บทที่ 33 - ผู้ใช้วิถีกระบี่ไร้การศึกษา

บทที่ 33 - ผู้ใช้วิถีกระบี่ไร้การศึกษา

หวังซวี่ยื่นข้อสอบของเหอสยงจายไปตรงหน้าหลิวหยวน

"คณบดี นี่คือข้อสอบของเหอสยงจายจากห้องเรียนวิชาต่อสู้ห้องที่สี่ ในการสอบครั้งนี้ เขาทำคะแนนได้เกือบเต็ม! ข้อสอบบรรยายทฤษฎีวิชาต่อสู้สองข้อนั้น เขาก็เขียนออกมาได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยนเลย!"

"ห๊ะ"

หลิวหยวนที่ร่วมตรวจข้อสอบมาตลอด ตระหนักถึงความรุนแรงของปัญหาในทันที

เชินถูเฉินที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดในชั้นปี ยังทำคะแนนได้แค่ 75 คะแนน แต่เหอสยงจายในชั้นเรียนของต่งเฉา กลับทำคะแนนได้ถึง 97 คะแนน

จุดเดียวที่ถูกหักคะแนน ก็เพราะเขียนผิด

มันจะเป็นไปได้ยังไง

"คณบดี เห็นได้ชัดเลยว่า เหอสยงจายคนนี้ อวดฉลาด! เขาคิดว่าการลอกข้อสอบให้ได้คะแนนดีๆ จะช่วยเติมเต็มความทะนงตัวในใจเขาได้ แต่เขาคงคิดไม่ถึงว่า ข้อสอบครั้งนี้จะยากขนาดนี้ แม้แต่คนเก่งอย่างเชินถูเฉินในห้องหนึ่ง ยังทำคะแนนได้แค่ 75 คะแนน! การที่เหอสยงจายลอกข้อสอบจนได้คะแนนเต็ม มันช่างดูน่าหัวเราะเยาะและขัดหูขัดตาจริงๆ!"

หวังซวี่บอกข้อสันนิษฐานของตัวเองออกมา

หลิวหยวนพยักหน้ารัวๆ เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นด้วยกับคำพูดของหวังซวี่

นักเรียนที่เรียนไม่เก่งแถมมีพรสวรรค์แค่ระดับอี จะไปเอาชนะคนเก่งระดับเอสอย่างเชินถูเฉินในการสอบได้ยังไง!

นอกจากการทุจริตแอบจดโพยแล้ว หลิวหยวนก็นึกความเป็นไปได้อื่นไม่ออก

ยิ่งไปกว่านั้น การลอกโพยครั้งนี้มันค่อนข้างจะโง่เขลาด้วย!

ลอกแค่พอประมาณก็พอแล้ว นี่เล่นลอกซะเอาเป็นเอาตายเลยเหรอ

เมื่อเห็นหลิวหยวนพยักหน้า หวังซวี่ก็มีความมั่นใจมากขึ้น เขาเหลือบมองไปที่ต่งเฉาอีกครั้ง

"เมื่อเทียบกับพฤติกรรมการทุจริตแบบหลอกตัวเองนี้แล้ว เราควรจะหาวิธีการทุจริตของเขาให้ชัดเจนมากกว่า ว่าเขาทุจริตได้ยังไง มีใครคอยช่วยเหลือเขาในการทุจริตหรือเปล่า!"

หวังซวี่คิดในใจว่า มีอาจารย์แบบไหน ก็มีนักเรียนแบบนั้นจริงๆ!

นักเรียนห้องเรียนวิชาต่อสู้ห้องที่สี่ก็เหมือนกับอาจารย์ของพวกเขา ถนัดแต่วิธีสกปรก!

การลอกข้อสอบในการสอบวัดระดับจนได้คะแนนสูงลิ่วแบบไม่มีเหตุผล ดูเหมือนจะเป็นความฉลาดแกมโกง แต่ที่จริงแล้วมันคือการทำเรื่องโง่ๆ!

ข้อนี้ก็เหมือนกับอาจารย์ของพวกเขาไม่มีผิด!

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้บรรยากาศในห้องพักครูเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในฐานะผู้ออกข้อสอบในครั้งนี้ ฉินหว่านชิงนั่งไขว่ห้าง มองทุกคนด้วยรอยยิ้ม ทำท่าเหมือนกำลังดูละครฉากหนึ่ง

ในขณะที่ดูละคร เธอก็ไม่ลืมที่จะกอดอก โพสท่าเพื่ออวดรูปร่างที่โค้งเว้าได้สัดส่วนของเธอ

ข้อสอบทุกข้อล้วนถูกเขียนขึ้นโดยฉินหว่านชิงเอง และเฉลยก็มีเพียงแค่ฉินหว่านชิงคนเดียวเท่านั้นที่มี

นักเรียนของต่งเฉาต่อให้คิดจะลอก ก็ไม่มีทางลอกได้! เรื่องนี้ฉินหว่านชิงรู้ดีที่สุด

แต่เธอไม่มีความจำเป็นต้องช่วยอธิบายให้ต่งเฉาฟัง

ยิ่งเรื่องราวใหญ่โต เธอก็ยิ่งชอบดู!

