บทที่ 2: การทำอาหารระดับโต๊ะคราฟต์

แบ๊กกิ้นส์?

บิลโบ แบ๊กกิ้นส์?

หลี่เว่ยตกตะลึง

มันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง

คดีปิดแล้ว ที่แท้กล่องไม้ใบนั้นก็ดูคุ้นจริง ๆ

นั่นไม่ใช่หีบสินเดิมของแม่เขาหรือไง

ฮืด

หลี่เว่ยมองบิลโบ

ฮอบบิทผู้โชคร้ายคนนี้ยังไม่รู้เลยว่าบ้านของเขาจะต้องเจอกับอะไรในอนาคต

และก็ยังไม่รู้ว่าหีบสินเดิมของแม่เขา วันหนึ่งจะถูกคนแคระคนหนึ่งใช้เป็นที่เช็ดเท้า

ตอนนั้นเอง หลี่เว่ยรู้สึกอยากแกล้งเล็กน้อย

เขาถอยไปยืนที่ประตูอีกครั้ง โค้งตัวเล็กน้อยแล้วพูด

“หลี่เว่ย ยินดีรับใช้”

ประโยคนี้หมายความว่าเขากำลังมาเยือนอย่างเป็นทางการ

ดูเหมือนบิลโบจะไม่คิดว่าหลี่เว่ยจะทำแบบนี้ จึงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยตามสัญชาตญาณแล้วตอบ

“บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ยินดีรับใช้”

หลังจากทำท่าทางนี้เสร็จ หลี่เว่ยก็โน้มตัวลงอีกครั้งแล้วก้าวเข้าไปในบ้านโพรงฮอบบิทที่อบอุ่น

ต้องบอกเลยว่าฮอบบิทดูเหมือนจะมีนิสัยชอบเก็บของอยู่บ้าง หลี่เว่ยมองเข้าไปลึกในบ้านก็เห็นอาหารและเครื่องดื่มกองอยู่จำนวนมาก

ปริมาณนี้พอจะเลี้ยงงานเลี้ยงของคนแคระสิบสามคนได้เลย ถือว่าอุดมสมบูรณ์มาก

“หลี่เว่ย เจ้าหาที่นั่งก่อนก็ได้ ช่วงน้ำชายามบ่ายคือสี่โมง ถึงตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา แต่ข้าก็ไม่รังเกียจจะกินก่อน เอ้อ แล้วเจ้าชอบกินอะไร ขนมปังกับไส้กรอกทอดดีไหม”

ความเป็นมิตรของฮอบบิทไม่ได้เป็นแค่คำพูด

แม้ว่าการมาของหลี่เว่ยจะมีความบังเอิญอยู่บ้าง แต่เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว บิลโบก็ยังต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นเหมือนรู้จักกันมานาน

“แน่นอน อะไรก็ได้ ข้าเป็นแขกของเจ้า ข้าตามเจ้าก็พอ เจ้าพูดอะไร ข้าก็เห็นด้วย”

หลี่เว่ยพยักหน้า

“ตามข้า งั้นเหรอ ได้เลย”

บิลโบเกาหัวเล็กน้อย แล้วหยิบไส้กรอกเป็นพวงออกมาจากตู้เก็บของ พร้อมกับขนมปังที่กองสูงเหมือนภูเขาเล็ก ๆ บนจาน

จากนั้น ภายใต้สายตาของหลี่เว่ย เขาหั่นไส้กรอกแล้ววางไว้ข้างกระทะ

ขณะรอให้ไฟอุ่นกระทะ บิลโบก็เดินไปหยิบของอย่างอื่น

หลี่เว่ยรู้สึกอยากรู้อยากเห็น จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปดูเตาเล็ก ๆ ใกล้ ๆ

มันเป็นเตาธรรมดามาก มีกระทะเล็กหนึ่งใบ แค่เคาน์เตอร์ค่อนข้างเตี้ย เหมาะกับส่วนสูงของฮอบบิท

“เจ้าสนใจการทำอาหารเหรอ”

