บทที่ 109 ปริศนาการสร้างฐานของจ้าวหนิงเซียง

“สุราวิญญาณชิงเหมย!”

หวังฉางเซิง รู้สึกสนใจอยู่บ้าง แต่หากเทียบกับน้ำวิญญาณสวรรค์โลกแล้ว สุราวิญญาณชิงเหมยยังห่างชั้นนัก ของทั้งสามอย่างที่หนานกงเฉินนำออกมาล้วนไม่เลว และถูกแลกเปลี่ยนออกไปอย่างรวดเร็ว ถือเป็นการเริ่มต้นงานที่ดี จากนั้นเหล่านักฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน ในที่แห่งนั้นต่างทยอยกันออกไปด้านหน้าเพื่อนำของออกมาแลกเปลี่ยน ส่วนใหญ่เป็นวัสดุสำหรับปรุงยาและหลอมอาวุธ รวมถึงมียันต์วิญญาณระดับสองอยู่หลายแผ่น ซึ่งส่วนใหญ่แลกเปลี่ยนได้สำเร็จ

หลังจากนั้นไม่นาน วังหรูเยียน เดินมาที่โต๊ะว่างตรงกลางแล้วหยิบของออกมาสามอย่าง ได้แก่ กระดองเต่าสีดำขนาดเท่าโม่แป้ง กว้างยาวประมาณหนึ่งเมตร, แร่สีเหลืองขนาดเท่าแตงโม และน้ำเต้าสีฟ้าอ่อนหนึ่งใบ

“กระดองเต่าน้ำดำ สัตว์อสูรระดับสองขั้นต่ำ เป็นวัสดุชั้นยอดสำหรับหลอมอาวุธอาคมประเภทโล่, หินจินหยางวัสดุระดับสอง และในน้ำเต้ามีน้ำวิญญาณเสวียนอินที่เจือจางแล้วหนักห้าสิบจิน ข้าขอแลกกับเส้นไหมที่ได้จากหนอนไหมวิญญาณระดับสองขึ้นไป หรือของที่มีมูลค่าเท่ากัน” วังหรูเยียน กล่าวอย่างช้าๆ พลางกวาดสายตามองไปยังเหล่านักฝึกตน

“เส้นไหมจากหนอนไหมวิญญาณระดับสองหรือ? ข้ามีไหมจากหนอนไหมแสงเขียวระดับสองขั้นต่ำอยู่หนึ่งมัด ขอแลกกับหินจินหยางก้อนนั้น” ตู้เยว่หยิบมัดไหมสีเขียวออกมาส่งให้ วังหรูเยียน ซึ่งนางรับไปตรวจสอบดูแล้วพยักหน้าตกลง

“ในตัวข้ามีแกนอสูรธาตุไฟระดับสองขั้นกลางหนึ่งเม็ด อยากจะแลกกับน้ำวิญญาณเสวียนอิน แม่นางวังมีความเห็นเช่นไร?” ชายชุดเหลืองจากสำนักชิงหยางหยิบกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือส่งให้ วังหรูเยียน เมื่อนางเปิดออกก็พบกับลูกกลมสีแดงขนาดเท่าไข่ไก่

น้ำวิญญาณสวรรค์โลกนั้นเป็นสิ่งที่พบเจอได้ยากยิ่ง ต่อให้เป็นแบบเจือจางก็ยังเป็นวัสดุชั้นยอดในการหลอมอาวุธและปรุงยา วังหรูเยียน เริ่มลังเล เพราะแกนอสูรธาตุไฟระดับสองขั้นกลางนี้มีมูลค่าสูงกว่าหนึ่งพันหินวิญญาณ เสียอีก

“ข้ามีไหมจากหนอนไหมน้ำแข็งตาเขียวระดับสองขั้นกลางอยู่หนึ่งมัด อยากจะแลกกับน้ำวิญญาณเสวียนอินเช่นกัน” หวังฉางเซิง ลุกขึ้นเดินไปหา วังหรูเยียน พร้อมกับยื่นมัดไหมสีขาวให้

