บทที่ 88

บทที่ 88

“เป็นสีทองอีกแล้ว!”

“เอฟเฟกต์แบบนี้ .. มันเอาไว้ใช้ป้องกันตัวเองเหรอ?” อู๋เทียนขมวดคิ้ว เกิดความรู้สึกเสียดาย

โครงข่ายมนตราชิ้นนี้มันแข็งแกร่งก็จริง สามารถเอามาใช้ป้องกันตัวได้เป็นอย่างดี มันไม่มีประโยชน์สำหรับเขาเลย เขามีพลังโหลดเซฟอยู่แล้ว จะเอาทักษะป้องกันตัวไปทำไม?

คุณภาพทักษะสีทอง.... มันไม่น่าจะมีดีแค่นี้สิ ถ้าให้เปรียบเทียบ ฉันว่ามันโครงข่ายมนตราอันนี้่ด้อยกว่าผู้คลุ้มคลั่งเยอะเลย ...

อู๋เทียนถอนหายใจอย่างจจนใจ แต่คุณสมบัติของรังไหมแห่งการฟื้นคืนชีพนี้ ต่อให้โหลดเซฟแล้วสร้างใหม่ เอฟเฟกต์ก็คงไม่ได้ต่างกันมากนัก

ดังนั้น อู๋เทียนจึงตัดสินใจเก็บโครงข่ายมนตรานี้เอาไว้ เตรียมที่จะใช้ตอนเลเวล 20

เพราะถึงยังไงโครงข่ายมนตราเป็นสิ่งที่แต่ละคนสามารถฝังได้แค่ชิ้นเดียว!

แน่นอน ถึงจะใส่ได้แค่ชิ้นเดียว แต่สามารถเปลี่ยนชิ้นใหม่ได้ตลอดเวลา

ส่วนโครงข่ายมนตรา "ผู้คลุ้มคลั่ง" ระดับทองชิ้นนั้น ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้ อู๋เทียนย่อมให้หยางอี้อี้ใช้!

อู๋เทียนไม่คิดมาก ถือโครงข่ายมนตราเดินออกจากห้อง พอเปิดประตู ก็บังเอิญเจอหยางอี้อี้ กำลังถือจานผลไม้เดินผ่านมาพอดี

เมื่อเห็นอู๋เทียนออกมา เธอก็เผยสีหน้าเป็นห่วง "เสี่ยวเทียน นายเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ไม่ออกจากห้องมาสองวัน ฉันนึกว่านายข้ามมิติไปอีกแล้ว พอได้ยินเสียง ถึงรู้ว่านายกำลังทำอะไรบางอย่าง"

"ถึงจะเป็นนักผจญภัยแล้ว แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ!" หยางอี้อี้ขมวดคิ้ว พลางถอนหายใจ

"พี่ ผมสร้างของดีๆ ขึ้นมาได้แล้ว" อู๋เทียนยิ้ม พูดอย่างลึกลับ "พี่อย่าตกใจล่ะ"

"ไม่หรอกน่า ฉันเห็นความสามารถของนายมาแล้ว จะตกใจอะไรได้อีก" หยางอี้อี้ยิ้ม เธอเห็น "ความน่าสะพรึงกลัว" ของอู๋เทียนมาแล้ว แน่นอนว่าต่อให้เจออะไรอีก ก็จะไม่ตกใจแล้ว

แต่ นี่เป็นแค่สิ่งที่เธอคิด ความจริงย่อมไม่ใช่อย่างนั้น

"โอเค งั้นก็ดูนี่!"

อู๋เทียนหยิบหนังปีศาจออกมา วางไว้ตรงหน้าเธอ

หยางอี้อี้มองด้วยความสงสัย ใช้ทักษะประเมินโดยไม่รู้ตัว และพบว่ามันคือ "โครงข่ายมนตรา"

"ระดับ...... สีทอง!?"

พอเห็นคุณสมบัติของโครงข่ายมนตรา หยางอี้อี้ก็เบิกตากว้าง แสดงสีหน้าตกใจออกมา จานผลไม้ในมือตกลงพื้น ผลไม้กระจัดกระจายเต็มพื้น

"นี่ นี่! เจ้านี่มัน ..!"

หยางอี้อี้พูดจาสับสนวุ่นวาย ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ใจเย็นลง มองอู๋เทียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน "เสี่ยวเทียน อันนี้ จะให้ฉันเหรอ"

"ใช่สิ!" อู๋เทียนพยักหน้า

“มันแพงเกินไป ฉันเคยได้ยินเรื่องของนักสร้างสรรค์มาก่อน.....” หยางอี้อี้พูดเบาๆ “นักสร้างสรรค์เป็นอาชีพดำรงชีพที่หาได้ยากมากๆ มีน้อยคนที่จะเป็นนักสร้างสรรค์ได้ ในท้องตลาด โครงข่ายมนตราธรรมดาๆ ก็มีราคาแพงหูฉี่ คนทั่วไปซื้อไม่ไหว”

"ยิ่งไปกว่านั้น อันนี้น่ะเป็นโครงข่ายมนตราสีทอง!" เธอขบฟันพูด "เจ้าสิ่งนี้ ขุมพลังเบื้องหลังนายให้มาใช่ไหม? ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะให้นาย  ฉันคงรับไว้ไม่ได้หรอก!"

"???"

อู๋เทียนงง

ขุมพลังเบื้องหลัง!?

แต่ทันใดนั้นเอง อู๋เทียนก็นึกออก หยางอี้อี้คงเข้าใจผิด!

