บทที่ 102 - การแข่งเดินคัดออกสามวัน

บทที่ 102 - การแข่งเดินคัดออกสามวัน

เมื่อข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น ซูเหยี่ยนก็พบว่าร่างกายของตัวเองเริ่มแยกส่วนและลอยกระจายออกไป

เหมือนกับตอนที่เข้ามาในเส้นทางไร้สิ้นสุดเป็นครั้งแรก เพียงชั่วพริบตา ร่างของซูเหยี่ยนก็หายวับไปจากหลังคารถอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงขบวนรถและเหล่าข้ารับใช้ให้จอดนิ่งอยู่กับที่

......

[ยินดีต้อนรับสู่ช่วงพักผ่อน ช่วงพักผ่อนจะกินเวลา 72 ชั่วโมง]

[การ์ดทุกใบที่ผู้ใช้กำลังใช้งานอยู่ จะยังคงสถานะเดิมเอาไว้ ไม่สามารถอัญเชิญหรือใช้งานการ์ดใดๆ ในช่วงพักผ่อนได้]

[เวลาในช่วงพักผ่อนจะเดินเท่ากับโลกภายนอก และผู้ใช้ทุกคนจะได้รับสิทธิ์ช่วงพักผ่อน หลังจากผ่านด่าน 1-10 แล้ว]

ทันทีที่ซูเหยี่ยนลืมตาขึ้น เขาก็เห็นข้อความแจ้งเตือนนี้ลอยอยู่ตรงหน้า

"ฉันอยู่คนเดียวเหรอ?"

ซูเหยี่ยนปัดข้อความแจ้งเตือนทิ้ง แล้วกวาดตามองไปรอบๆ

ตอนนี้เขาอยู่ในห้องที่กว้างขวางมากๆ ดูเหมือนห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทในโรงแรมห้าดาวเลย

เตียงคิงไซส์ โซฟา โต๊ะเหล้า ของเล่น ถาดผลไม้ โต๊ะอาหาร ตู้แช่ไวน์... มีครบทุกอย่าง ละลานตาไปหมด

"นี่หมายความว่า... จะให้ผู้ใช้พักผ่อนแบบเพียวๆ 3 วันเต็มเลยเหรอ? ให้มาเสวยสุขกันจริงๆ น่ะเหรอ?"

ซูเหยี่ยนเลิกคิ้ว แต่ในใจก็ยังไม่คลายความระแวง

ก่อนจะมาที่นี่ จิงเคยเตือนไว้แล้วว่า: ระบบไม่มีทางใจบุญสุนทานปล่อยให้ผู้ใช้ได้พักฟรีๆ หรอก มันจะต้องมีเรื่องที่เกี่ยวกับกฎของการแข่งเดินมาเอี่ยวด้วยแน่ๆ

ต่อให้เป็นการพักผ่อนจริงๆ ระบบก็ต้องหาเรื่องป่วนอยู่ดี

ในเสี้ยววินาทีที่ซูเหยี่ยนกำลังครุ่นคิด จู่ๆ ประตูห้องนอนด้านในก็ถูกผลักออก ซูเหยี่ยนรีบเอามือกดไปที่อุปกรณ์เก็บการ์ดบนข้อมือทันที

แต่ผิดคาดแฮะ

[ช่วงพักผ่อน ไม่สามารถใช้งานการ์ดได้]

ซูเหยี่ยนเลิกคิ้ว มองดูประตูห้องที่เปิดออกเงียบๆ ชายหญิงวัยรุ่นคู่หนึ่งในชุดคนรับใช้เดินเข้ามาหาซูเหยี่ยนอย่างนอบน้อม

ทั้งสองคนหน้าตาดีมาก หุ่นก็เป๊ะสุดๆ ดูดีมีชาติตระกูล เป็นหนุ่มหล่อสาวสวยระดับที่หาได้ยากในโลกภายนอกเลยทีเดียว

"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า"

ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าลงต่อหน้าซูเหยี่ยนอย่างอ่อนโยน แล้วอธิบายให้เขาฟัง "ยินดีต้อนรับสู่ห้องพักผ่อนค่ะ คุณลูกค้าจะได้รับความปลอดภัยขั้นสูงสุดเมื่ออยู่ที่นี่"

