บทที่ 47 วิลล่าราคายี่สิบล้านระดับมันต่ำไปเหรอ?

หม่าปินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปหาเช่นกัน

เขานั่งยองๆ ลงข้างเซียวปั๋ว ในท่าที่เกือบจะคุกเข่าลงไปเหมือนกัน "หลินชวน เมื่อกี้ฉันก็ล่วงเกินนายไปเยอะ ฉันขอโทษนายอย่างจริงจังตรงนี้เลยนะ"

หลินชวนไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขาสักนิด ทำเหมือนมองไม่เห็นไปซะอย่างนั้น

จุดประสงค์ที่เขามาที่รีสอร์ตน้ำพุร้อนแห่งนี้ มีแค่น้ำพุร้อนกับหลิงอู่ซ่าเท่านั้น

ก่อนหน้านี้หม่าปินกับเซียวปั๋วจะทำตัวกร่างกระโดดโลดเต้นแค่ไหน เขาก็ขี้เกียจจะใส่ใจ ตอนนี้ก็ขี้เกียจจะใส่ใจเหมือนเดิม

เผิงเจ๋อเห็นสถานการณ์ก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่ได้สนใจหม่าปินกับเซียวปั๋ว และหันไปคุยกับหลินชวนต่อ แม้แต่ผู้จัดการหลี่ตอนนี้ก็ยังจงใจเมินเซียวปั๋วไปด้วยอีกคน

ทำเอาหม่าปินกับเซียวปั๋วที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ รู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูก จะลุกก็ไม่ได้ จะนั่งยองๆ ต่อก็ไม่ดี

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าปริปากบ่น ท้ายที่สุดก่อนหน้านี้พวกเขาก็พูดจาไม่เข้าหูไปจริงๆ ลำพังแค่ผู้จัดการหลี่พวกเขาก็ไม่มีปัญญาไปตอแยแล้ว นับประสาอะไรกับหลินชวนที่แม้แต่ผู้จัดการหลี่กับเถ้าแก่เผิงยังต้องเกรงใจขนาดนี้

นั่งยองๆ อยู่นานจนเหน็บกินขา หลินชวนกับเผิงเจ๋อก็ยังคงคุยกันอยู่ ราวกับลืมการมีอยู่ของพวกเขาไปแล้ว

หลี่อวี่เวย หลิวจวิ้นฮุย และคนอื่นๆ ย่อมไม่มีทางช่วยพูดขอร้องให้หรอก ก่อนหน้านี้พวกนั้นทำตัวเกินไปจริงๆ ปล่อยให้โดนดัดนิสัยซะบ้างก็ดี

แต่ฉู่เหมยยังไงก็ต้องเข้าข้างหม่าปินแฟนหนุ่มของตัวเองอยู่แล้ว เธอรออยู่อีกพักหนึ่ง พอเห็นแฟนหนุ่มเริ่มขาชา ก็เดินเข้าไปหาหลิงอู่ซ่า "อู่ซ่า เธอช่วยพูดขอร้องหลินชวนให้หน่อยได้ไหม ก่อนหน้านี้หม่าปินนิสัยไม่ดีจริงๆ ฉันก็ด่าเขาไปแล้วล่ะ"

หลิงอู่ซ่ารู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นปัญหาของหม่าปินกับเซียวปั๋ว เธอไม่ได้มีอคติอะไรกับฉู่เหมย

เธอปรายตามองหลินชวนแวบหนึ่ง แล้วตอบว่า "คนที่พวกเขาไปล่วงเกินคือหลินชวน ต้องให้หลินชวนหายโกรธถึงจะถูกนะ"

ฉู่เหมยถึงได้หันไปพูดกับหลินชวน "เพื่อนนักศึกษาหลินชวน คุณช่วยเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ปล่อยพวกเขาไปสักครั้งได้ไหมคะ?"

