บทที่ 30: การมาเยือน

บทที่ 30: การมาเยือน

หลี่เว่ยรู้สึกถึงความแตกต่างทันทีเมื่อขึ้นขี่ม้าที่มีความเร็ว 14

ทิวทัศน์สองข้างทางถอยหลังเร็วขึ้นอย่างชัดเจน และลมที่พัดปะทะตัวก็แรงขึ้นเล็กน้อย

ความรู้สึกทางกายภาพชัดเจนขึ้นมาก

หลี่เว่ยยิ่งอยากได้ม้าวิ่งเต็มความเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในเวลานี้ หลี่เว่ยขี่ม้าไปพร้อมกับดูแผนที่

จุดหมายแรก: บรี

ระยะทางจากป้อมริมทางไปยังบรีใกล้เคียงกับระยะทางไปริเวนเดลล์ และสภาพถนนก็ดีกว่า อีกทั้งครั้งนี้เขายังใช้ม้าที่ดีกว่าเดิม

เขาคาดว่าจะไปถึงก่อนมืด

เขาเดินทางต่อไปแบบนี้

ขณะที่ท้องฟ้ายังสว่าง หลี่เว่ยก็เข้าสู่ชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นเคย และมีโรงแรมเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกลจากถนน

เมื่อเห็นโรงแรมที่คุ้นเคย หลี่เว่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลงจากม้าแล้วเดินเข้าไป

ภายในโรงแรมที่ดูเก่าเล็กน้อย มีคนอยู่ไม่มาก มีเพียงสองสามโต๊ะที่กำลังกินอาหาร

หลี่เว่ยเห็นคนที่คุ้นหน้าอยู่ในนั้น

ดังนั้นเขาจึงเดินไปนั่งตรงข้ามทันที

คนที่กำลังกินขนมปังหยาบกับน้ำหนึ่งแก้วเงยหน้าขึ้น ใต้หมวกคลุม ดวงตาคมจ้องมองคนที่เพิ่งมานั่งตรงหน้า

“หลี่เว่ย?”

ฟาโรดันวางขนมปังลง แล้วดื่มน้ำหนึ่งอึก

“เจ้ามาที่นี่ทำไม ต้องการให้ข้าช่วยอะไรรึเปล่า”

เขายังไม่ลืมว่าเคยให้เหรียญเงินแก่หลี่เว่ย นั่นคือคำสัญญา เขาเคยพูดด้วยตัวเองว่า ถ้าหลี่เว่ยต้องการความช่วยเหลือ สามารถมารอเขาที่นี่ได้

แต่วันนี้เป็นเรื่องบังเอิญ เพราะทั้งสองเจอกันตรง ๆ

“ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้าอาจอยู่ที่นี่ เลยเข้ามาทักทาย”

“เจ้ากลับมาจากริเวนเดลล์แล้วเหรอ”

“ข้ากลับมานานแล้ว จริง ๆ ตอนนี้ข้ากำลังเดินทางไกลครั้งที่สอง”

“ข้าจำได้ว่าเจ้าเพิ่งออกเดินทางไปไม่ถึงหนึ่งเดือน”

“ข้ากลับมาได้ครึ่งเดือนแล้ว”

“...”

ฟาโรดันเงียบไปครู่หนึ่ง

กลับมาเร็วจริง

“อ้อ พวกพ้องของข้าบอกว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน มีกองทหารวาร์กออร์คกำลังมุ่งหน้าไปทางตะวันตกตามขอบพื้นที่รกร้าง และกำลังมาทางนี้ ข้าคิดว่าเป้าหมายอาจเป็นเจ้า” ฟาโรดันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

กองทหารวาร์กที่มีมากกว่าร้อยตัวไม่ใช่เรื่องรับมือได้ง่าย

“จริง ๆ แล้ว ข้ากำลังจะไปที่ป้อมริมทางเพื่อบอกเจ้าเรื่องนี้”

หลี่เว่ยยิ้มเล็กน้อย แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างสบาย

“ข้อมูลของเจ้าล้าสมัยแล้ว ฟาโรดัน กองกำลังนั้นถูกข้ากำจัดหมดแล้ว”

โกเลมเหล็กกำจัดก็ถือว่าเขากำจัดเหมือนกัน ไม่มีปัญหา

ฟาโรดันเงียบไปครู่หนึ่ง

“ช่วงนี้ข้าไม่ได้เคลื่อนไหวในพื้นที่นี้ ข่าวของข้าอาจช้าหน่อย แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ดีใจที่เจ้าไม่เป็นอะไร”

