(ตอนชดเชย) บทที่ 93

(ตอนชดเชย) บทที่ 93

สำหรับมนุษย์ผู้ตื่นรู้ นอกจากพรสวรรค์แล้ว บางคนยังมีร่างกายที่พิเศษ เพียงแต่ว่า เนื่องจากคนที่มีร่างกายพิเศษนั้นหาได้ยาก จึงมีข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้น้อยมาก

และหากกล่าวว่าพรสวรรค์มีหลายระดับ

ถ้าอย่างนั้นร่างกายพิเศษก็มีหลายระดับเช่นกัน

อย่างร่างกายของคนทั่วไป จัดอยู่ในระดับร่างมนุษย์ธรรมดา

แต่หลังจากปลุกพลังเป็นผู้ตื่นรู้แล้ว จากร่างมนุษย์ธรรมดา ก็จะยกระดับขึ้นเป็นร่างแห่งกฏ

ซึ่งในบรรดาร่างแห่งกฏ ก็จะมีผู้โชคดีบางคนที่สามารถครอบครองร่างกายที่เหนือกว่าคนอื่นๆ ตัวอย่างเช่นร่างกายที่สามารถครอบครองเวทมนตร์ขั้นสูง มีค่าพลังเวทย์มากกว่าคนทั่วไปตั้งแต่เกิด

หรือร่างกายนักรบสองหัว ทำให้มีหัวที่สองงอกออกมา

นอกจากนี้ยังมีร่างกายจิตใจสองดวง สามารถแบ่งความคิด ร่ายเวทมนตร์สองบทพร้อมกันได้!

และที่เหนือกว่าร่างกายหายาก ก็คือ กายนักบุญ!

นี่คือร่างกายระดับสูงสุด

ซึ่ง "กายนักบุญกระหายเลือด" เป็นหนึ่งในนั้น!

แน่นอน ร่างกายก็ยังคงเป็นร่างกาย

ที่อารยธรรมแห่งกฎให้ความสำคัญกับพรสวรรค์มากกว่า ก็เพราะความแข็งแกร่งของพรสวรรค์นั้นเหนือกว่าร่างกายมาก ถ้าให้ยกตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดก็คงเป็นเรื่องการอัพเลเวล!

ขณะที่ "กายนักบุญกระหายเลือด" นั้นอัพเลเวลไม่ได้ อีกทั้งแม้จะมีร่างกายพิเศษในครอบครอง แต่ภายใต้สถานการณ์ปกติ ร่างกายนี้จะเหมือนกับผู้ตื่นรู้ทั่วๆไป ไม่มีเอฟเฟกต์ใดแสดงออกมา มันจะมีผลก็ต่อเมื่อผู้ครอบครองสู้จนถึงขีดสุด จึงจะสามารถปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของร่างกายออกมา

อย่างไรก็ตาม ในการต่อสู้ทั่วไป สู้ไหวก็สู้ สู้ไม่ไหวก็ถอย ใครวะจะยอมสู้ตาย!?

ต้องรู้นะว่า ผู้ตื่นรู้ทุกคนในอารยธรรมแห่งกฎ สามารถมองเห็นค่าพลังชีวิต ค่าคุณสมบัติ และค่าสถานะของตัวเองได้ สามารถตรวจสอบความพร้อมของตัวเองได้ตลอดเวลา เมื่อรู้ว่าสู้ไม่ไหว คนเกือบทั้งหมดก็ย่อมเลือกถอย ไม่จำเป็นต้องสู้ตาย!

เพราะถ้ายังฝืน ก็มีโอกาส 99% ที่จะตาย!

แน่นอน ว่าไอ้ร่างกายพิเศษนี่ก็มีบางคนที่มันไร้ประโยชน์เหมือนกัน

อย่างเช่น ที่โรงเรียนของอู๋เทียน ก็มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่มีร่างกายพิเศษ มันชื่อหวังเทียน สามารถแยกนิ้วได้...... พิเศษตรงที่ว่าเวลาตบทีเดียว จะมีดังสองที

แต่เพื่ออะไรอ่ะ? มีไอ้ของแบบนั้นแล้วมันช่วยอะไรได้???

สรุปก็คือ ร่างกายพิเศษมีทั้งดีและร้าย แต่โดยรวมจะช่วยให้โดดเด่นกว่าคนทั่วไป

ขณะที่หยางอี้อี้มีกายนักบุญกระหายเลือด ซึ่งหายากอย่างยิ่ง ไม่น่าแปลกใจที่มู่หวงเออร์หมายตาเธอ

อู๋เทียนเกิดข้อสรุปในใจ

วินาทีต่อมา หยางอี้อี้ก็พุ่งเข้ามาหาเขา!

ตูม!