หลินชวนมีความรู้สึกที่ไม่ได้แย่อะไรกับฉู่เหมย ยังไงก็เพื่อนร่วมมหา'ลัยกัน ไม่อยากให้มองหน้ากันไม่ติด "ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะเอาเรื่องอะไรพวกเขานี่ครับ ตั้งแต่ต้นจนจบ ผมไม่เคยเก็บพวกเขามาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ"

พอหม่าปินกับเซียวปั๋วได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกเหมือนได้สวรรค์โปรด พวกเขาเพิ่งจะลุกขึ้นยืน แต่ผลคือเหน็บกินขาจนเข่าอ่อนเกือบจะล้มหน้าทิ่ม ทั้งสองคนต้องช่วยพยุงกันและกันถึงจะยืนขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล

แต่กลับเห็นว่าหลินชวนไม่ได้สนใจพวกเขาเลยสักนิด เขายังคงคุยกับเผิงเจ๋อต่อไป ราวกับว่าลึกๆ ในใจแล้ว เขาไม่เคยเห็นพวกอยู่ในสายตาเลยจริงๆ

พอเป็นแบบนี้ พวกเขาก็ยิ่งดูเหมือนตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นไปมาเข้าไปใหญ่

ตั้งแต่แรกหลินชวนก็ไม่ได้สนใจพวกเขาเลย ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกัน เป็นพวกเขาเองที่พยายามจะโชว์ป๋า และคอยขัดหูขัดตาหลินชวนไปซะทุกเรื่อง

แต่พอได้ประจักษ์ถึงความเทพของหลินชวน ก็ต้องยอมก้มหัวให้แต่โดยดี

ถ้าตั้งแต่แรกทำตัวเป็นเพื่อนมหา'ลัยที่ออกมาเที่ยวด้วยกันดีๆ เรื่องพวกนี้มันจะเกิดขึ้นได้ยังไง?

คุยกันต่ออีกสักพัก เผิงเจ๋อก็วกเข้าเรื่องสำคัญ "คุณชายหลินครับ ความจริงผมมีธุรกิจอยากจะเจรจากับคุณสักหน่อยครับ"

"ที่พักที่คุณพักอยู่ตอนนี้ก็คือวิลล่าของรีสอร์ตน้ำพุร้อน คุณน่าจะพอทราบสภาพของที่นั่นบ้างแล้วใช่ไหมครับ?"

"สภาพแวดล้อมถือว่าดีเลยล่ะครับ แถมยังอยู่ติดกับน้ำพุร้อนด้วย การตกแต่งอาจจะดูธรรมดาไปนิด แต่ก็ไม่ได้แย่อะไร ยิ่งไปกว่านั้น ระยะทางจากมหาวิทยาลัยเจียงไห่ของพวกคุณมาที่นี่ก็แค่สี่ห้ากิโลเมตรเท่านั้น คุณชายสนใจอยากจะซื้อไว้สักหลังไหมครับ?"

หลิงอู่ซ่า หลี่อวี่เวย หลิวจวิ้นฮุย และคนอื่นๆ พอได้ยินดังนั้น ต่างก็หูผึ่งขึ้นมาทันที พูดตามตรง การซื้อขายวิลล่าในรีสอร์ตน้ำพุร้อน สำหรับพวกเขามันเป็นเรื่องที่ไกลตัวมาก

ลำพังแค่ค่าเช่าคืนเดียว สำหรับพวกเขาก็แพงหูฉี่แล้ว ดังนั้นปกติเวลาจะมาพัก ก็ต้องรวบรวมคนให้ได้เยอะๆ จะได้หารค่าเช่ากันให้ถูกลง ถึงกระนั้น ก็ยังทำได้แค่มาใช้ชีวิตหรูหราแบบนี้ได้นานๆ ทีเท่านั้น

แต่พอหม่าปินกับเซียวปั๋วได้ยิน ก็แอบคิดในใจ ทันใดนั้นพวกเขาก็ยิ่งเข้าใจว่าทำไมเผิงเจ๋อถึงได้นอบน้อมกับหลินชวนขนาดนี้ ที่แท้ก็มีเรื่องจะขอร้องหลินชวนนี่เอง

ขนาดเผิงเจ๋อที่พวกเขาไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะไปประจบประแจง ยังต้องมาขอร้องหลินชวน เรื่องนี้ทำให้พวกเขาตระหนักได้อีกครั้ง ว่าช่องว่างระหว่างพวกเขากับหลินชวนนั้น มันห่างไกลกันมหาศาลขนาดไหน

แต่หลินชวนกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "ไม่สนใจครับ"

เผิงเจ๋อชะงักไปนิดหนึ่ง คำพูดที่เตรียมมาถูกกลืนลงคอไปทันที แต่พอเห็นว่าหลินชวนดูจะไม่สนใจจริงๆ เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้ต่อ ไม่งั้นมันจะกลายเป็นการยัดเยียดขายของ แล้วจะโดนเกลียดขี้หน้าเอาได้