เสียงของบิลโบดังขึ้นจากด้านหลัง

หลี่เว่ยรู้มารยาทดี จึงถอยให้บิลโบมายืนหน้ากระทะร้อนแล้วเริ่มลงมือ

“กระทะใบนี้อยู่กับครอบครัวข้ามานานมาก บ้านข้าใช้มันมาตลอด เป็นกระทะที่ดีมาก”

ฉ่า

ไส้กรอกตกลงในกระทะ น้ำมันกระเด็นเป็นหยดเล็ก ๆ

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เมื่อเห็นหลี่เว่ยยังไม่พูดอะไร บิลโบที่กำลังดูไส้กรอกในกระทะจึงเอามือเท้าเอวแล้วพูด

“พูดถึงเรื่องนี้ ข้าค่อนข้างมั่นใจในฝีมือทำอาหารของข้า ไม่ว่าจะทอด ย่าง หรือต้ม… ข้าเรียนมาจากแม่ทั้งหมด”

ขณะพูด บิลโบก็พลิกไส้กรอก

อีกด้านหนึ่งกลายเป็นสีทองแล้ว ส่งกลิ่นหอมของเนื้อชวนกิน

ครืดดด...

ท้องของหลี่เว่ยร้องขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ให้ความร่วมมือ

อึก

หลี่เว่ยกลืนน้ำลาย

ไม่นาน บิลโบก็วางไส้กรอกทอดลงบนจาน แล้วโรยพริกไทยเล็กน้อย

ขณะที่หลี่เว่ยกำลังจะลุกขึ้นถามว่าขอกินก่อนหนึ่งชิ้นได้ไหม จู่ ๆ ก็มีหน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏตรงหน้า

[ปลดล็อกฟังก์ชั่น: โต๊ะคราฟต์]

[เรียนรู้ [สูตรอาหาร] สูตรย่อย: ไส้กรอกทอด]

[ท่านสามารถตรวจสอบสิ่งที่สร้างได้ตลอดเวลา โต๊ะคราฟต์จะอัปเดตแบบไดนามิกตามสิ่งของที่ท่านสัมผัส]

หืม

โต๊ะคราฟต์!?

กึก

จานที่มีไส้กรอกถูกวางลงตรงหน้าหลี่เว่ย ตัดความคิดของเขาทันที

“ดูเหมือนเจ้าจะหิวมานานแล้ว”

บิลโบยังคงใส่ใจเหมือนเดิม

“ขอบคุณ”

หลี่เว่ยพูด น้ำลายแทบไหลออกจากมุมปาก

จากนั้นไม่กี่คำ เขาก็กินจนหมดจาน

เร็วมากจนบิลโบยังเดินกลับไปที่เตาไม่ทัน

แถบความหิวฟื้นคืน 2 ช่อง (จากทั้งหมด 10 ช่อง)

“บิลโบ”

หลี่เว่ยเรียกขึ้นมา

“ข้าลองทำดูได้ไหม ข้าหมายถึง ทำอาหาร”

บิลโบชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าหลี่เว่ยจะขอแบบนี้

“โอ้ ได้ เอ่อ… แน่นอน ลองได้เลย”

บิลโบถอยออก เปิดทางให้

หลี่เว่ยก้มตัวมายืนหน้ากระทะทันที ขณะที่เขาจับด้ามกระทะและกำลังงงเล็กน้อย กล่องคำแนะนำก็ปรากฏขึ้น

[ขั้นตอนการทำอาหาร: เลือกสูตร - เตรียมวัตถุดิบ - ล็อกอุปกรณ์ - เริ่มทำอาหาร]

การทำอาหารปกติเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะ มีหลายขั้นตอน และต้องควบคุมไฟกับเครื่องปรุงอย่างแม่นยำ

แต่สำหรับหลี่เว่ยที่มีระบบ มันก็เหมือนเตาหลอมที่ซับซ้อนขึ้นนิดหน่อย แค่ทำตามขั้นตอนก็พอ

ฉ่า

ไส้กรอกลงกระทะ

หลี่เว่ยยืนเงียบอยู่หน้ากระทะ ร่างกายแทบไม่ขยับ เหมือนถูกตรึงไว้กับที่ แม้แต่จังหวะหายใจก็แทบไม่เห็น

ดูเหมือนกำลังเหม่อ

เมื่อเห็นไส้กรอกกำลังจะเป็นสีทอง บิลโบที่เฝ้าดูอยู่กำลังจะอ้าปากเตือน

แต่ทันใดนั้น แขนของหลี่เว่ยก็ขยับเล็กน้อย กระทะพลิก ไส้กรอกด้านในพลิกกลับอย่างแม่นยำ

ยอดฝีมือ!

