหละ!!” อู๋เทียนตอบกลับ รอยยิ้มกว้างขึ้น

เมื่อเห็นแบบนั้น หลินเฉียนเฉียนยิ่งโกรธ ยื่นเท้าเตะเข้าไปอีกครั้งอย่างแรง

คราวนี้อู๋เทียนไม่ยอมให้เธอเตะอีกต่อไป มือของเขารวดเร็วคว้าขาของเธอเอาไว้

“อ๊า! ปล่อยนะ ไอ้นักบวชลามก!” หลินเฉียนเฉียนร้องเสียงหลง หน้าแดงก่ำราวกับเลือด

ดวงตาของเธอมีประกายวูบไหว ปนเปไปด้วยความโกรธและความรู้สึกอื่นที่อธิบายไม่ถูก

อู๋เทียนตกตะลึง เพิ่งรู้สึกตัวว่ามือของเขาไปจับในที่ที่ไม่ควรจับ เขารีบปล่อยมือทันที กลิ่นหอมอ่อนๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว

“ไม่คุยด้วยแล้ว ไอ้บ้า!” หลินเฉียนเฉียนรีบชักเท้ากลับ ก้มหน้าลง บูดบึ้งอย่างไม่พอใจ

เผชิญหน้ากับนิสัยแบบเด็กผู้หญิงไร้เดียงสาเช่นนี้ อู๋เทียนก็รู้สึกปวดหัวไม่น้อย ทำได้เพียงเอ่ยขอโทษเสียงอ่อน บวกกับเรื่องตลกขบขันและคำชมเชยเล็กๆ น้อยๆ ถึงทำให้เธอยิ้มออกมาได้อีกครั้ง

ทั้งสองคุยกันเสียงเบา ไม่ได้สนใจใครอื่น ราวกับโลกนี้มีเพียงแค่เขาและเธอ

บนแท่นบรรยาย อาจารย์หยุดพูดไปครู่หนึ่ง สังเกตเห็นทั้งสองคนที่แอบคุยกัน จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

กระแอมหนึ่งครั้ง แล้วพูดเสียงดังว่า “นักเรียนที่กำลังจะทำภารกิจเลื่อนขั้นตั้งใจฟังให้ดี!”

“เมื่อรับภารกิจเลื่อนขั้นแล้วจะไม่สามารถยกเลิกได้ ต้องเลือกใหม่เท่านั้น ไม่มีโอกาสให้แก้ตัว เพราะฉะนั้นต้องคิดให้รอบคอบ!”

อู๋เทียนได้ยินเช่นนั้น ก็คิดถึงภารกิจเลื่อนขั้นของตัวเอง จึงตั้งใจฟังอย่างจริงจัง...

หลังเลิกเรียน อู๋เทียนเริ่มเตรียมตัวสำหรับภารกิจเลื่อนขั้นของตัวเอง เขาแตกต่างจากคนทั่วไป เลือกภารกิจระดับ "นรก": 【มอบบทเรียนแก่ผู้หลงผิด】!

ความยากของภารกิจนี้คือการเปลี่ยนคนชั่วให้เป็นนักบุญ

อย่างไรก็ตาม คนชั่วคนนั้นเป็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตระดับพลังขั้นวีรบุรุษในเลเวล 25 เท่านั้น อู๋เทียนเลยพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ก็คงไม่เสียเวลาเท่าไหร่

เขาโหลดเซฟไปตั้งหลายรอบถึงได้เจอภารกิจนี้ ภารกิจระดับ "นรก" อื่นๆ นั้นฟังดูเพ้อฝันเกินไป ใครมันจะไปทำได้?

แน่นอนว่าภารกิจเลื่อนขั้นไม่สามารถทำได้ในโลกหลัก

นักผจญภัยทุกคน หลังจากรับภารกิจเลื่อนขั้นแล้ว จะได้รับ "พิกัดโลก" ที่ "ไม่สามารถโอนให้ผู้อื่นได้ชั่วคราว" สามารถใช้พิกัดโลกนี้เพื่อไปยังตำแหน่งภารกิจได้

อู๋เทียนไปที่สมาคมนักผจญภัยเพื่อซื้อของบางอย่าง และนำสิ่งของที่ไม่ต้องการที่ดรอปได้ครั้งก่อนไปขายที่ศูนย์ฝากขาย

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะ "รวยเป็นเศรษฐี" แต่ยุงก็ยังมีเนื้อ จะทิ้งพวกมันไว้เฉยๆได้ไง?

อย่างไรก็ตาม ทักษะ 【พายุคลื่นดาบ】เขาไม่ได้เอาไปขาย!

ศูนย์ฝากขาย เหล่าโจวยังคงเป็นคนดูแล เมื่อเป็นคนรู้จักกันอยู่แล้ว อู๋เทียนไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากมาย ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ไปที่ลานฝึกซ้อม แล้วแวะรับอาลิเซียกลับบ้าน

เว่ยหงยี่ได้ยินว่าอู๋เทียนจะไปทำภารกิจ จึงไม่ได้ขัดขวาง

ที่บ้าน อาลิเซียยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างตื่นเต้น ในมือถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงยาวสองเมตร รูปร่างเล็กๆ ของเธอประกอบกับอาวุธชิ้นนี้ ทำให้อู๋เทียนรู้สึกขัดแย้งอย่างประหลาด แต่ก็น่าสนใจดี

“พร้อมรึยัง?” อู๋เทียนถาม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“พร้อมแล้วค่ะ! พี่ชาย!” อาลิเซียตอบรับอย่างหนักแน่น

“งั้นไปกันเถอะ!”

อู๋เทียนเลือกข้ามมิติบนแผงควบคุม แล้วจับมือเล็กๆ ของอาลิเซีย

วินาทีถัดมา ร่างของทั้งสองบิดเบี้ยว หายไปจากห้องนั่งเล่นในทันที