ดวงจันทร์ลอยเด่นขึ้นสู่กลางฟ้า สิทธิ์ในการควบคุมร่างกายของฉินหว่านชิงได้เปลี่ยนมือไปแล้ว ตอนนี้ผู้ที่ควบคุมร่างกายอยู่ ก็คือนบุปผาทมิฬ!

ความสนใจของทุกคนล้วนพุ่งเป้าไปที่ข้อสอบที่ทุจริตแผ่นนั้น นอกเหนือจากต่งเฉาแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าท่าทีของฉินหว่านชิงได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในฐานะอาจารย์ฝึกสอนที่อาวุโสน้อยที่สุดในห้องพักครู แม้เจี่ยงเฉียงจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็ไปยืนอยู่ด้านหลังของหวังซวี่ ทำท่าทีเหมือนพร้อมจะเอาเรื่อง

ในฐานะอาจารย์ฝึกสอนที่มุ่งมั่นอยากจะได้รับการบรรจุเป็นอาจารย์ประจำ ในช่วงเวลาแบบนี้ เขาต้องยืนอยู่ข้างอาจารย์แกนนำและผู้นำ!

หลิวหยวนปั้นหน้าขรึม เรียกต่งเฉาเข้ามาใกล้

"นายอธิบายมาสิ ว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้น"

หลิวหยวนใช้นิ้วชี้มือขวาจิ้มไปที่ข้อสอบ มือซ้ายเอื้อมไปหยิบกระเทียมในชาม เขากินกระเทียมทีละกลีบเหมือนกินถั่วลิสง เพื่อระงับความโกรธในใจ

หลิวหยวนเชื่อมั่นมาตลอดว่า ในฐานะผู้ให้การศึกษา พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องสอนวิชาต่อสู้ แต่ยังต้องบ่มเพาะคนด้วย!

เมื่อเทียบกับผลการเรียนที่ย่ำแย่ พฤติกรรมหลอกลวงแบบนี้ ช่างน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่า!

เมื่อมองไปที่ข้อสอบฉบับนี้ ต่งเฉาก็แอบถอนหายใจอยู่ในใจ

สุดท้ายเหอสยงจายก็สร้างเรื่องใหญ่จนได้!

เจ้าตัวแสบนั่น ตั้งใจชัดๆ!

ต่งเฉาถอนหายใจในใจ แต่ใบหน้ากลับยังคงยิ้มแย้ม

"คณบดี โทษผมเถอะครับ! เป็นความผิดของผมเองทั้งหมด!"

เขารับปากอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

"เป็นความผิดของผมเอง ที่ละเลยการสอนวิชาภาษาพื้นฐานให้เหอสยงจาย! เจ้าเด็กคนนี้ เขียนผิดเยอะเกินไปแล้ว!"

ต่งเฉาคิดในใจว่า เหอสยงจายเป็นผู้ใช้วิถีกระบี่ที่ไร้การศึกษาจริงๆ!

แค่เขียนผิดเยอะก็พอทน แต่คำยากๆ บางคำ กลับต้องใช้ตัวสะกดแทน น่าขายหน้าชะมัด!

ท่าทางยิ้มระรื่นของต่งเฉา ทำให้หลิวหยวนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"ฉันพูดถึงเรื่องเขียนผิดหรือไง ฉันกำลังพูดถึงการทุจริต! ทุจริต! นาย ไปเรียกเหอสยงจายมาพบฉันเดี๋ยวนี้!"

สิบนาทีต่อมา ต่งเฉาก็เรียกเหอสยงจายมาที่ห้องพักครู

หลิวหยวน หวังซวี่ และเจี่ยงเฉียง ล้วนมีสีหน้าบึ้งตึง พวกเขาจ้องมองเหอสยงจายอย่างเย็นชา ทำราวกับกำลังไต่สวนนักโทษ

แต่บนใบหน้าของเหอสยงจาย กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกวนโอ๊ยแบบเดียวกับต่งเฉา

"คณบดี คุณเรียกผมมาเหรอครับ ได้ยินอาจารย์บอกว่า ผมทำข้อสอบครั้งนี้ได้ 97 คะแนน พวกคุณเลยเรียกผมมาชมใช่ไหมครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวหยวนก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง มีควันสีขาวพุ่งออกมาจากรูจมูกสองสาย ท่าทางของเขาเหมือนพลุจรวดที่ถูกจุดไฟแล้วไม่มีผิด

"ฉันเรียกนายมาทำไม นายไม่รู้ตัวเลยหรือไง ดูข้อสอบของนายเอาเองสิ!"

