บทที่ 42 เพลิงบริสุทธิ์นภากระจ่าง

น้ำในสระหมิงเยวียนท่วมมิดร่างของลู่เสวียนเหอทั้งตัว

ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ระดับน้ำในสระกำลังลดลง ในขณะที่ความรู้สึกปวดแปลบบิดเบี้ยวบนตัวเขาก็ลดลงเช่นกัน เมื่อเขาลืมตาขึ้น เส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำในดวงตาก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เหนือผิวน้ำปรากฏไอหมอกคล้ายไอน้ำแล้วจางหายไปฉับพลัน พร้อมกับมีเสียงเผาไหม้ดังซ่าๆ แว่วมาจากชั้นใต้ดินนี้

ทว่าเสียงเผาไหม้นี้ไม่ได้มาจากฟืนในเตาผิง แต่มาจากอากาศว่างเปล่าเหนือสระหมิงเยวียน

“เฮ้อ”

ลู่เสวียนเหอพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา น้ำที่กระเพื่อมวนช่วย ‘เผา’ คราบโคลนดำที่มองไม่เห็นเหล่านั้นจนมอดไหม้ไปสิ้น

มลพิษที่ได้รับมาจากสถานที่วิปริตใต้น้ำนั่น ในที่สุดก็ถูกชำระล้างจนสะอาด

เขารู้สึกโชคดี และภายหลังความโชคดีนั้นคือความหวาดกลัวที่ตามมา

“ฉันยังมองโลกใบนี้ง่ายเกินไปจริงๆ แค่หันกลับไปมองแวบเดียวก็ยังโดนมลพิษได้ขนาดนี้... ถ้าเช้าวันนั้นฉันไม่ได้เห็นเงาร่างสีขาววิปริตจากภายในฐานทัพ ฉันจะยังรอดชีวิตอยู่ได้ไหมนะ?”

นี่คือคำถามที่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ

ย่อมไม่มีทางรอด แม้จะมีช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่ก็ตาม

เขาถอนหายใจยาว

แม้พิษในร่างกายจะถูกชำระล้างแล้ว แต่เขายังไม่ลุกขึ้นมา กลับนอนแช่อยู่ในสระหมิงเยวียนต่อไป

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อยขยับกายลุกขึ้น

เชื้อไฟชนิดพิเศษใต้น้ำได้มาครองแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือการนำเชื้อไฟนี้มา......

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ใช้ความคิด ชั้นใต้ดินที่เคยเงียบสงบกลับมีเสียงอื่นแทรกเข้ามา

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากภายนอกดังแว่วมาถึงที่นี่

วินาทีนี้นั้นเขานึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในเขตน้ำลึก จึงอดกังวลไม่ได้และรีบวิ่งออกไปดูทันที

แล้วเขาก็ได้เห็นว่า ณ ใจกลางแม่น้ำหลานชาง ปรากฏคลื่นยักษ์โถมซัดสูงถึงสิบเมตร พร้อมกับวังวนน้ำลึกสีน้ำเงินเข้มหมุนวนนับไม่ถ้วน แผ่กลิ่นอายแห่งอันตรายที่น่าสะพรึงกลัวออกมา

ชาวบ้านและมนุษย์งูต่างพากันหวาดวิตกจนตัวสั่นเทาอยู่บนฝั่ง

จนกระทั่งเห็นเขาเดินออกมา สีหน้าของทุกคนจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย

ลู่เสวียนเหอไม่มีแก่ใจจะมองพวกเขา เขาเพียงจ้องมองแม่น้ำหลานชางที่ดูราวกับกำลังพิโรธพลางเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

“เป็นเพราะฉันเอาเชื้อไฟมางั้นเหรอ? แล้วออกตาปุสล่ะ......”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงหยิบโฉนดที่ดินออกมา

โฉนดที่ดินสามารถรับรู้ถึงสถานะปัจจุบันของออกตาปุสได้ เมื่อเขาสัมผัสดูพบว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คลื่นยักษ์ที่ม้วนตลบในแม่น้ำหลานชางมาไวไปไว

ผ่านไปประมาณสิบนาที ผิวน้ำบริเวณใกล้ใจกลางเขตน้ำลึกก็ปรากฏสีแดงฉานย้อมสายน้ำ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงโชยมาตามลมแต่ไกล

จากนั้น ปลาหมึกยักษ์สีน้ำเงินอ่อนตัวหนึ่งก็ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำไกลๆ และมุ่งหน้าตรงมายังอาณาเขตทะเลลึก