แต่ถ้าคิดดูดีๆ ก็เป็นเรื่องปกติ

ถึงพรสวรรค์จะสูง และสามารถเรียนรู้ทักษะดำรงชีพได้ไวแค่ไหน ก็คงไม่เทพขนาดสร้างเองได้แบบนี้

โครงข่ายมนตราสีทอง แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่เด็กหนุ่มจะหามาได้!

…

แต่เกิดความเข้าใจผิดแบบนี้ก็ดี

อู๋เทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้ม "พี่ ผมเป็นนักสร้างสรรค์แล้ว เจ้าสิ่งนี้ได้มาอย่างยากลำบากก็จริง แต่เป็นของผมแล้ว!"

"ตอนนี้ผมให้พี่! เพราะของๆ ผม ก็คือของๆ พี่!"

"พี่จะเกรงใจผมทำไม"

อู๋เทียนพูดอย่างจริงใจ ถึงเขาจะข้ามมิติมา แต่จิตวิญญาณของเขากับเจ้าของร่างเดิมหลอมรวมกัน ในความทรงจำก็มีช่วงเวลาที่ถูกหยางอี้อี้ดูแล เขารู้สึกขอบคุณเธอมาก ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่อู๋เทียนข้ามมิติมา ก็ได้รับการดูแลจากหยางอี้อี้มาโดยตลอด ไม่งั้นตอนนี้เขาก็คงยังไม่มีเงินไปปลุกพลัง!

หยางอี้อี้ลังเลเล็กน้อย ก่อนขบฟันแล้วพยักหน้า

"ก็ได้! ฉันไม่เกรงใจแล้ว น้องชาย! ว่าแต่.. มันใช้ยังไง?"

“อ้อ รอแป๊บ!” อู๋เทียนค้นหาความทรงจำ หาวิธีใช้โครงข่ายมนตราในมรดกนักสร้างสรรค์

โครงข่ายมนตราไม่เหมือนหนังสือทักษะ ที่จะใช้ได้ทันทีที่แตะต้อง มันต้องใช้วิธีพิเศษ......

"เจอแล้ว! นักสร้างสรรค์ต้องลงมือเอง สักโครงข่ายมนตราลงบนร่างกายของผู้ใช้!" อู๋เทียนพูดพร้อมกับรอยยิ้ม แต่พอพูดจบ เขาก็หน้าแดง นึกบางอย่างขึ้นมาได้

สักลงบนร่างกาย!?

นั่นก็คือ......

"งั้น... เข้ามาในห้องฉันเถอะ!" ใบหน้าสวยของหยางอี้อี้แดงระเรื่อ บนใบหน้าที่งดงามนั้นไม่มีท่าทีขัดขืน เธอเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

อู๋เทียนรู้สึกเขิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหยางอี้อี้ดังมาจากในห้อง

"เสี่ยวเทียน เข้ามาสิ!"

"โอเค! ไปแล้วๆ!" อู๋เทียนส่ายหัว สลัดความคิดที่ไม่ดีออกไป เดินเข้าไป

ห้องของหยางอี้อี้ตกแต่งอย่างอบอุ่น เรียบง่าย เธอไม่ใช่คนที่ชอบอะไรฟู่ฟ่า การเปลี่ยนอาชีพเป็นนักรบคลั่งคือตัวอย่างที่ดี

อย่างไรก็ตาม ภายในห้องที่เรียบง่ายนี้ ยังคงมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจ มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม แต่เป็นกลิ่นกาย

อู๋เทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก็รู้สึกสดชื่น สบายตัวมาก

เมื่อเห็นแบบนี้ หยางอี้อี้ก็เข้าใจผิด เธอพูดด้วยน้ำเสียงกังวลว่า "เสี่ยวเทียน นาย... นายกังวลว่าจะทำไม่สำเร็จเหรอ?"

"หืม? ไม่หรอก!" อู๋เทียนตอบอย่างเด็ดขาด

เหตุผลที่โครงข่ายมนตราของนักสร้างสรรค์แพง

จริงๆ ก็เพราะการสักเป็นหนึ่งในปัจจัย ต้องให้นักสร้างสรรค์ลงมือสักด้วยตัวเอง ถ้าล้มเหลว โครงข่ายมนตราก็จะแตกสลาย ต้องสร้างใหม่!

แต่...... อู๋เทียนไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น!

“เราเป็นพี่น้องกัน อย่ามัวแต่เขินอาย มาเถอะ” หยางอี้อี้พูด เธอกัดฟัน ถอดเสื้อคลุมสีเขียวออก

ไม่นาน

เธอก็ยืนอยู่ตรงหน้าอู๋เทียน พร้อมหลับตา

อู๋เทียนตกตะลึงไปแล้ว เขาเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดฟุ้งซ่าน

หยางอี้อี้เดิมทีก็เป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าที่งดงามอยู่แล้ว  แต่อู๋เทียนไม่นึกเลย ว่ารูปร่างของเธอจะเหมือนนางฟ้าขนาดนี้!

ส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ ผิวนวลเนียนราวกับสวรรค์สร้าง!

"ใจเย็น! ใจเย็น! เดี๋ยวเทพแห่งศีลธรรมจะฆ่าฉันเอา!"

“อย่างแรกก็เซฟก่อน!”

อู๋เทียนท่องในใจ หยิบหนังปีศาจออกมา อ่านความทรงจำ แล้วก็เริ่มลงมือ

เขากรีดปลายนิ้วของหยางอี้อี้ ให้เลือดหยดลงบนหนังปีศาจ

ทันใดนั้น ลวดลายแปลกๆ บนหนังปีศาจก็เปล่งประกาย แล้วกลายเป็นของเหลว อู๋เทียนยื่นนิ้วจุ่มลงในของเหลว เริ่มสักบนร่างกายของหยางอี้อี้