บทที่ 91

บทที่ 91

“พวกเขามาทำไม?” จูหลิงเลิกคิ้ว แต่แล้วก็ส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง คงเป็นหยางอี้อี้ที่พาเขามาฝึกวิชาต่อสู้มั้ง”

“แต่ที่นี่เป็นถิ่นของเธอนะจูหลิง!” ไป๋เซี่ยนเซี่ยนยิ้ม เอ่ยปากว่า “แค่ถามดูก็รู้แล้ว”

“นี่เธอว่างมากรึไง?” จูหลิงทำตาขวางใส่ไป๋เซี่ยนเซี่ยน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เอ่ยปากสั่งสั้นๆ

ชายชราผมขาวยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าอย่างนอบน้อม แล้วเดินไปทางอู๋เทียน

“ตามมาทางนี้!”

ขณะเดียวกัน อู๋เทียนกับหยางอี้อี้ก็เดินมาถึงเขตลานประลองแล้ว ทั้งคู่ชะโงกมองการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ของเด็กหนุ่มสองคน ถึงดูเท่ในสายตาคนนอก แต่อู๋เทียนกลับดูออกตั้งแต่แรกแล้ว ว่านี่เป็นแค่การโชว์ทักษะให้ดูอลังการเท่านั้น  ส่วนหยางอี้อี้ไม่ต้องพูดถึง เธอเหลือบมองปราดเดียวก็ไม่สนใจอีก

“เสี่ยวเทียน ที่นี่คนเยอะ พวกเราหาห้องฝึกที่เงียบๆ กันดีกว่า” หยางอี้อี้ไม่ชอบคนเยอะ จึงเสนอขึ้นมา

อู๋เทียนไม่ขัดข้อง เขาพยักหน้า

แต่ในตอนนั้นเองชายชราผมขาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา พูดกับทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับลูกค้าทั้งสอท่าน ฉันคือรองผู้อำนวยการโรงฝึกแห่งนี้ ชื่อว่าจูเหยียน ขออนุญาตสอบถาม มีอะไรให้ทางเรารับใช้หรือไม่?”

“รองผู้อำนวยการ?” อู๋เทียนมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เป็นถึงรองผู้อำนวยการ แต่ดันวิ่งมารับหน้าที่แทนพนักงานต้อนรับด้วยตัวเอง นี่มันไม่จำเป็นหรอกมั้ง! แต่....... ถึงจะแปลกอยู่บ้างก็ยังพอเข้าใจได้ บางทีเขาอาจอยู่แถวนี้พอดีล่ะมั้ง?

อู๋เทียนคิดได้แบบนี้จึงอธิบายไปว่า "พวกเราต้องการห้องฝึกที่เงียบๆน่ะครับ"

“แน่นอนว่ามี เชิญทางนี้!” จูเหยียนยิ้ม พาทั้งสองคนเดินไปด้านข้าง

ข้างๆ เขตประลอง มีโซนอันเงียบสงบที่ตอนนี้ไม่มีใครใช้งานอยู่ มันถูกเรียกว่า "ห้องควบคุมแรงโน้มถ่วง" สามารถปรับแรงโน้มถ่วงได้ เป็นที่ฝึกฝนของพวกนักรบ อัศวิน หรืออาชีพสายพละกำลัง

“กำแพงที่นี่เป็นแบบเก็บเสียง และแข็งแรงทนทานมาก สามารถรับการโจมตีระดับสูงได้โดยไม่เสียหาย!” รองผู้อำนวยการแนะนำ "รับรองว่าสามารถตอบสนองต่อความต้องการของท่านทั้งสองได้อย่างแน่นอน!"

"ฟังดูเยี่ยมไปเลย!" อู๋เทียนพยักหน้าอย่างพอใจ

เขารู้จักห้องควบคุมแรงโน้มถ่วง! มันคือสถานที่ที่ผู้ตื่นรู้สามารถปลดปล่อยทักษะได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะทำให้ตัวอาคารเสียหาย ยิ่งไปกว่านั้น ห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงสามารถปรับ "แรงโน้มถ่วง" เพื่อสร้างแรงกดดันให้กับผู้ตื่นรู้ได้เช่นกัน!

"ในเมื่อท่านทั้งสองพอใจ งั้นทางเราต้องขอตัว เชิญตามสบาย!" รองผู้อำนวยการยิ้ม

รอจนกระทั่งเขาจากไป

"มาเริ่มเลยไหม หรือจะให้ปรับแรงโน้มถ่วงก่อน" หยางอี้อี้ดวงตาเป็นประกาย มองไปรอบๆ

พื้นที่ว่างในห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงแห่งนี้  ... น่าจะประมาณ 400 ตารางเมตร!