มันว่ายมาด้วยความเร็วสูง แม้ชาวบ้านและมนุษย์งูจะรู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน แต่ก็ยังหวาดผวาอย่างยิ่ง

มีเพียงลู่เสวียนเหอที่เดินออกไปจนชิดขอบน้ำ

ปลาหมึกน้ำเงินว่ายมาหยุดตรงหน้าเขา ชูหนวดโบกไปมาสองสามครั้ง ก่อนจะโน้มตัวลงคล้ายกับการคำนับอย่างกึ่งพิธีการ พร้อมส่งเสียงกังวานใสว่า

“ท่านลอร์ด โปรดวางใจครับ สิ่งเหล่านั้นที่พยายามจะตามล่าท่าน ผมได้จัดการพวกมันไปจนหมดสิ้นแล้ว”

เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น และเหลือบไปมองแผงสถานะของปลาหมึกน้ำเงินที่เปล่งประกายและก้าวล้ำไปอีกขั้น เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมและกล่าวออกมาจากใจจริง

“ออกตาปุส ครั้งนี้ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงเอาชีวิตไม่รอดแน่ๆ”

เมื่อปลาหมึกน้ำเงินได้ยินคำนี้ ดวงตาโตของมันเต็มไปด้วยความฉงนและฉงาย ราวกับได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา มันชะงักหนวดที่โบกสะบัดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า

“ท่านลอร์ดครับ... งานอดิเรกของท่านช่างหาได้ยากยิ่งจริงๆ”

“ต่อให้เป็นในทะเลลึก ผู้ที่มีงานอดิเรกเช่นท่านก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น มิน่าล่ะท่านถึงชอบสร้างอาณาเขตจากโฉนดที่ดินบนบก ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

เดี๋ยวนะ เจ้านี่มโนอะไรไปถึงไหนแล้ว

เขามองดูท่าทางของปลาหมึกน้ำเงินตรงหน้า รู้สึกว่าคนกับปลาหมึกดูจะคุยกันคนละระดับอย่างสิ้นเชิง

“ทว่าท่านลอร์ดครับ แม้ผมจะช่วยกำจัดสิ่งต่างๆ ในแม่น้ำหลานชางให้ท่านได้ แต่หากท่านยังต้องการรักษางานอดิเรกที่หาได้ยากนี้ต่อไป ท่านควรจะเร่งความเร็วให้มากกว่านี้ครับ มิฉะนั้นสถานที่ที่อ่อนแอเช่นนี้ย่อมไม่สามารถต้านทานมลพิษวิปริตจากสายหมอกได้แม้เพียงอย่างเดียว”

ปลาหมึกน้ำเงินโค้งตัวคำนับ ตั้งใจจะลาจากอย่างสง่างามที่สุด แต่ก่อนจะไปมันก็อดไม่ได้ที่จะทิ้งท้ายไว้อีกประโยค

“ดูเหมือนท่านลอร์ดจะมีความเข้าใจที่ค่อนข้างประหลาดต่อการดำรงอยู่ของตนเองนะครับ บางทีเมื่อท่านได้พบกับทะเลลึกจริงๆ ท่านก็คงจะเข้าใจเอง”

จากนั้น ปลาหมึกน้ำเงินก็หายวับไปในแม่น้ำหลานชางด้วยความเร็วที่คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้

เมื่อมันกลับลงไปใต้เขตน้ำลึก มันยังคงสงสัยว่า “การสวมบทบาทเป็นสามัญชน” มันสนุกขนาดนั้นเลยหรือ?

ลู่เสวียนเหอมองเงาที่หายไปของออกตาปุส พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่แล้วถอนหายใจออกมาอย่างจริงใจ

“ฉันว่านายมากกว่าที่เข้าใจอะไรในตัวฉันผิดไป แม้ฉันจะได้รับพรจากทะเลลึก ดวงดีเมื่ออยู่ในน้ำ และฝึกสมาธิได้เร็วขึ้น แต่ตอนนี้ฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาจริงๆ นะ”

เจ้าปลาหมึกน้ำเงินตัวนี้คงมองว่าเขาเป็นตัวตนระดับที่ยากจะเข้าใจไปเสียแล้ว

ทว่าเรื่องพวกนี้ก็ถูกเขาปัดตกไปอย่างรวดเร็ว เพราะมันยังเป็นเรื่องที่ไกลตัวเขานัก แต่สิ่งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมในตอนนี้คือ......