"พวกเราคือข้ารับใช้ที่ถูกจัดเตรียมไว้ที่นี่ เราจะรับฟังและปฏิบัติตามคำสั่งของคุณลูกค้าทุกอย่าง เพื่อมอบประสบการณ์การพักผ่อนที่สมบูรณ์แบบที่สุดให้กับคุณลูกค้าค่ะ"

พูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็กดไหล่ซูเหยี่ยนเบาๆ อย่างอ่อนโยน แทบจะเอาหน้าแนบหน้าเพื่อสื่อให้เขานั่งลงบนโซฟา

จากนั้น เธอก็ก้มหน้าลง ค่อยๆ ถอดรองเท้าให้ซูเหยี่ยนอย่างเบามือ

จากมุมนี้ ซูเหยี่ยนยอมรับเลยว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ซ่อนรูปเอาเรื่อง

เขามองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาลึกล้ำ พลางคิดในใจ "จัดเตรียมไว้ได้เข้าท่าดีนี่หว่า กะให้พักผ่อนทั้งร่างกายและจิตใจเลยสินะ... แถมดูจากข้อความแจ้งเตือนแล้ว ผู้ใช้ทุกคนมีสิทธิ์ได้มาอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?"

"คุณลูกค้า จะอาบน้ำก่อนไหมคะ?"

ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้ซูเหยี่ยน รอยยิ้มของเธอดูอบอุ่นแต่ก็มีความเป็นแพตเทิร์น

เป็นคนแท้ๆ แต่กลับดูเหมือนหุ่นยนต์ชอบกล

ซูเหยี่ยนส่ายหน้าเบาๆ หยิบมีดปอกผลไม้บนโต๊ะมาควงเล่น แล้วกดเสียงต่ำ "พวกเธอมีหน้าที่ต้องอธิบายรายละเอียดของที่นี่ให้แขกฟังด้วยไม่ใช่เหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะเดาคำถามของซูเหยี่ยนออกอยู่แล้ว เธอจึงยกมือขึ้นวาดไปในอากาศเบาๆ

ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาจากความว่างเปล่า ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเหยี่ยน

โอ้โห ยัยนี่เสกข้อความของระบบออกมาได้ด้วยเหรอเนี่ย?!

ซูเหยี่ยนเหลือบมองทั้งสองคน แล้วเลื่อนสายตาไปที่หน้าต่างข้อความแจ้งเตือนอันใหม่

[ข้อควรรู้สำหรับช่วงพักผ่อน:]

[1. ผู้ใช้ทุกคนที่เข้าสู่ช่วงพักผ่อน จะถูกนับว่าเป็นผู้ชนะในด่านใหญ่ปัจจุบัน เมื่อสิ้นสุดช่วงพักผ่อน สามารถไปยังด่านใหญ่ที่ 2 เพื่อแข่งเดินต่อไปได้]

[2. ตลอดระยะเวลาช่วงพักผ่อน ผู้ใช้ทุกคนจะได้รับความปลอดภัยขั้นสูงสุด แม้เกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ก็สามารถเลือกคืนชีพที่เดิม หรือกลับไปที่แผนที่แข่งเดินเดิมได้ทันที]

[3. ตลอดระยะเวลาช่วงพักผ่อน จะมีการเปิดให้แข่งเดินคัดออกสามวันควบคู่ไปด้วย ขอให้เพลิดเพลินกับการรับชม และกระตือรือร้นในการเข้าร่วมกิจกรรม]

ซูเหยี่ยนกวาดตามองข้อความเหล่านี้อย่างรวดเร็ว จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วถาม "รอบคัดออก? ช่วยอธิบายกฎให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม?"

ผู้หญิงคนนั้นส่งยิ้ม "คุณลูกค้า เดี๋ยวอีกสักพักคุณก็จะทราบเองค่ะ"

ทันทีที่เธอพูดจบ จู่ๆ กำแพงห้องทั้งห้องก็ส่องแสงสีรุ้งออกมา

กำแพงห้องที่ถูกแสงสว่างอาบไล้ ค่อยๆ กลายเป็นกระจกใส เผยให้เห็นภาพวิวนอกห้องอย่างชัดเจน

ซูเหยี่ยนมองไปรอบๆ ถึงกับอึ้งไปเลย

เขาเห็นว่าห้องที่เขาอยู่... มันลอยอยู่บนฟ้า!