หลินชวนอธิบาย "สภาพแวดล้อมของรีสอร์ตน้ำพุร้อน ตอนแรกก็ถือว่าใช้ได้อยู่หรอก การอยู่ติดน้ำพุร้อนก็เป็นข้อได้เปรียบใหญ่ แต่พอมันพัฒนามาเป็นรีสอร์ต นักท่องเที่ยวก็เดินกันขวักไขว่พลุกพล่านเกินไป แถมการตกแต่งก็ธรรมดามาก ระดับมันต่ำเกินไปครับ"

หลิงอู่ซ่า หลี่อวี่เวย หลิวจวิ้นฮุย เคอเจียหมิ่น และคนอื่นๆ ได้ยินแบบนั้น ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

เมื่อกี้ตอนที่ได้ยินเขาบอกว่าไม่สนใจ ยังนึกว่าเป็นเพราะเขากังวลเรื่องเงิน ท้ายที่สุดการซื้อวิลล่าสักหลัง ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย

นึกไม่ถึงเลยว่า เขาจะรังเกียจว่าระดับของวิลล่าในรีสอร์ตน้ำพุร้อนมันต่ำเกินไป วิลล่าที่นี่ อย่างน้อยๆ ก็เป็นคฤหาสน์หรูราคาตลอดยี่สิบล้านหยวนเชียวนะ ในสายตานาย มันกลายเป็นระดับต่ำไปเลยเหรอเนี่ย?

พอเผิงเจ๋อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาก็กลับมาเบิกกว้างเป็นประกายอีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้น วิลล่าหรูที่หยุนลู่ซานจวี๋ ด้านบนนู้น คุณชายหลินสนใจไหมครับ?"

พอได้ยินชื่อนี้ หลินชวนก็พยักหน้ารับ "ถ้าเป็นหยุนลู่ซานจวี๋ล่ะก็ พอจะรับไว้พิจารณาได้ครับ เถ้าแก่เผิงกำลังทรัพย์แข็งแกร่งจริงๆ นะครับเนี่ย มีอสังหาริมทรัพย์เยอะขนาดนี้"

หยุนลู่ซานจวี๋อยู่ไม่ไกลนัก วัดระยะทางเป็นเส้นตรงก็แค่สามร้อยเมตรเท่านั้น ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาหยุนลู่ สภาพแวดล้อมเงียบสงบและตกแต่งอย่างหรูหรา

เป็นโครงการวิลล่าที่ตั้งอยู่บนระดับความสูงที่สุดในเมืองเจียงไห่ มองจากข้างบนลงมาเห็นวิวทะเลแบบไม่มีอะไรบดบัง สามารถทอดสายตามองมหาสมุทรได้อย่างเต็มตา

จุดเด่นของมัน แม้จะเทียบไม่ได้กับวิลล่าริมทะเล แต่การได้อยู่บนภูเขาและชมวิวทะเล ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว แถมยังอยู่ไม่ไกลจากน้ำพุร้อน ซึ่งถือเป็นข้อได้เปรียบที่สำคัญอีกข้อหนึ่ง

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินชวน แววตาของเผิงเจ๋อก็เปล่งประกายเจิดจ้า เขาตอบอย่างถ่อมตัว "กู้เงินมาซื้อทั้งนั้นแหละครับ จะไปมีกำลังทรัพย์แข็งแกร่งอะไรกัน ตอนแรกก็กะจะเก็งกำไรอสังหาฯ แต่สถานการณ์ตอนหลังมันไม่ค่อยสู้ดีนัก พูดไปก็กลัวคุณชายจะขำเอา ตอนนี้ลำพังแค่จะผ่อนหนี้ธนาคารผมก็เริ่มจะแย่แล้วครับ"

"ผมมีวิลล่าที่หยุนลู่ซานจวี๋อยู่หลังนึงครับ พื้นที่ใช้สอย 500 ตารางเมตร ถ้ารวมสวนด้วยก็กินพื้นที่ไป 4 หมู่ ต่อให้เป็นในหยุนลู่ซานจวี๋ หลังนี้ก็จัดว่าเป็นระดับท็อปสุดๆ แน่นอน ราคารวมอยู่ที่หกสิบล้านกว่าหยวน เดี๋ยวแช่น้ำพุร้อนเสร็จ คุณชายหลินอยากลองแวะไปดูหน่อยไหมครับ?"

