บทที่ 74 ศิษย์พี่จะพาเจ้าไปหาไก่

บทที่ 74 ศิษย์พี่จะพาเจ้าไปหาไก่

รอยยิ้มที่แปลกประหลาดนี้ทำให้หลี่เหิงเซิงรู้สึกหนาวสั่นในใจ

รอยยิ้มนี้หมายความว่าอย่างไร?

แต่สิ่งที่ซวีมู่ไห่พูด กลับทำให้หลี่เหิงเซิงยิ่งอยากลองท้าทาย

“เดี๋ยวต้องไปลองสักหน้อย” หลี่เหิงเซิงไม่ได้ใจร้อนจนถึงขั้นไปโดยไม่คิด อย่างน้อยก็ต้องไปถามโจวจวินศิษย์พี่สามของเขาก่อน ลองฟังดูว่าเขาจะพูดอย่างไรบ้าง?

“อืม… เจ้าตั้งใจฝึกฝนเถอะ หากมีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามข้า”

พูดจบ ซวีมู่ไห่ก็จากไป

ก่อนหน้านี้ ซวีมู่ไห่ไม่ได้คาดหวังอะไรกับศิษย์คนนี้ แต่เมื่อวันนี้เห็นว่าหลี่เหิงเซิงเข้าใจภาพวาดจ้าวซานหวังเซียน และยังฝึกฝนวิชาหอกป้าเซียนอีก ซวีมู่ไห่ก็เริ่มสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาอยากดูว่าหลี่เหิงเซิงจะทำได้ถึงขั้นไหน?

มีหลี่ฉางชิงบิดาผู้ยิ่งใหญ่อยู่เบื้องหลังคอยช่วยเหลืออย่างเงียบๆ ในอนาคตมีหวังถึงขอบเขตเสียนเทียนอยู่แล้ว!

หลังจากซวีมู่ไห่กลับไป หลี่เหิงเซิงก็กลับไปฝึกฝนในป่าไผ่หลังภูเขาพร้อมด้วยหอกจู้เซียน

สัมผัสของหอกจู้เซียนนั้นยอดเยี่ยมมากจริงๆ

หลี่เหิงเซิงยิ่งมองยิ่งชอบมาก

แข็งแกร่งแฝงความเหนียว เข้ากันได้ดีกับวิชาหอกป้าเซียน

เทียบกับหอกเหล็กธรรมดาๆ ก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย

หลี่เหิงเซิงบ่มเพาะเส้นเลือดได้สองเส้นแล้ว

หากใช้พลังทั้งหมดของวิชาหอกป้าเซียน เขาสามารถใช้วิชาหอกได้สี่ครั้ง

แต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้

หลี่เหิงเซิงรู้สึกว่า หากเขาไม่กลัวตาย เขาย่อมสามารถลองใช้หอกที่ห้าได้

แต่หากเป็นเช่นนั้น เขาก็คงจะตายไปจริงๆ!

พลังระเบิดของหอกป้าเซียนนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าร่างกายและปราณเลือดลมของหลี่เหิงเซิงในเวลานี้จะแข็งแกร่งกว่าคนปกติ แต่มันก็มีขีดจำกัด

“วิชาหอกป้าเซียนที่ใช้หอกจู้เซียนนั้น พลังแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น” หลี่เหิงเซิงสัมผัสถึงปราณเลือดลมที่พลุ่งพล่านในร่างกายที่เกือบจะควบคุมไม่ได้ เขาพูดอย่างหอบหายใจ “แต่วิชาหอกนี้ฝึกฝนยากจริงๆ”

“นี่เป็นเพราะเพิ่งเริ่มต้น ในภายหลัง ยิ่งฝึกฝนก็ยิ่งยาก ข้าไม่น่าจะฝึกฝนได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะ?” หลี่เหิงเซิงครุ่นคิด

หากจ้าวหอคัมภีร์ฝูถูและซวีมู่ไห่รู้ว่าหลี่เหิงเซิงเพิ่งจะขอบเขตทุยฟ่านขั้นเจ็ดก็สามารถใช้หอกได้สี่ครั้ง พวกเขาคงจะตกใจจนพูดไม่ออก

เพราะทั้งสี่คนที่เคยฝึกฝนวิชาหอกป้าเซียนแล้วตาย มีเพียงบางคนเท่านั้นที่สามารถใช้หอกได้สองครั้ง

ยังมีอีกคนที่สามารถใช้หอกได้สามครั้ง

คนสุดท้ายที่แข็งแกร่งที่สุด เขาสามารถใช้หอกได้ห้าครั้งเท่านั้น!