ท้องฟ้าสีหม่น เมฆดำที่ลอยอ้อยอิ่ง ยอดตึกสูงระฟ้า... พอพอก้มมองลงไปใต้เท้า ก็เห็นซากถนนในเมืองที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สองข้างทางมีซากตึกถล่มระเกะระกะ กลางถนนก็มีซากรถและข้าวของที่ถูกทิ้งร้างเกลื่อนกลาด

ที่นี่มันดูคุ้นๆ นะ วินาทีต่อมาซูเหยี่ยนก็โพล่งออกมาว่า "ด่าน 1-1! นี่มันเขตเริ่มต้นนี่นา!"

ซูเหยี่ยนลุกขึ้นยืน เดินวนไปวนมาซ้ายขวา คอยตรวจสอบและยืนยันภาพที่เห็น

ตอนนี้ห้องพักของเขาลอยอยู่เหนือเขตเริ่มต้นของถนนแข่งเดินด่าน 1-1 พอดีเป๊ะ! สามารถมองเห็นสภาพถนนแข่งเดินเส้นนี้ได้เกือบทั้งหมดจากมุมสูง!

แต่ที่ต่างออกไปคือ ถนนใต้เท้าของซูเหยี่ยนตอนนี้ไม่มีผู้ใช้แข่งเดินอยู่เลย และไม่มีซอมบี้เดินเพ่นพ่านด้วย

"นี่อย่าบอกนะว่า ช่วงพักผ่อนมันคือ..."

ซูเหยี่ยนพึมพำ ยังไม่ทันที่เขาจะพูดความจริงออกมา ข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง

[โปรดทราบ การแข่งเดินคัดออกสามวันกำลังจะเริ่มขึ้น]

[ผู้ใช้ที่อยู่ในช่วงพักผ่อนทุกคน ได้รับการยืนยันว่าอยู่ในสถานะ "ผู้ชม" แล้ว]

[ขอให้ผู้ชมทุกคนโปรดอ่านและทำความเข้าใจ ข้อมูลสิทธิประโยชน์ของการรับชมในรอบคัดออก:]

[1. การแข่งเดินคัดออกสามวัน จะครอบคลุมถึงผู้ใช้ที่กำลังพักผ่อนอยู่ในปัจจุบัน และผู้ใช้ที่เสียชีวิตทั้งหมดจากเส้นทางสู่การเป็นแชมป์ในรอบที่แล้ว]

[2. ผู้ใช้ที่เสียชีวิตจะถูกคืนชีพขึ้นมาใหม่ และต้องเริ่มแข่งเดินคัดออกภายในเวลา 72 ชั่วโมง หากสามารถผ่านด่านได้ภายใน 72 ชั่วโมง จะถือว่าผ่านเข้ารอบคัดออกได้สำเร็จ มีสิทธิ์ฟื้นคืนชีพอย่างแท้จริงและเข้าสู่ด่านแข่งเดินถัดไปได้ แต่หากทำไม่สำเร็จ จะถือว่าเสียชีวิตอย่างถาวร]

[3. เส้นทางแข่งเดินของผู้ใช้ที่เสียชีวิต จะเป็นเส้นทางเดียวกับตอนก่อนตาย โดยจะยังคงมีการ์ดและเหรียญโลหิตที่ยังไม่ได้ใช้ก่อนตายติดตัวมาด้วย กฎของการแข่งเดินอย่างเป็นทางการและกฎของรอบคัดออกจะไม่สามารถใช้งานร่วมกันได้]

[4. ผู้ชมสามารถเลือกดูการแข่งขันของผู้ใช้ที่เสียชีวิตคนไหนก็ได้ตามใจชอบ และสามารถเปลี่ยนไปดูผู้ใช้ที่ถูกคัดออกคนอื่น หรือเข้าไปแทรกแซงการแข่งขันรอบคัดออกได้ตลอดเวลา โดยมีวิธีแทรกแซงดังนี้:]