หลิวหยวนโยนข้อสอบไปตรงหน้าเหอสยงจาย จากนั้น เขาก็พลิกหาข้อสอบของเชินถูเฉิน แล้วโยนให้เหอสยงจายดูเช่นกัน

"นายลองดูข้อสอบของอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชั้นปีอย่างเชินถูเฉินดูสิ! นายไม่มีอะไรจะพูดหน่อยหรือ"

เหอสยงจายทำทีเป็นเปรียบเทียบข้อสอบทั้งสองแผ่น แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"เชินถูเฉินคนนี้หน้าไม่อายจริงๆ! ข้อสอบบรรยายทฤษฎีวิชาต่อสู้ที่ง่ายขนาดนี้ เขายังกล้าเว้นว่างไว้อีกเหรอ เขาเสียดายน้ำหมึกปากกาหรือไง"

"แต่ว่าก็ว่าเถอะ ลายมือเขาสวยกว่าของผมเยอะเลย!"

หลิวหยวนมึนงงไปหมด เส้นเลือดในสมองแทบจะแตก!

นี่มันเป็นเรื่องของลายมืออย่างนั้นหรือ

นักเรียนของต่งเฉาคนนี้ ทำไมถึงสื่อสารยากเหมือนต่งเฉาไม่มีผิด!

ตอนนี้ เหอสยงจายกำลังเพลิดเพลินกับสายตาของอาจารย์หลายคนที่มองมาที่เขา

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนอยู่ในความคาดหมายของเขา!

เขาจงใจสอบให้ได้คะแนนสูงๆ เพื่อทำให้ครูและนักเรียนทั้งมหาวิทยาลัยตกใจเล่น!

ใครจะไปคิดล่ะว่า นักเรียนที่สอบได้ที่โหล่รองสุดท้ายของชั้นปี จะสามารถทำข้อสอบได้คะแนนเต็มอย่างง่ายดาย! ถ้าเขาไม่โดนหักคะแนนเพราะเขียนผิดล่ะก็นะ!

หลิวหยวนสูดหายใจเข้าลึก แล้วใช้คำพูดที่ดุดันในการตักเตือนว่า

"ที่ฉันจะคุยกับนาย ไม่ใช่เรื่องลายมือสวยหรือไม่สวย! ที่ฉันจะพูดคือเรื่องทุจริต!"

"นายสอบได้คะแนนสูงๆ มาได้ยังไง นายไม่รู้ตัวเลยหรือไง ข้อสอบที่ยากขนาดนี้ นายทำถูกหมดทุกข้อ ไม่คิดว่ามันเป็นการปิดบังที่เปิดเผยความจริง ทำเรื่องฉลาดให้กลายเป็นเรื่องโง่ๆ หรอกหรือ"

พอได้ยินคำพูดนี้ เหอสยงจายถึงเพิ่งรู้ตัวว่า พวกอาจารย์กำลังสงสัยว่าเขาทุจริต!

ข้อสอบง่ายๆ แค่นี้ ยังสงสัยว่าเขาทุจริตอีกเหรอ

ทีแรกเขาก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย จากนั้นก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ทุจริต พวกคุณ พวกคุณดูออกได้ยังไงครับ ผมทุจริต ผมทุจริตจริงๆ ด้วย!"

นิสัยชอบหาเรื่องใส่ตัวของเหอสยงจายระเบิดออกมา

ในฐานะคนที่ชอบหาเรื่องสนุกๆ ทำ เหอสยงจายตระหนักได้ว่า การถูกอาจารย์สงสัยว่าทุจริต มันน่าสนุกกว่าการทำคะแนนให้สูงๆ เพื่อให้พวกอาจารย์ตกใจเสียอีก!

พวกโง่นี่ ถึงกับสงสัยว่าอัจฉริยะทุจริตข้อสอบ แบบนี้น่าสนุกเป็นบ้าเลย!

แค่คิดแบบนี้ เหอสยงจายก็แทบจะหัวเราะออกมาดังๆ แล้ว!

ในฐานะคนที่ชอบหาเรื่องสนุก เขาจะกลัวความวุ่นวายอย่างนั้นหรือ สิ่งที่เขากลัวคือความวุ่นวายมันจะใหญ่ไม่พอต่างหาก!

พอคิดได้แบบนี้ เหอสยงจายก็ฝืนหุบรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วพูดกับหลิวหยวนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"คณบดี ในเมื่อคุณดูออกแล้ว ผมก็คงต้องยอมรับผิดครับ! ผมเห็นว่าข้อสอบฉบับนี้มันง่ายเกินไป ไม่มีคุณค่าอะไรให้ทำ ผมก็เลยแอบลอกข้อสอบของเต้าสี่ที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นมาครับ"

"ใครจะไปคิดล่ะครับว่า คนที่สอบได้ที่โหล่รองสุดท้าย ไปลอกคนที่สอบได้ที่โหล่สุด แล้วจะได้คะแนนสูงลิ่วแบบนี้! ผมยอมรับผิด ผมทุจริตจริงๆ ครับ!"

เหอสยงจายที่รู้สึกว่าเรื่องยังวุ่นวายไม่พอ จึงจัดการเบี่ยงเบนเป้าหมาย หวังจะลากเต้าสี่ลงน้ำไปด้วย!

เมื่อมองดูศิษย์ทรยศจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ ต่งเฉาที่อยู่ข้างๆ ก็ถึงกับยอมใจเลยทีเดียว!