บทที่ 81 หวังชางเหอตัวจริงและตัวปลอม

บทที่ 81 หวังชางเหอตัวจริงและตัวปลอม

“...”

อู๋เทียนเลิกคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าก่อนตายศัตรูจะเอ่ยสำบัดสำนวนออกมาทำไม จึงได้แต่แค่นเสียง “ฮึ่ม” ออกมาเบาๆ

แน่นอนว่าผลลัพธ์ของการต่อสู้นี้ เขาคือผู้ชนะ!

และไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย ถ้าเขายังมีแค่เวทมนตร์รักษาแบบเมื่อก่อน นักบวชเลเวล 10 อย่างเขา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มนักผจญภัยที่เลเวลมากกว่า 20 คงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย  แต่พอมีโทเทมเจิดจรัสเลเวล 10 ด้วยเอฟเฟกต์ของมัน จึงสามารถพลิกสถานการณ์ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

เพียงแต่ว่า สิ่งที่ยังคาใจคือคำพูดก่อนตายของอัศวินไร้หัว มันหมายความว่ายังไงกัน?

ฟินิกซ์(เฟิ่งหวง)? หมายถึงมู่หวงเออร์หรือเปล่านะ?

อู๋เทียนหันกลับไปมองมู่หวงเออร์ เด็กสาวผู้ร่าเริงคนนี้ กำลังตกตะลึงที่เขาสามารถสังหารกลุ่มอัศวินอันเดธได้ สีหน้าของเธอดูซับซ้อน

เมื่อเห็นว่าอู๋เทียนมองมาที่เธอ

ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กสาวก็แดงก่ำขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับจ้องตอบเขาอย่างไม่พอใจ

“มองอะไร เจ้าเด็กบ้า!”

“นี่เธอเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ฉันช่วยเธอไว้นะ ต่อให้เธอไม่ยอมพลีกายตอบแทน แต่อย่างน้อยก็ควรจะบอกว่ายินดีตอบแทนบุญคุณในชาติหน้าสิ นี่เล่นเรียกว่าฉันเจ้าเด็กบ้าเนี่ยนะ?”

อู๋เทียนหน้าดำคล้ำ

มู่หวงเออร์อดหัวเราะไม่ได้ ดวงตากลมโตเป็นประกาย “อย่างนี้นี่เอง ที่แท้นายก็คิดแบบนี้กับฉัน! ฉันเห็นนายเป็นน้องชายแท้ๆ แต่นายกลับอยากจะ...”

“นี่เธอ...”

อู๋เทียนคว้ากระบองคู่ใจตรงเป้ากางเกง ทำท่าจะเข้าไปสวบสาวลามกคนนี้ซักหน่อย

ให้เธอได้รู้จักฤทธิ์กระบองของชายชาตรีซะบ้าง!

เมื่อเห็นดังนั้น

หยางอี้อี้ก็รีบดึงเขาเอาไว้ พร้อมกับพูดอย่างไม่รู้จะทำยังไงดีว่า “พวกเธอเลิกทะเลาะกันเถอะ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เรารีบกลับกันดีกว่า”

“พวกเธอ… พวกเธอ...”

ในตอนนั้นเอง

หวังชางเหอและคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามา พร้อมกับมองอู๋เทียนด้วยแววตาหวาดกลัว

พวกเขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าอู๋เทียนจะเป็นนักผจญภัยที่แข็งแกร่งถึงขนาดนี้!

อาศัยแค่ลำพังพลังรบของตัวเอง ก็สามารถสังหารกลุ่มนักผจญภัยเลเวล 20 ได้

มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ต้องรู้นะว่า ทุกๆ เลเวล 10 ความแข็งแกร่งของนักผจญภัยจะต่างกันราวฟ้ากับเหว!

นักผจญภัยคนหนึ่ง แม้เลเวลจะเท่าเดิม แต่หลังจากทำการเปลี่ยนอาชีพแล้ว ความแข็งแกร่งก็จะเพิ่มขึ้น !

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเหล่าอัศวินไร้หัวถึงแข็งแกร่งนัก

พวกมันมีค่าพลังชีวิตมากถึงหลายหมื่น เทียบเท่ากับมอนสเตอร์ระดับผู้นำตัวหนึ่งเลยทีเดียว!

แต่อู๋เทียน

เขาก็เป็นแค่นักผจญภัยช่วงเลเวล 10 ต้นๆเหมือนกับพวกเราแท้ๆ!

ทำไมถึงได้ต่างกันมากขนาดนี้?

“เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วก็กลับกันเถอะ”

มู่หวงเออร์ขัดจังหวะคำพูดของหวังชางเหอ

เขาอ้าปากค้าง แต่ก็ได้แต่กลืนคำพูดลงคอไป

“ว่าแต่ ทำไมไม่ใช้ม้วนเทเลพอร์ตกันล่ะ?”