บิลโบอดชมในใจไม่ได้

คนนี้เป็นเชฟมืออาชีพหรือเปล่า

ฟึ่บ

อีกครู่หนึ่ง กระทะพลิกอีกครั้ง ไส้กรอกสีทองเงาวับมีไอน้ำลอยขึ้น กลิ้งลงบนจาน

แต่ยังไม่จบ

สุดท้าย หลี่เว่ยบดเกลือเม็ดเล็กน้อยแล้วโรยอย่างสม่ำเสมอด้านบน

เกลือละเอียดละลายบนไส้กรอกด้วยความร้อน

รสชาติทั้งสองผสานเข้าด้วยกัน

ไม่รู้เพราะอะไร แค่เห็นไส้กรอกชิ้นนี้ บิลโบก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

[การทำอาหารเสร็จสิ้น]

“รอนานแล้ว”

หลี่เว่ยยกจานไปให้บิลโบ

บิลโบลองตัดไส้กรอก ไอน้ำสีขาวลอยออกมาจากด้านใน เนื้อด้านในสุกกำลังดี

เขากัดคำเล็ก ๆ

ฟู่ว

รสชาติของเนื้อ เครื่องปรุง และเกลือที่ละลายเล็กน้อยระเบิดขึ้นในปาก แม้ไส้กรอกจะร้อนมากจนทำให้ตาของบิลโบมีน้ำตาคลอ แต่ฮอบบิทดื้อคนนี้ก็ไม่ยอมอ้าปาก เพราะไม่อยากให้กลิ่นหอมกับความร้อนหลุดออกไป

ระดับความสุกและรสชาติสมบูรณ์แบบเกินมนุษย์ เกลือที่เพิ่มเข้ามาช่วยปรับสมดุลความจืดเล็กน้อยของไส้กรอก ทำให้รสชาติซับซ้อนขึ้นอย่างมาก

สมบูรณ์แบบ!

ทันใดนั้น ดวงตาของฮอบบิทก็เบิกกว้าง เขาลุกขึ้นยืนทันที เก้าอี้ถูกดันถอยหลังไปหลายก้าว

“หลี่เว่ย ข้าสาบานเลย นี่คือไส้กรอกทอดที่อร่อยที่สุดที่ข้าเคยกินมาในชีวิตนี้!”

“เจ้าชมเกินไปแล้ว”

หลี่เว่ยพยักหน้า เขางงเล็กน้อยว่าทำไมบิลโบถึงตอบสนองแรงขนาดนี้

ในความคิดของเขา อาหารที่ระบบทำออกมาไม่ใช่เหมือนอาหารสำเร็จรูปเหรอ

แต่ความจริงแล้ว เทคโนโลยีไม่ใช่เรื่องแย่...

“ไม่ ท่านหลี่เว่ย นี่ไม่ใช่คำชมเกินจริง ข้าพูดจริง ข้ากินไส้กรอกแบบนี้มาหลายปี แต่วันนี้เหมือนกินมันเป็นครั้งแรก ไม่นึกว่ามันจะอร่อยได้ขนาดนี้!”

“งั้นเหรอ”

หลี่เว่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างพิเศษ

จริงไหม งั้นลองดู

ฉ่า

ไส้กรอกอีกหลายชิ้นออกจากกระทะ ถูกวางลงบนจาน

หลี่เว่ยกัดคำหนึ่ง

หลี่เว่ยกัดอีกคำ

หลี่เว่ยวางมีดกับส้อมลงอย่างสงบ แล้วยิ้มพยักหน้าให้บิลโบ

แต่ตรงมุมปากของเขากำลังกระตุกอย่างควบคุมไม่อยู่

บ้าเอ๊ย มันอร่อยสุด ๆ!!

นี่คืออาหารที่ข้าทำจริงเหรอ

……………