[หนึ่ง. สามารถมอบเหรียญโลหิต, การ์ด หรือใช้จำนวนครั้งสิทธิ์คุ้มกันที่เคยใช้ไปแล้ว เพื่อมอบบัฟเชิงบวกให้แก่พวกเขา ช่วยสนับสนุนให้พวกเขาคืนชีพและผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ]

[สอง. สามารถผลาญเหรียญโลหิต, การ์ด หรือใช้จำนวนครั้งสิทธิ์คุ้มกันที่เคยใช้ไปแล้ว เพื่อสร้างผลกระทบเชิงลบให้แก่พวกเขา ขัดขวางไม่ให้พวกเขาคืนชีพและผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ]

[สินทรัพย์ทั้งหมดที่ผู้ชมได้ใช้ไประหว่างนี้ จะถูกบันทึกเป็นข้อมูลสถิติเอาไว้ทั้งหมด]

[เมื่อผู้ใช้ที่เสียชีวิตผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ ผู้ชมทุกคนที่สนับสนุนพวกเขาให้คืนชีพผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ จะได้รับผลตอบแทนเป็นเหรียญโลหิตจากผู้ใช้คนนั้นในระยะยาวก่อนที่เขาจะตายอีกครั้ง โดยสัดส่วนจะขึ้นอยู่กับระดับการสนับสนุน]

[เมื่อผู้ใช้ที่เสียชีวิตตายอย่างถาวร ผู้ชมทุกคนที่ขัดขวางไม่ให้พวกเขาคืนชีพผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ จะได้รับเหรียญโลหิตและการ์ดทั้งหมดที่ผู้ใช้คนนั้นมีก่อนตายในทันที โดยสัดส่วนจะขึ้นอยู่กับระดับการขัดขวาง]

"...คนจนดิ้นรนสู้ชีวิต ส่วนคนรวยนั่งดูงั้นเหรอ?"

พอซูเหยี่ยนอ่านข้อความแจ้งเตือนเหล่านี้จบ ความคิดนี้ก็แวบเข้ามาในหัวทันที

นี่มันเหมือนพล็อตหนังเอาชีวิตรอดชัดๆ ที่คนกลุ่มเล็กๆ ทำตัวอยู่เหนือคนอื่น นั่งดูคนส่วนใหญ่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วก็เอาชีวิตคนอื่นมาวางเดิมพันคุยกันอย่างสนุกปาก นั่งดูคนอื่นเป็นคนตายอย่างเย็นชา

เชี่ย!

ฉันกลายเป็นชนชั้นปกครองไปแล้วเหรอเนี่ย?!

ซูเหยี่ยนอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว เขาเพิ่งสังเกตว่าบรรยากาศนอกห้องมันดูว่างเปล่าไปหมด ไม่เห็นมีห้องพักของผู้ชนะคนอื่นๆ เลย

ผู้ชมแต่ละคนถูกแยกห้องให้อยู่เดี่ยวๆ ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน ตั้งใจจะทำอะไร หรือมีสมบัติอยู่เท่าไหร่...... แบบนี้ก็เหมือนกับปิดตาแทงหวย เอาตามอารมณ์ล้วนๆ แล้วก็ต้องพึ่งดวงของผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกด้วย

[การแข่งเดินรอบคัดออกเริ่มขึ้นแล้ว ขอให้คุณสนุกกับการแข่งขัน]

เมื่อข้อความสุดท้ายกะพริบและหายไป หน้าจอยักษ์อันใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเหยี่ยน

บนหน้าจอมีรูปโปรไฟล์ของผู้ใช้เลื่อนผ่านไปมาอย่างต่อเนื่อง มีทั้งชาย หญิง คนแก่ และเด็ก รูปโปรไฟล์ที่เคยเป็นสีเทากำลังสว่างขึ้นมาใหม่ทีละดวงอย่างรวดเร็ว

ส่วนด้านบนสุดของหน้าจอก็มีช่องค้นหาขวางอยู่ ซึ่งก็คงไม่ต้องบอกว่าเอาไว้ทำอะไร

ซูเหยี่ยนเอียงคอ ดูอยู่แค่แป๊บเดียว เขาก็รีบยกมือขึ้นกดที่ช่องค้นหา แล้วพิมพ์ชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว

"หลัวจิ่ว"

"อยากคืนชีพเหรอ? ไปตายซะเถอะมึง!"