แต่ทั้งสี่คนนี้ล้วนก้าวเข้าสู่ขอบเขตโฮ่วเทียนแล้ว

โดยเฉพาะศิษย์คนนั้นที่สามารถใช้หอกที่ห้าได้อย่างยากลำบาก เขามาถึงขอบเขตโฮ่วเทียนขั้นสูงสุดแล้ว

“ในการต่อสู้จริง การพึ่งพาหอกสี่ครั้งนี้ คงอันตรายจริงๆ”

หลี่เหิงเซิงเข้าใจคำพูดของจ้าวหอคัมภีร์ฝูถูในตอนนั้นแล้ว

วิชาหอกนี้แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่มาก

หากพลังไม่ต่างกันนัก ในการต่อสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง แน่นอนว่าได้เปรียบอย่างมาก แม้กระทั่งสามารถฆ่าศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าได้

แต่หากจำนวนศัตรูมากขึ้น มันก็จะอันตรายยิ่งขึ้น…

เวลาผ่านจนมาถึงพลบค่ำ

หลี่เหิงเซิงกลับมาจากหลังภูเขา เห็นสวี่ขุยก็พูดว่า “ลุงสวี่ คืนนี้ข้าไม่ทานข้าวที่บ้าน ข้าจะออกไปข้างนอก”

“ตกลง ต้องการให้ข้าน้อยไปด้วยหรือไม่?” สวี่ขุยถาม

“ไม่ต้อง ข้าไม่ออกจากภูเขา ข้าจะไปหาศิษย์พี่สาม” หลี่เหิงเซิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“อืม” สวี่ขุยพยักหน้า

หากหลี่เหิงเซิงออกจากแดนโบราณเต๋าซานไปข้างนอก สวี่ขุยต้องตามไปแน่นอน ศิษย์สืบทอดแต่ละคนล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า ไม่อาจให้เกิดเรื่องขึ้นได้

…..

โจวจวินอาศัยอยู่บนยอดเขาซานจวิ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เหิงเซิงมาที่นี่

หลังจากมาถึงที่นี่ หลี่เหิงเซิงก็รู้สึกได้จริงๆ ว่ายอดเขาชิงอวี่นั้นดีกว่ามาก ปราณในภูเขาทั้งลูกต่างกันระดับหนึ่ง

คนที่ต้อนรับหลี่เหิงเซิงคือพ่อบ้านของโจวจวิน

“ท่านรอสักครู่ ข้าจะไปเรียกคุณชายให้” หลังจากเสิร์ฟชาให้หลี่เหิงเซิงแล้ว พ่อบ้านก็ถอยออกไป

หลี่เหิงเซิงจิบชาพลางมองไปรอบๆ

ไม่นานนัก เสียงของโจวจวินก็ดังมาจากข้างนอก “ฮ่าๆๆ น้องสี่ เจ้ามาแล้วหรือ? เป็นแขกหายากจริงๆ คืนนี้หากเจ้าไม่มา ข้าก็กำลังจะไปหาเจ้า”

จากนั้นก็เห็นโจวจวินเดินเข้ามาจากข้างนอกด้วยใบหน้าร่าเริง

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของโจวจวิน หลี่เหิงเซิงก็ตกตะลึงเล็กน้อย เห็นเขาแล้วต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเชียวหรือ?

แววตานั้นดูแปลกๆ พิกล…

ศิษย์พี่สามคงไม่มีรสนิยมแบบนั้นใช่ไหม?

งั้นข้าไม่ใช่ว่าเข้ามาติดกับดักงั้นหรือ?

หลี่เหิงเซิงระมัดระวังตัวเล็กน้อย

“มาได้ถูกเวลาจริงๆ น้องสี่ ศิษย์พี่จะพาเจ้าออกไปเที่ยว” โจวจวินพูดด้วยรอยยิ้ม

“ออกไปเที่ยว?”

หลี่เหิงเซิงประหลาดใจ “ไปที่ไหน?”

“แน่นอนว่าพาเจ้าไปหาอะไรสนุกๆ” โจวจวินพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าหนุ่ม ตั้งแต่เจ้าเข้าเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ เจ้าก็ฝึกฝนอยู่บนยอดเขาชิงอวี่เกือบตลอด ไม่เบื่อหรือไง? การบ่มเพาะไม่สามารถฝืนมากเกินไป พักผ่อนบ้างจะดีที่สุด”

“ข้าได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าอยู่บนยอดเขาว่านไจ๋ เจ้าก็ไม่ค่อยออกไปข้างนอก แบบนี้จิตใจเ้าจะไม่แข็งแกร่ง มันจะส่งผลต่อความเร็วในการบ่มเพาะพลัง ศิษย์พี่จะพาเจ้าออกไปเที่ยวเอง!”