วังหรูเยียน ตรวจสอบอย่างละเอียดและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ไหมมัดนี้คุณภาพไม่เลว แต่ถึงอย่างไรน้ำวิญญาณเสวียนอินก็เป็นของวิเศษที่เกิดจากสวรรค์และโลก ต่อให้เจือจางแล้ว มูลค่าก็ยังสูงกว่าไหมมัดนี้มาก หากเจ้าต้องการแลก ต้องเพิ่มของอย่างอื่นด้วย”

“นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว เพิ่มหญ้าคาวตองอายุสองร้อยปีอีกหนึ่งต้น เท่านี้คงเพียงพอแล้วกระมัง?” หวังฉางเซิง หยิบกล่องไม้ออกมายื่นให้นาง เมื่อ วังหรูเยียน เปิดออกดูก็พยักหน้าตกลงทันที หวังฉางเซิง รับน้ำเต้าสีฟ้ามาและรีบเปิดจุกออก ไอเย็นก็พุ่งออกมาทันที เขาเทของเหลวสีฟ้าอ่อนลงบนฝ่ามือ ความรู้สึกเย็นจัดราวกับถือ ก้อนน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั่ว

ชายชุดเหลืองผิดหวังเล็กน้อยและตั้งท่าจะขอแกนอสูรคืน แต่กลับถูก วังหรูเยียน ขวางไว้ สีหน้าของเขาขรึมลงทันทีและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “แม่นางวังหมายความว่าอย่างไร? หรือคิดจะบังคับให้ข้าแลกเปลี่ยน?”

“สหายเต๋าเฉินเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้บอกเสียหน่อยว่ามีน้ำวิญญาณเสวียนอินแบบเจือจางเพียงห้าสิบจิน” วังหรูเยียน ยิ้มบางๆ พลางพลิกฝ่ามือ น้ำเต้าสีฟ้าแบบเดียวกันก็ปรากฏขึ้น ชายชุดเหลืองรีบคว้าไปตรวจสอบ เมื่อยืนยันว่าถูกต้องก็ดีใจเป็นล้นพ้น “แม่นางวัง ท่านยังมีน้ำวิญญาณเสวียนอินเจือจางเหลืออยู่อีกหรือไม่? ข้ามีแกนอสูรระดับสองมาแลกเพิ่ม!”

หวังฉางเซิง รู้สึกประหลาดใจนัก สมกับเป็นตระกูลฝึกตนอันดับหนึ่งในแคว้นซ่ง วังหรูเยียน ถึงได้มีน้ำวิญญาณเสวียนอินเจือจางติดตัวมากขนาดนี้

“ไม่มีแล้ว มีเพียงหนึ่งร้อยจินเท่านั้น ส่วนกระดองเต่าระดับสองนี้เป็นวัสดุชั้นดีในการหลอมอาวุธป้องกัน” นางกล่าวเสริม แต่ชายชุดเหลืองส่ายหน้า “หากเป็นกระดองเต่าระดับสองขั้นกลางข้าคงสนใจ แต่ขั้นต่ำคงต้องขอผ่าน”

สุดท้าย จ้าวอวี้ถัง ก็นำไม้พรรณวิญญาณ ระดับสองยาวประมาณสองเมตร มาแลกกระดองเต่านั้นไป นอกจากนี้ จ้าวอวี้ถัง ยังแลกเปลี่ยนของอีกสองอย่าง คือปลาวิญญาณระดับสองขั้นต่ำและแกนอสูรระดับสองขั้นต่ำ เพื่อแลกกับยาอวี้ชุนระดับสองสามขวดจากตู้เยว่ ซึ่งยาอวี้ชุนนี้เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ ธาตุไม้ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับนักฝึกตนที่ฝึกเคล็ดวิชาธาตุไม้

ครู่ต่อมาก็ถึงตาของ หวังฉางเซิง เขาหยิบหญ้าคาวตองและหินถู่หัวออกมา “หญ้าคาวตองอายุสองร้อยปีและหินถู่หัว ขอแลกกับน้ำวิญญาณสวรรค์โลกหรือวัสดุหลอมอุปกรณ์ธาตุน้ำ”

“สหายเต๋าหวัง หยกวารีลึกลับก้อนนี้แลกกับหญ้าคาวตองและหินถู่หัว เจ้าคิดเห็นเช่นไร?” หนานกงเฉินหยิบผลึกสีฟ้าขนาดเท่าแตงโมออกมาถามด้วยรอยยิ้ม หวังฉางเซิง รับมาดูและรู้สึกสนใจ