“เชื้อไฟของฉัน”

เขาปลอบประโลมชาวบ้านและมนุษย์งูให้ไปพักผ่อนก่อน แต่คาดไม่ถึงว่าหลังจากพักได้เพียงสิบกว่านาที พวกที่มีสมรรถภาพร่างกายราวกับวัวควายเหล่านี้ก็เริ่มกลับมาทำงานต่อ

ทว่าวันนี้ไม่มีใครกล้าลงน้ำ ทุกคนจึงช่วยกันทำงานบนบกแทน

ส่วนลู่เสวียนเหอก็กลับเข้าสู่อาคารหลักและเปิดโฉนดที่ดินออก

เชื้อไฟสีฟ้าอ่อนค่อยๆ ลอยออกมาจากโฉนดที่ดินอย่างช้าๆ

แม้เชื้อไฟจะยังไม่ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโฉนดที่ดิน แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยที่เหนือธรรมดาแผ่ซ่านรอบกาย ส่งผลให้ทั่วทั้งอาณาเขตดูมั่นคงและสงบสุขยิ่งขึ้น

สายหมอกแจ้งเตือน: คุณได้รับตัวตนที่ไม่อาจครอบครองได้ในช่วงเวลาที่เป็นไปไม่ได้ แม้ในโลกภายใต้รหัสศูนย์เรื่องราวเช่นนี้ก็แทบไม่เคยปรากฏขึ้น ดังนั้นคุณจึงได้รับตราสัญลักษณ์ความสำเร็จพิเศษ

【เพลิงบริสุทธิ์นภากระจ่าง: เชื้อไฟชนิดพิเศษอย่างยิ่ง ไม่อาจตัดสินระดับได้ด้วยการจัดเกรดทั่วไป เนื่องจากคุณสมบัติเฉพาะตัวของมันมักจะสถิตอยู่ในทะเลลึก และรายล้อมไปด้วยตัวอ่อนวิปริต ซึ่งตัวอ่อนเหล่านั้นใช้มันในการต่อต้านการมาเยือนของสายหมอก โดยปกติแล้วแทบไม่มีใครสามารถครอบครองมันได้;

มีความสามารถในการขับไล่สิ่งชั่วร้าย คุ้มครอง ชำระล้าง และฟื้นฟูที่ทรงพลังมหาศาล แม้ภายหลังจากสายหมอกมาเยือน ก็เพียงพอที่จะปกป้องความปลอดภัยของอาณาเขตได้;

ไม่จำเป็นต้องใช้ฟืน พลังในตัวมันเองสร้างเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับสูญ;

จำเป็นต้องใช้ไอเทมและเงื่อนไขเลื่อนระดับพิเศษเพื่อเติบโตสู่ร่างสมบูรณ์;

ภายในอาณาเขตที่มันคุ้มครอง จะไม่มีวันเกิดอันตรายจากมลพิษวิปริตหรือการแทรกซึมใดๆ;

เนื่องจากคุณสมบัติเฉพาะตัว เจ้าอาณาเขตทั่วไปแม้ได้รับไปก็ไม่สามารถใช้งานได้;

เพลิงบริสุทธิ์นภากระจ่าง ร่างเยาว์วัย (อ่อนแอที่สุด): ระดับปัจจุบันประเมินอยู่ที่เลเวล 50 เปลวเพลิงระดับเจ็ด (เงื่อนไขการเติบโตเลื่อนระดับคลิกเพื่อขยาย), คุ้มครองทุกอาณาเขต (ไม่จำกัดประเภท), ชำระล้างฟื้นฟูทุกตัวตนที่มีเลเวลต่ำกว่า 50 (ไม่จำกัดประเภท), ป้องกันชำระล้างทุกสิ่งวิปริตที่มีเลเวลต่ำกว่า 50 (ไม่จำกัดประเภท), ป้องกันชำระล้างสิ่งวิปริตส่วนใหญ่ที่มีเลเวลต่ำกว่า 70 (จำกัดประเภท), ป้องกันชำระล้างสัตว์ประหลาดแห่งรัตติกาลที่มีเลเวลต่ำกว่า 60 (ไม่จำกัดประเภท), สำหรับสิ่งวิปริตหรือสัตว์ประหลาดที่มีเลเวล 80 ขึ้นไปอาจส่งผลหรืออาจไม่ส่งผล】