โจวจวินพูดโกหกหลี่เหิงเซิงถึงข้อดีต่างๆ ของการออกไปเที่ยว

มุมปากของหลี่เหิงเซิงกระตุกเล็กน้อย

ส่งผลต่อความเร็วในการบ่มเพาะพลัง?

ความเร็วในการบ่มเพาะพลังของเขา เกี่ยวข้องกับการเที่ยวด้วยเหรอ?

“ศิษย์พี่ ข้ามาที่นี่เพราะอยากถามท่านเรื่องหนึ่ง” หลี่เหิงเซิงพูด

“เรื่องอะไรก็พักไว้ก่อน” ในเวลานี้ โจวจวินมองไปข้างนอก จากนั้นก็พูดว่า “ได้เวลาแล้ว อีกไม่นานฟ้าก็จะมืด พวกเราเตรียมตัวไปกันเถอะ มีเรื่องอะไรก็รอให้กลับมาแล้วค่อยพูด”

“ก็ได้” ในเมื่อโจวจวินพูดเช่นนี้ หลี่เหิงเซิงก็ทำอะไรไม่ได้

โจวจวินพาหลี่เหิงเซิงขี่จื่อเตี้ยนออกไป

“ศิษย์พี่ พวกเราจะไปที่ไหน?”

“ศิษย์พี่จะพาเจ้าไปหาไก่” โจวจวินพูดอย่างลึกลับ

“อะไรนะ!” หลี่เหิงเซิงตกใจมาก

“ศิษย์พี่ ข้ายังเป็นเด็กอยู่!”

“เด็กแล้วอย่างไร? เด็กก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่สักวัน” โจวจวินพูดอย่างไม่ใส่ใจ “บางเรื่องก็ต้องประสบพบเจอ ไม่งั้นในอนาคตจะอยู่ในแดนชางหยวนได้อย่างไร ใช่ไหม?”

“แต่ แต่...” หลี่เหิงเซิงพูดตะกุกตะกัก ในหัวเต็มไปด้วยใบหน้าของลู่เฉียวเฉียว

เมื่อเห็นท่าทางลังเลของหลี่เหิงเซิง โจวจวินก็ยิ้ม “ตอนที่ศิษย์พี่ครั้งแรกก็ลังเลเช่นกัน รู้สึกว่าทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง แต่หลังจากลองแล้ว...”

“คิกคิกคิก รสชาตินั้นยอดเยี่ยมจริงๆ!” ดูเหมือนว่าโจวจวินกำลังรำลึกถึงความหลัง

“เจ้าหนุ่ม เจ้าตามศิษย์พี่เจ้าไปเสพสุขเถอะ” โจวจวินมองหลี่เหิงเซิงด้วยรอยยิ้ม

ใจของหลี่เหิงเซิงสับสน โลกของผู้ใหญ่ช่างซับซ้อนจริงๆ แต่ถูกต้องแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องประสบพบเจอสิ่งเหล่านี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่

“ต้องลงเขาไปในเมืองหรือไม่?” หลี่เหิงเซิงนึกถึงตอนที่อยู่บนยอดเขาว่านไจ๋ ทุกครั้งที่ลงเขาไปซื้อของกับผู้อาวุโส ที่หอนางโลมในเมือง เขาพบเห็นสาวน้อยที่แต่งตัวสวยงามยืนอยู่หน้าประตู

แต่ละคนล้วนงดงาม ยังมีความรู้สึกเย้ายวนใจ

ทุกครั้งที่ผ่านไป ศิษย์พี่ศิษย์น้องรอบๆ ตัวก็อดไม่ได้ที่จะมองไปหลายครั้ง

หลี่เหิงเซิงคิดว่า สถานที่แบบนี้คงไม่มีโอกาสได้สัมผัส ไม่คิดเลยว่า ไม่คิดเลยว่า...

วันนี้เขาก็ต้องประสบพบเจอเช่นกัน!

“ศิษย์พี่” หลี่เหิงเซิงรวบรวมความกล้าถาม “ข้า... ข้าได้ยินมาว่าครั้งแรกจะเจ็บ มันจริงไหม?”