“สหายเต๋าหวัง นี่คือหนังของคางคกตาเขียวระดับสองขั้นสูง” วังหรูเยียน พิจารณาครู่หนึ่งก่อนจะหยิบหนังสัตว์สีฟ้ากว้างยาวหนึ่งเมตร ออกมา หวังฉางเซิง ไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเลือกแลกเปลี่ยนกับ วังหรูเยียน เพราะเขาตั้งใจจะหลอมอุปกรณ์อาคมประเภทธงสั่งการอยู่แล้ว หนังสัตว์ระดับสองขั้นสูงนี้เป็นวัสดุที่ดีมาก น่าจะหลอมเป็นอุปกรณ์อาคมระดับกลางได้ หรือหากโชคดีอาจได้ระดับสูงเลยทีเดียว

หลังจากนั้นนักฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน อีกหลายคนก็ผลัดกันเอาของออกมาแสดง แต่แลกเปลี่ยนสำเร็จไม่มากนัก ส่วน จ้าวหนิงเซียง ใช้ไข่แมลงวิญญาณหลายชนิดแลกกับแร่ธาตุดินมาได้สองก้อน เมื่อผ่านไปสิบห้านาที งานแลกเปลี่ยนก็สิ้นสุดลง

“ท่านปู่รอง พี่หวังฉางเซิง ไม่ได้เจอกันนานเลย ไปหาอะไรอร่อยๆ ทานที่หออวี้เถียนกันเถอะ!” จ้าวหนิงเซียง เสนอขึ้นด้วยความตื่นเต้น ซึ่งทุกคนต่างตอบตกลง

ระหว่างร่วมโต๊ะอาหาร หวังฉางเซิง อดไม่ได้ที่จะถามสิ่งที่สงสัย “น้องหนิงเซียง เมื่อปีก่อนเจ้ายังอยู่การกลั่นพลัง ขั้นที่เก้า เหตุใดถึงสร้างรากฐาน สำเร็จรวดเร็วเช่นนี้?”

จ้าวหนิงเซียง ยิ้มหวานและมองไปที่หนานกงเฉิน “ต้องขอบคุณศิษย์พี่หนานกงที่ช่วยเหลือ สี่สำนักใหญ่ร่วมกันปกครองดินแดนลับระดับเหลือง ชื่อว่าดินแดนลับเทียนเยว่ ซึ่งจะเปิดให้ศิษย์ระดับการกลั่นพลัง เข้าไปเก็บสมุนไพรวิญญาณ หุบเขาโอสถของเราได้โควตา 30 คน ข้าโชคดีที่ติดอันดับ 29 ในการประลองภายใน ศิษย์พี่หนานกงมอบแผนที่โดยละเอียดและให้ยืมยันต์วิญญาณระดับสองอีกสามแผ่น หลังจากข้าหาหญ้าเทียนเยว่ได้สองต้นก็หาที่ซ่อนตัวจนดินแดนลับปิดลง หญ้าเทียนเยว่เป็นตัวยาหลักในการปรุงยาเม็ดสร้างฐาน ข้าจึงนำไปแลกยาเม็ดสร้างฐานมาได้หนึ่งเม็ด และศิษย์พี่หนานกงยังมอบน้ำวิญญาณหยกม่วงให้อีกขวด ข้าจึงสร้างฐาน สำเร็จค่ะ” ในแววตาของนางที่มองหนานกงเฉินนั้นเปี่ยมไปด้วยความรัก

“ดินแดนลับ!” หวังฉางเซิง เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที ดินแดนลับนั้นถูกแบ่งตามข้อจำกัดของระดับพลังเป็นสี่ระดับคือ เทียน (สวรรค์), ตี้ (ปฐพี), เสวียน (ลึกลับ) และ เหลือง ดินแดนลับระดับเหลือง อนุญาตให้เพียงนักฝึกตนระดับการกลั่นพลัง เข้าไปได้ ส่วนระดับเสวียน สำหรับขั้นสร้างฐาน, ระดับตี้ สำหรับขั้นสร้างแก่นทอง และระดับเทียน สำหรับนักฝึกตนระดับขั้นก่อเกิดวิญญาณ (หยวนอิง)