ทันใดนั้นเอง

ชายหนุ่มแว่นที่อยู่ด้านหลังของหวังชางเหอ ก็เอ่ยปากถามขึ้น

เขาเป็นลูกน้องคนสนิทของหวังชางเหอ เป็นนักเวทย์

มู่หวงเออร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายว่า “ก็รูปปั้นมันเอาเข้าไปในช่องเก็บของไม่ได้นี่นา ม้วนเทเลพอร์ตก็เลยพาไปด้วยไม่ได้ ไม่งั้นฉันกลับไปนานแล้ว!”

“โอ้ อย่างนี้นี่เอง!”

ชายหนุ่มแว่นหัวเราะแห้งๆ

“อย่างนี้นี่เอง!”

“อย่างนี้…”

ชายหนุ่มแว่นยังคงพูดพล่ามอะไรบางอย่าง ขณะที่อู๋เทียนกำลังโต้เถียงกับมู่หวงเออร์ เขาก็รู้สึกว่าท่าทางของชายหนุ่มคนนี้ดูแปลกๆ

เขาตัดสินใจทันที สะบัดมือออกไป หัตถ์เจิดจรัสก็ปรากฏขึ้น คว้าลงไปด้านล่าง!

ปัง!

ชายหนุ่มแว่นถูกพันธนาการ ติดสถานะ “มึนงง” และ “เงียบ”

“เป็นอะไรไป?”

มู่หวงเออร์และคนอื่นๆ มองมาที่เขา

“...”

อู๋เทียนปล่อยหัตถ์เจิดจรัส แล้วจับชายหนุ่มแว่นขึ้นมา

ชายหนุ่มแว่นกลับมาเป็นปกติ และพูดด้วยความตกใจว่า “นาย ...  นี่นายจะจับฉันทำไม?”

“นายดูแปลกๆ ไปหน่อยน่ะ”

อู๋เทียนเองก็อธิบายไม่ถูก เขานึกถึงคำพูดก่อนตายของชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาที่อยู่กลุ่มเดียวกับนักผจญภัยที่เคยคิดชิงตัวอาลิเซีย และความสงสัยในใจก็มากขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องราวมันเป็นมายังไงกันแน่?

คุณชายปริศนาที่ว่านั่นใช่หวังชางเหอรึเปล่านะ?

หรือว่าชายหนุ่มเย็นชาคนนั้น แค่พูดจาเลอะเทอะเพื่อเอาชีวิตรอด?

“ฉันดูแปลกเหรอ? ตรงไหนกัน?”

ชายหนุ่มแว่นทำหน้างงๆ

“พี่ใหญ่ เหล่าเหอเป็นน้องเล็กเอง รับรองว่าไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน!”

หวังชางเหอยิ้ม แล้วเดินเข้ามา ดูเหมือนจะมาช่วยพูด

อู๋เทียนไม่เห็นด้วยนัก แต่เขาก็มองออกมาว่าชายหนุ่มแว่นคนนี้ ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ

ตอนที่เขากำลังจะปล่อยมือ!

หวังชางเหอที่เดินเข้ามาใกล้ๆ ก็จู่ๆ ดวงตากลับว่างเปล่า ราวกับศพเดินได้ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป!

“กรงแห่งความเงียบงัน!”

มือของหวังชางเหอถูกปกคลุมด้วยลำแสงสีม่วงโปร่งใส และคว้าเข้าที่ไหล่ของอู๋เทียนอย่างรวดเร็ว!

ทันใดนั้น

ลำแสงสีม่วงนับไม่ถ้วนก็กลายเป็นกรง ขังอู๋เทียนเอาไว้!

“ฮี่ๆๆ!”

“หวังชางเหอ” หัวเราะอย่างชั่วร้าย

“ช่างเป็น ‘เผ่ามนุษย์’ ที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบจริงๆ”

“หวังชางเหอ” เผยให้เห็นความโลภ มองอู๋เทียนราวกับมองดูสมบัติล้ำค่า เต็มไปด้วยปรารถนาจะครอบครอง

“แก… ไม่ใช่หวังชางเหอ!”

อู๋เทียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ยังคงใช่ แต่ก็ไม่เชิง”

“ว่าแต่นี่มันช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ เดิมทีแค่คิดจะจับตัวพวกอัจฉริยะ ‘เผ่ามนุษย์’ ไปสองคน ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกับหยกดิบชั้นเลิศเช่นเจ้า!”

“หวังชางเหอ” หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยในดวงตาปูดออกมา ราวกับลูกบอลที่กำลังจะระเบิด...