“ว่าแต่ ครั้งนี้เจ้าจะไปไหน”

“เทือกเขาบลู”

“เจ้าเพิ่งออกจากดินแดนเอลฟ์ ตอนนี้จะไปหาคนแคระอีกเหรอ”

“ข้ามีบางอย่างต้องทำที่นั่น”

“เข้าใจแล้ว เจ้าดูเหมือนจะยุ่งตลอดเวลา”

คนที่ยุ่งที่สุดในมิดเดิลเอิร์ธ

หลังจากคุยกันสั้น ๆ ทั้งสองก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ

ฟาโรดันดื่มน้ำแล้วกินขนมปังที่เหลืออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลุกขึ้นพูด

“ข้าจะไปส่งเจ้า”

ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกไปเองหรือไม่ แต่หลี่เว่ยรู้สึกว่าท่าทางตอนลุกของเขาดูแข็งเล็กน้อย

“ขอให้สายลมนำทางเจ้า”

ด้านนอกโรงแรม ฟาโรดันกล่าวคำอวยพร

แต่หลี่เว่ยไม่ได้ขึ้นม้าทันที เขาเพียงมองฟาโรดัน ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“มีอะไรเหรอ”

“เจ้าบาดเจ็บเหรอ” หลี่เว่ยถามทันที

“เจ้ารู้ได้ยังไง… เอ่อ การต่อสู้บ่อยก็ต้องมีแผลเล็กน้อย เดี๋ยวพักหน่อยก็หาย”

“สำหรับข้า มันดูไม่ใช่แผลเล็กน้อย”

หลี่เว่ยมองแถบพลังชีวิตของฟาโรดัน

[12 / 25]

ยังยืนอยู่ได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว พลังชีวิตหายไปครึ่งหนึ่ง

‘’1…’’

ขณะที่คุยกัน ผู้พเนจรคนนี้เสียเลือดไปอีกหนึ่งจุด

เฮ้ อย่ามาตายต่อหน้าข้านะ

หลี่เว่ยถอนหายใจ แล้วหยิบแอปเปิลทองที่ส่องประกายอ่อน ๆ ออกมา

เขายื่นให้ฟาโรดัน

“เอาไป มันมีพลังชีวิตสูง อาจช่วยรักษาเจ้าได้”

“ของแบบนี้มีค่ามากเกินไป” ฟาโรดันส่ายหัว ถ้าเขามองไม่ผิด แอปเปิลลูกนี้เหมือนทำจากทอง ไม่ว่าจะกินได้หรือไม่ มันต้องแพงมาก

“ไม่ต้องพูดมาก รับไป ข้าไม่อยากให้เจ้าตายต่อหน้าข้า”

หลี่เว่ยพูดอย่างหนักแน่น แล้ววางแอปเปิลทองลงในมือของฟาโรดัน

เขาถูกมองทะลุแล้ว

ฟาโรดันจึงไม่ปิดบังอีกต่อไป แรงใจที่ฝืนรักษาไว้ก่อนหน้านี้หายไปทันที ความเฉียบคมในตัวเขาก็หดกลับ

“กินสิ” หลี่เว่ยมองเขา

ผู้พเนจรที่อ่อนล้าดูแอปเปิลทองที่เหมือนหล่อจากทองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดเบา ๆ

น้ำหวานแตกออกจากเนื้อแอปเปิล

ในทันที ดวงตาของฟาโรดันเบิกกว้าง

ทันทีที่เนื้อแอปเปิลเข้าสู่ท้อง ร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เหมือนกำลังโห่ร้อง แผลมีดและบาดแผลจากพิษบนร่างกายหายไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน แสงสีทองแผ่ออกมาจากผิวของเขา

มันให้ความรู้สึกเหมือนมีเกราะที่ไม่อาจทำลาย

นี่คือโล่ป้องกันอีกชั้นหนึ่ง

เมื่อกินแอปเปิลหมด พลังชีวิตของเขาก็กลับมาเต็ม

[25 / 25]

“สิ่งนี้มีค่ามากเกินไป” ฟาโรดันตระหนักถึงมูลค่าของแอปเปิลลูกนี้ทันที

“ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร บอกมาได้เลย”

หลี่เว่ยกำลังจะบอกว่าไม่ต้อง

แต่เขานึกขึ้นได้ว่าผู้พเนจรเดินทางไปทั่วพื้นที่รกร้าง และรู้ข่าวมาก

ดังนั้นอาจจะ…

“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะคิดดู เจ้ารู้ไหมว่าที่ไหนมีเหมืองทอง”