หลิงอู่ซ่า หลี่อวี่เวย หลิวจวิ้นฮุย เคอเจียหมิ่น และคนอื่นๆ ได้ยินราคาก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก

พวกเขาเคยได้ยินชื่อวิลล่าหยุนลู่ซานจวี๋มาบ้าง มันคือวิลล่าระดับท็อปจริงๆ ความหรูหราฟู่ฟ่าระดับนั้น พวกเขาทำได้แค่มองดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น

สำหรับเรื่องราคา ก็พอจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินตัวเลขหกสิบล้านกว่าหยวน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะช็อกอยู่ดี

ราคาระดับนี้ มันคือราคาที่เห็นได้แค่ตอนไถดูในโซเชียลเท่านั้นแหละ ในชีวิตจริง จะมีโอกาสได้สัมผัสที่ไหนกัน?

ทว่าหลินชวนกลับยังคงนิ่งเฉย เขาตอบว่า "ราคาดูจะสูงไปนิดนะครับ ผมจำได้ว่าตอนนี้ราคาอสังหาฯ ในเมืองเจียงไห่ก็ลดลงมาบ้างแล้วนี่นา แต่ก็พอคุยกันได้ครับ เดี๋ยวแช่น้ำเสร็จแล้วแวะไปดูกัน"

ทุกคนตกตะลึง หลินชวนสนใจจริงๆ ด้วย ต่อให้คุยลดราคาจากหกสิบล้านกว่าหยวน ยังไงมันก็ไม่มีทางต่ำกว่าห้าสิบล้านหยวนหรอกมั้ง?

เผิงเจ๋อพยักหน้ารัวๆ "คุยได้ครับๆ คุยได้แน่นอน ถ้าคุณชายหลินยินดีจ่ายเป็นเงินสดเต็มจำนวน ผมยอมลดให้สองล้านหยวนเลยครับ จะกู้ธนาคารก็ไม่มีปัญหา แต่ก็อาจจะไม่ได้ส่วนลดเยอะขนาดนี้..."

หลินชวนตอบ "ถ้าผมจะซื้อ ก็ต้องจ่ายเต็มจำนวนด้วยเงินสดอยู่แล้วครับ"

พอเผิงเจ๋อได้ยินแบบนั้น ก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น เพราะตอนนี้เขากำลังขาดแคลนเงินสดหมุนเวียนอย่างหนัก

ถ้ากู้ธนาคาร ก็ต้องไปเดินเรื่องเอกสารอีกให้วุ่นวาย และเนื่องจากเงินกู้หลายก้อนของเขาเป็นการใช้เลเวอเรจ มันก็อาจจะเกิดปัญหาตามมาได้

แต่ถ้าจ่ายเป็นเงินสดเต็มจำนวน ทุกอย่างก็ไร้ปัญหา

ความจริงแล้วในสถานการณ์ปกติ เขาไม่มีทางกล้าเอ่ยปากถามเรื่องการจ่ายเงินสดเต็มจำนวนหรอก ท้ายที่สุดแล้วบ้านราคาหลายสิบล้าน จะมีสักกี่คนที่มีปัญญาควักเงินสดจ่ายรวดเดียวจบ

เผลอๆ บางคนต่อให้พอจะกัดฟันจ่ายไหว ก็ไม่ยอมจ่ายสดอยู่ดี เพราะสำหรับนักธุรกิจแล้ว การกำเงินสดไว้ในมือเพื่อเอาไปลงทุนอย่างอื่น มันคุ้มค่ากว่า

แต่เพราะได้ยินกิตติศัพท์ความรวยระดับเทพของหลินชวนมาบ้าง ก็เลยลองแหย่ถามดู นึกไม่ถึงเลยว่าหลินชวนจะเลือกจ่ายสดเต็มจำนวนโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว คุณชายหลินท่านนี้ รวยของแท้และแน่นอนจริงๆ

หลิงอู่ซ่า หลี่อวี่เวย หลิวจวิ้นฮุย เคอเจียหมิ่น และคนอื่นๆ อึ้งเป็นไก่ตาแตกอีกรอบ หลินชวนไม่เพียงแต่สนใจจริงๆ แต่ยังคิดจะจ่ายเงินสดเต็มจำนวนด้วยเหรอ? จ่ายเงินสดรวดเดียวห้าสิบล้านหยวน แล้วในกระเป๋าของเขาจะมีเงินอยู่เท่าไหร่กันเนี่ย?