"งั้นลองปรับเป็น 16 เท่าแล้วกัน" หยางอี้อี้แนะนำ "คนที่ค่าสถานะความอดทนต่ำกว่า 100 จะทนแรงโน้มถ่วง 16 เท่าไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันน่าจะทนได้แล้ว ว่าแต่นายล่ะเสี่ยวเทียน"

"ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" อู๋เทียนยิ้ม ยักไหล่อย่างเฉยชา

หยางอี้อี้มองเขา เปิดเครื่องของห้องควบคุมแรงโน้มถ่วง แล้วปรับเป็น 16 เท่า

พริบตานั้นเอง แรงกดดันอันน่าสะพรึงก็บังเกิดขึ้น!

ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหนัง หรืออวัยวะภายในของอู๋เทียน พลันต้องรับแรงโน้มถ่วงมหาศาล แรงกดดันที่โถมลงมา ทำให้เขาหายใจไม่ออก แต่จุดแข็งของค่าความอดทนก็ปรากฏขึ้น

เพียงครู่เดียว อู๋เทียนก็กลับมาเป็นปกติ แต่พอยกแขนขา ก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

"ไม่เลวนี่นา!" เห็นอู๋เทียนรับแรงกดดันได้ หยางอี้อี้ก็เอ่ยปากชม บนใบหน้าเริ่มปรากฏสีหน้าที่กระหายต่อสู้

จากหญิงสาวที่เงียบขรึม กลายเป็นนักรบคลั่งในพริบตา ดวงตาอันงดงามที่มองอู๋เทียน เวลานี้เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและดุร้าย!

จิตสังหารเริ่มก่อตัวขึ้น!

"นักรบคลั่งโดยกำเนิดเลยนี่หว่า" อู๋เทียนรู้สึกทึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายตัดสินใจไม่เรียก "โทเทมเจิดจรัส" ออกมา

พลังโจมตีเงาห้าหมื่นในหนึ่งวินาทีของมัน หยางอี้อี้จะทนได้อย่างไร? ขนาดกลุ่มอัศวินอารักขาเลเวล 20 กว่าๆ ของมู่หวงเออร์ยังทนไม่ได้ แล้วหยางอี้อี้จะทนได้เหรอ?

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจว่าจะสู้ด้วยมือเปล่า

"...บอกก่อนนะว่าฉันไม่ยั้งมือแน่!" หยางอี้อี้เองก็รู้ว่าอู๋เทียนเก่งแค่ไหน จึงบอกไว้ล่วงหน้า

“ไม่ต้องยั้งมือหรอก มาเริ่มกันเลย!” อู๋เทียนยิ้ม

“รัศมีแห่งการดูดซับ” เปิดใช้งาน!

"รัศมีแห่งพลังชีวิต" เปิดใช้งาน!

ทักษะติดตัว เปิดใช้งาน!

แทบจะในทันทีหลังจากนั้น เขาก็กำหมัดแน่น ยกสองแขนขึ้นตั้งการ์ด

“ฆ่า!” หยางอี้อี้เองก็คำราม ถีบตัวพุ่งเข้ามาหาเขา!

ตูม!

ห้องสั่นสะเทือน

แม้อยู่ภายใต้แรงโน้มถ่วง 16 เท่า หยางอี้อี้ก็ยังสามารถพุ่งเข้ามาได้ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายตะครุบเหยื่อ พละกำลังของเธอมหาศาลมาก

เปรี้ยงงง!

หนึ่งหมัดของหญิงสาวชกออกไป เธอเปิดใช้ทักษะ อากาศบริเวณนั้นพลันถูกบีบอัด กลายเป็น "กำปั้นพายุ" ที่ทรงพลัง!

ปัง!

-140!

อู๋เทียนคว้าหมัดของเธอไว้ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่สาว แรงดีใช้ได้นี่”

"เหอะ!"

หยางอี้อี้ไม่ยอมแพ้ ออกอาวุธต่อสู้!

สู้! สู้! สู้!

ทักษะหมัด เท้า ฯลฯ ต่างถูกงัดออกมา

จนเมื่อการต่อสู้ดำเนินไปถึงช่วงหลัง หยางอี้อี้ก็หยิบขวานปีศาจสามานย์ออกมา ฟาดฟันอย่างดุเดือด เลือดลมพลุ่งพล่าน!

ยิ่งฟันก็ยิ่งตื่นเต้น!

ยิ่งสู้ก็ยิ่งสนุก!

ตัวเธอตอนนี้ราวกับเทพมาร รู้จักแต่การต่อสู้ ในหัวไม่มีอะไรอีกแล้ว!

สู้!

สู้!

สู้!

เสียงดังปังๆ เปรี้ยงๆ ดังขึ้นไม่หยุด ภายในห้องควบคุมแรงโน้มถ่วง.....