“เท่าที่ข้ารู้ ดินแดนคนแคระมีอยู่บ้าง และในอาณาจักรมนุษย์ทางใต้ เช่น กอนดอร์…”

“ไม่ ไม่ ไม่ ข้าไม่ต้องการเหมืองทองที่มีเจ้าของ ข้าอยากรู้ว่ามีเหมืองทองที่ไม่มีเจ้าของไหม หรือถ้าไม่มี เหมืองที่ถูกออร์คยึดอยู่ก็ได้ หรือแม้แต่ในมอร์ดอร์ เจ้าคงเข้าใจความหมายของข้าใช่ไหม”

ฟาโรดันทำท่าครุ่นคิด

“ข้าเข้าใจ สำหรับสถานที่ที่มีทอง ข้าจำได้ว่าเคยได้ยินมาบ้าง แต่ข้าต้องใช้เวลายืนยันสักหน่อย…”

“ไม่มีปัญหา ข้าจะรอข่าวจากเจ้า”

ฟาโรดันพยักหน้าอย่างหนักแน่น เหมือนถือว่าเรื่องนี้สำคัญมาก

หลังจากลาฟาโรดัน หลี่เว่ยก็เดินทางไปทางตะวันตกต่อ ผ่านบรี และผ่านเนินฝังศพ

ตอนกลางคืน เขามาถึงใกล้สุสานโบราณ

หลี่เว่ยหยุดอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง ตั้งใจสร้างเสียงและแสงเล็กน้อย

แต่น่าเสียดาย ครั้งนี้เขาไม่สามารถล่อวิญญาณเฝ้าหลุมออกมาได้

ดังนั้นเขาจึงต้องยอมแพ้

วันถัดมา ตอนกลางวัน

หลี่เว่ยเข้าสู่ไชร์ ขี่ม้าไปตามถนนหลัก

จนกระทั่งตอนเที่ยง เขาหยุดที่บ้านของฮอบบิทหลังหนึ่ง

เขาลงจากม้า แล้วเคาะประตูเบา ๆ

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน ขอให้ข้าเอาสเต็กออกจากกระทะก่อน!”

“โอ้ ขอโทษจริง ๆ ข้าไม่คิดว่าจะมีแขกมาเวลานี้…”

เสียงพูดจ้อดังมาจากไกล ๆ แล้วค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดอยู่หลังประตู

เอี๊ยด

ประตูเปิดออก

บิลโบเงยหน้าขึ้น หรี่ตาเพราะแสงแดด

ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็ร้องออกมา

“…หลี่เว่ย?!”

ฮอบบิทที่ต้อนรับแขกอย่างอบอุ่นก้าวออกมาทันที กางแขนด้วยความตื่นเต้น

“ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ ดีใจมากที่ได้เจอเจ้าอีก หลี่เว่ย ดูเหมือนว่าจะผ่านไป เอ่อ หลายเดือนแล้วตั้งแต่เราเจอกันครั้งก่อน มา มา เข้ามาข้างในเร็ว เรากินมื้อกลางวันด้วยกันได้ ข้ายังมีไวน์ดี ๆ ด้วย เรามาลองชิมกัน…”

ฟังบิลโบพูดไม่หยุด หลี่เว่ยรู้สึกเหมือนเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้

ฮอบบิทคนนี้ยังคงใช้ชีวิตอย่างสบายๆ

ผ่านไปหลายเดือน ทั้งบิลโบและบ้านแบ๊กเอนด์ก็ไม่เปลี่ยนไปเลย แม้แต่ห้องที่เขาเคยพักก็ยังเหมือนเดิม ผ้าปูเตียงพับไว้อย่างเรียบร้อย

“พูดตามตรง ข้ารู้สึกว่าเจ้าดูเปลี่ยนไปมาก ข้าหมายถึงความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ช่วงนี้คงมีเรื่องเกิดขึ้นกับเจ้ามากมายใช่ไหม”

ขณะที่หลี่เว่ยกำลังคิดอะไรอยู่ บิลโบก็ปรากฏตัวขึ้นและมองเขา

การเดินทางครั้งนี้คงไม่นานนัก

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

⚒️ระบบไมน์คราฟต์ในโลกเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์

🐲Game of Thrones : เกิดใหม่เป็นมังกรพร้อมความสามารถกลืนกิน