บทที่ 4 ปวดหัว เจ็บหน้าอก

บทที่ 4 ปวดหัว เจ็บหน้าอก

ซ่งซือถูกกวนจนหมดแรง

"ต้าหลาง (ซ่งจื้อหยวน) แม่ฟื้นแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง กลับไปพักผ่อนกันเถอะ แม่อยากพักผ่อน กงมามาเจ้าให้พวกเขาออกไปที อย่าให้มาแออัดกันในนี้"

ซ่งซือรู้สึกว่าถ้ายังเล่นละครต่อไป อาจจะเผลอหลุดคาแรกเตอร์ เลยตัดสินใจให้ทุกคนออกไปก่อนดีกว่า

ซ่งคุนเห็นซ่งซือดูนุ่มนิ่มแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมา "เจ้าต้าหลางพึ่งกลับมาจากว่าราชการแล้วรีบมาเยี่ยมเจ้า เจ้ากลับไม่เห็นใจเขา เจ้านี่นะ ยิ่งแก่ก็ยิ่งเรื่องมากนะสิ!"

ซ่งซือตวัดตามองทันที "ท่านยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ!?"

ตอนนี้นางรู้สึกว่าไม่อยากมองซ่งคุนที่อ้วนขาวนั่นเลย ทำไมนางถึงต้องแก่ชราขนาดนี้ ในขณะที่สามีของนางกลับมีความสุขสนุกสนานกับการพาภรรยาน้อยเที่ยวเล่น

“ทำไมล่ะ? บ้านนี้เป็นของข้า ทำไมข้าจะอยู่ไม่ได้? ข้าเป็นสามีของเจ้า!” ซ่งคุนตอบอย่างลอยหน้าลอยตา แล้วนั่งลงอย่างไม่แยแส

ซ่งซือยิ้มเยาะ ก่อนจะทำท่าจับหน้าอกแล้วร้องออกมา "โอ๊ย! ข้าปวดหัว เจ็บหน้าอก กลัวว่าข้าจะไม่ไหวแล้ว!"

ทันใดนั้น ทุกสายตาก็หันไปจับจ้องซ่งคุน

หน้าซ่งคุนกลายเป็นสีเขียวทันที

ซ่งซือหรี่ตามองเขาอย่างท้าทาย "ข้าก็เล่นละครเป็นเหมือนกันนะ"

ซ่งจื้อหยวนรีบเข้ามาพยุงซ่งคุนขึ้นทันที "ท่านพ่อ ท่านพึ่งกลับจากไร่ กลับไปพักที่เรือนก่อนเถอะลูกจะไปส่งท่านเอง"

ซ่งต้าฟูเหรินก็รีบสมทบ "ท่านพ่อ ข้าจะสั่งให้ครัวทำปลาต้นสนที่ท่านชอบกินที่สุด และให้เผากำยานที่ท่านชอบในห้องของท่าน"

ซ่งคุนที่โดนไล่ทางอ้อมแม้จะรู้สึกอับอายแต่ก็อดทน เห็นซ่งซือที่หน้าซีดเผือดและผมขาว ก็ได้แต่บ่นออกมา "เห็นแก่หน้าต้าหลาง เจ้ารีบรักษาตัวให้หายไวๆ ต้าหลางพึ่งได้เป็นเสนาบดี เจ้ายังมาทำให้เขาลำบากใจ เจ้าคงไม่อยากให้ลูกต้องโดนไล่ออกจากตำแหน่งเพราะต้องไว้ทุกข์ให้เจ้าหรอกนะ!"

ซ่งซือฟังคำพูดของซ่งคุนด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันไปมองคนอื่นในห้อง

ที่แท้ พวกเขาไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะตาย แต่กลัวว่าซ่งจื้อหยวนจะต้องออกจากตำแหน่งเพราะไว้ทุกข์ นางคิดว่าคุณสามีคนนี้จะห่วงใยนางจริง ๆ เสียอีก

ซ่งจื้อหยวนที่รู้ว่าพ่อเริ่มพูดจาไม่ดีอีกแล้ว รีบพาเขาออกไปทันที

ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ

กงมามาส่งสัญญาณให้สาวใช้คนอื่นออกไป จากนั้นก็พดกับซ่งซือเบา ๆ "ท่านอย่าถือสาเลย ท่านผู้เฒ่าเป็นคนแบบนั้น แต่เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ท่านแต่งงานกันมานานหลายสิบปีแล้ว"

"ข้ารู้" ซ่งซือตอบแบบไม่จริงจัง ก่อนจะพูดว่า "ข้ารู้สึกเหนื่อยแล้ว เจ้าถอยไปเถอะ"

กงมามารีบเข้ามาจัดท่าให้นางนอน ก่อนจะเดินไปจัดเครื่องหอมในกระถางทองสามขาที่ถูกจุดไว้ เมื่อเห็นซ่งซือหลับตาลงแล้ว นางก็ออกไป

เมื่อคนออกไปหมดแล้ว ซ่งซือก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างยันตัวขึ้นนั่ง ก่อนจะจับหน้าอกและขมวดคิ้ว

นางรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนี้ เพราะคนที่อยู่รอบข้างล้วนเป็นคนแปลกหน้าทั้งหมด แต่พอได้ยินคำพูดของซ่งคุนเมื่อครู่ ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจนาง จนเกือบจะระเบิดออกมา

จนถึงตอนนี้ นางก็ยังรู้สึกขมขื่นและหนาวเหน็บในใจ

นั่นไม่ใช่ความรู้สึกของนาง แต่น่าจะเป็นความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่

ซ่งซือตัวสั่น แล้วพึมพำกับตัวเอง "ถ้าเป็นข้า ข้าก็คงไม่พอใจเหมือนกัน อุตส่าห์ได้เป็นคุณหญิงที่มีเกียรติสูงสุด แต่กลับมาสิ้นอายุอย่างน่าอนาถ น่าสงสารจริง ๆ"

ในอากาศมีแต่ความเงียบงัน มีเพียงลมเบาๆ ที่พัดม่านข้างเตียงให้พลิ้วไหว

ซ่งซือเม้มริมฝีปากแล้วพูดต่อ "ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่อยากเห็นต้าหลางต้องสูญเสียตำแหน่งเพราะไว้ทุกข์ให้เจ้า ข้ามาอยู่ในร่างเจ้าแล้ว ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่อเจ้าต่อไปอีกหลายปี หวังว่าร่างกายนี้จะสู้ไหว"

เมื่อพูดจบ นางก็รู้สึกว่าร่างกายของนางเบาขึ้นอย่างบอกไม่ถูก จนนางรู้สึกแปลกใจ