ภายใต้การเสริมพลังจากโครงข่ายมนตราและกายนักบุญ การโจมตีครั้งนี้ ทะลุขีดจำกัดของทุกการโจมตีที่มี สามารถส่งอู๋เทียนกระเด็นไปไกลสิบกว่าเมตร สายตาที่เขามองหยางอี้อี้เริ่มเคร่งขรึมจริงจังขึ้น

"พลังของกายนักบุญกระหายเลือดรุนแรงมาก แต่ก็สร้างความเสียหายให้กับร่างกายมากเช่นกัน ถ้าอยากให้เธอควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์แบบ คงต้องบีบให้หยางอี้อี้ใช้ติดต่อกันเป็นเวลานาน ถ้าอย่างงั้นล่ะก็....."

อู๋เทียนสูดหายใจเข้า อัญเชิญ "โทเทมเจิดจรัส" ออกมา!

พอโทเทมปรากฏขึ้น เขาก็โยนมันออกไปไกลๆ ไม่ได้ถือมันเพื่อใช้ทุบคู่ต่อสู้เหมือนทุกครั้ง

โทเทมเปล่งประกายสีขาวทุกวินาที อาบร่างของอู๋เทียนและหยางอี้อี้ เอฟเฟกต์การรักษาที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้หยางอี้อี้ที่กำลังอ่อนแรงมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอร้องคำราม ดวงตาสีแดงเลือดเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความวิกลจริต พุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง!

"เวทมนตร์รักษา!"

อู๋เทียนเริ่มใช้ทักษะเช่นกัน ภายใต้การเติมเลือดของโทเทมเจิดจรัส หยางอี้อี้ที่โดนพลังโจมตีเงาจาก "เวทมนตร์รักษา"พลังชีวิตจึงหายไปแค่ -200 แต้ม พอดีกับโทเทมที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้สูงสุด +5,000 แต้มต่อวินาที นี่เท่ากับว่าหยางอี้อี้แทบจะไม่มีวันตาย..................

ดังนั้น อู๋เทียนจึงสามารถลงมือได้เต็มที่!

"หัตถ์เจิดจรัส!" … "เวทมนตร์รักษา!"

การต่อสู้ที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้น!

ถึงแม้ว่าหยางอี้อี้จะมีกายนักบุญเสริมพลัง สามารถปลดปล่อยอำนาจราวกับเทพมาร มีพลังรบเพิ่มขึ้นสิบเท่า แต่หลังจากที่อู๋เทียนลงมือเต็มที่ เธอก็ยังคงถูกกดดัน โดนอัดอยู่ฝ่ายเดียว

หลังจากผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม

ดวงตาสีแดงเลือดของหยางอี้อี้ก็กลับมามีประกาย เธอกลับมามีสติอีกครั้ง หญิงสาวสูดสูดหายใจเข้าลึกๆ หยุดมือ

"พี่อี้อี้ ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?" อู๋เทียนหยุดมือเช่นกัน พูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรแล้ว อย่าใช้ทักษะโจมตีเงาใส่ฉันอีกนะ" หยางอี้อี้พูด กลับสู่สภาพปกติ "ได้นายช่วยไว้ ฉันเลยมีเวลาลองผิดลองถูก ตอนนี้สามารถควบคุมสถานะกระหายเลือดได้แล้ว"

"ว่าแต่กายนักบุญกระหายเลือดของพี่มีเอฟเฟกต์หลักอะไรบ้าง?" อู๋เทียนถามอย่างอยากรู้

หยางอี้อี้ไม่ได้ปิดบัง เธอยอมบอกทุกอย่าง

"เอฟเฟกต์ทั้งหมดของร่างกายฉันก็คือ ทำให้สถานะกระหายเลือดไม่มีผลข้างเคียง และสามารถเปิดใช้งานได้ตลอดเวลา มอบพลังเป็นสิบเท่าของสถานะกระหายเลือดปกติ!"

พลังคลั่งกระหายเลือด x  10 เท่า!

อู๋เทียนตกใจ นี่เทียบเท่ากับเอฟเฟกต์พรสวรรค์ 1 อย่าง ของพรสวรรค์ระดับตำนานปรัมปราของเขาเลย!

มิน่าเล่ามันถึงถูกเรียกว่า กายนักบุญ.......

"ฉันคงไม่จำเป็นต้องขอบคุณนายหรอกนะ ใช่ไหม?" หยางอี้อี้ยิ้ม กอดอู๋เทียนเบาๆ

ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดี ไม่จำเป็นต้องพูดจาขอบคุณกัน

"อืม ออกไปกันเถอะ!" อู๋เทียนก็ยิ้มเช่นกัน

"กินข้าวเที่ยงก่อน แล้วค่อยไปหาอาลิเซีย"

"ตกลง! ฉันฝากอาลิเซียไว้กับครูจงลี่ ไม่รู้ว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง"

พูดถึงอาลิเซีย หยางอี้อี้ก็แสดงความอ่อนโยนออกมา แล้วเดินออกจากห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงไปพร้อมกับอู๋เทียน