บทที่ 27: เจียงเฉินมีความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของนักบินเครื่องบินขับไล่

บทที่ 27: เจียงเฉินมีความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของนักบินเครื่องบินขับไล่ประจำเรือบรรทุกเครื่องบินงั้นเหรอ?

​ในฐานะทหารอากาศเก่าที่มีอายุราชการกว่า 30 ปี จ้าวเจิ้งซานย่อมรู้ความหมายของคำว่า 'บินขึ้นเกือบตั้งฉาก' ดี

และยิ่งรู้ว่าคำพูดนี้มีศัพทเฉพาะทางวิชาชีพอีกคำหนึ่งว่า—ฮั่นตี้ป๋าชง (การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว)

แต่โดยทั่วไปแล้ว 'ฮั่นตี้ป๋าชง' จะใช้กับเครื่องบินขับไล่

น้อยมากที่เครื่องบินขนาดใหญ่จะเลือกใช้วิธีบินขึ้นที่ 'บ้าบิ่น' และ 'หยาบกระด้าง' แบบนี้

เพราะ 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' สำหรับเครื่องบินขนาดใหญ่แล้ว มันไม่มีความหมายในทางยุทธวิธีมากนัก

ถูกต้อง!

หากอธิบายในมุมมองทางการทหาร

การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็วมีความหมายในทางยุทธวิธีจริงๆ

เช่น หลังจากสงครามปะทุขึ้น สิ่งแรกที่กองทัพอากาศข้าศึกจะโจมตีคือ สถานีเรดาร์ และสนามบิน เป็นต้น

หากรันเวย์สนามบินถูกทำลาย เครื่องบินขับไล่ฝ่ายเราต้องการบินขึ้นเพื่อสกัดกั้น ก็จำเป็นต้องพยายามลดระยะทางในการวิ่งขึ้นให้สั้นที่สุด

ความหมายในทางยุทธวิธีของ 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' จึงปรากฏออกมา

แต่นั่นมันสำหรับเครื่องบินขับไล่

เครื่องบินหนัก โดยเฉพาะเครื่องบินโดยสารพลเรือน ไม่มีความจำเป็นต้องมีความหมายทางยุทธวิธีเลย

กลับกัน มันจะแบกรับความเสี่ยงด้านความปลอดภัยระดับหนึ่ง

​ดังนั้นหลังจากจ้าวเจิ้งซานแค่นเสียงเย็นชา เขาก็พูดด้วยความโกรธว่า "ฮึ ก็แค่ทำอะไรมั่วซั่ว เป็นสายการบินไหน? กล้าดีขนาดนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ?!"

พันตรีรีบตอบ "สายการบินตงฮาง (ไชน่าอีสเทิร์น) ครับ"

เขาเพิ่งเห็นว่าสีหน้าของจ้าวเจิ้งซานไม่ค่อยดี จึงตั้งใจจะหาเรื่องน่าสนใจมาเล่าแก้เครียด

ไม่คิดว่าจะให้ผลตรงกันข้าม

กลับทำให้จ้าวเจิ้งซานอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม

พันตรีจึงเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที

เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย

แต่จู่ๆ ก็เห็นจ้าวเจิ้งซานเงียบขรึมไป

ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

พันตรีจึงรีบหุบปากทันที

ไม่กล้าพูดอะไรอีก

​"กล้าดี... รับผิดชอบ?!" จ้าวเจิ้งซานพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นก็ถอนหายใจ "เฮ้อ... เมื่อกี้ฉันเพิ่งตำหนิกองพลบินที่ 3 ว่าการซ้อมรบเป็นไปตามระเบียบแบบแผนเกินไป ตอนนี้ฉันกลับมาตำหนิคนของสายการบินไชน่าอีสเทิร์นว่ากล้าดี ทำอะไรมั่วซั่ว กลายเป็นว่าฉันพูดกลับไปกลับมาเองซะงั้น"

​พันตรีรีบพูดเสริม "ไชน่าอีสเทิร์นกับกองพลบินที่ 3 เอามาเทียบกันไม่ได้ครับ กองพลบินที่ 3 เป็นหน่วยรบ ถ้าทำตามระเบียบเกินไปจนมือเท้าถูกมัด จะส่งผลกระทบอย่างหนักต่อศักยภาพการรบของหน่วย แต่ไชน่าอีสเทิร์นเป็นบริษัทการบินพลเรือน กล้าดีเกินไปอาจเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายครับ"

​"ใช่..." สีหน้าของจ้าวเจิ้งซานดูแย่ลง "แม้แต่ความกล้าของนักบินพลเรือนยังมากกว่าคนของหน่วยเรา คุณลองบอกซิว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป หน่วยของเราจะเหลือศักยภาพการรบเท่าไหร่?! ทุกวันนี้สถานการณ์โลก เลวร้ายลงเรื่อยๆ ความขัดแย้งรุนแรงขึ้น ดังนั้นสงครามไม่ช้าก็เร็วต้องระเบิดขึ้น ศึกในอนาคตนี้จะตัดสินชะตาชีวิตของคนทั้งชาติ ถ้าอาณาจักรเซี่ยพ่ายแพ้ จุดจบคือความพินาศ ดังนั้นกองทัพบกและกองทัพเรือถึงได้ปฏิรูปนวัตกรรม ทุ่มเทเพื่อยกระดับศักยภาพการรบของหน่วย"

"มีแต่กองทัพอากาศเรา ที่ยังย่ำอยู่กับที่"

"ตั้งแต่บนลงล่าง ไม่มีสำนึกถึงภัยอันตรายแม้แต่น้อย"

​เมื่อได้ยินจ้าวเจิ้งซานหันปลายหอกคำวิจารณ์ใส่ทหารอากาศทั้งหมด พันตรีก็รีบปิดปากเงียบ

หัวข้อสนทนาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่กุ้งฝอยตัวเล็กๆ อย่างเขาจะเข้าไปยุ่งได้

จ้าวเจิ้งซานเองก็ไม่ได้คาดหวังให้เขาตอบรับคำพูดของตน จึงพูดพึมพำต่อไปว่า "ฉันมีความตั้งใจจะยกระดับศักยภาพการรบของหน่วย ผลักดันการฝึกแบบเสมือนจริง แต่ในจิตใต้สำนึกก็ยังกลัวความรับผิดชอบ กลัวเกิดเรื่อง ดังนั้นเมื่อกี้ที่คุณบอกว่า C919 ของไชน่าอีสเทิร์นทำ 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' สิ่งแรกที่ฉันนึกถึงกลับเป็นเรื่องอุบัติเหตุและความรับผิดชอบ..."

"หึหึ... ดังนั้นอย่าเห็นว่าฉันตะโกนสโลแกนซะดิบดี จริงๆ แล้วกระดูกยังอ่อนอยู่หรือเปล่านะ?!"

​"แถมไชน่าอีสเทิร์นและนักบินคนนั้นกล้าเล่นใหญ่ขนาดนี้ในช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ แสดงว่าเขามั่นใจแล้วว่าไม่มีอันตราย อีกทั้งทำ 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' ตอน C919 บินเที่ยวแรก ไม่เท่ากับเป็นการโฆษณาฟรีให้ C919 หรือ? ตอนนี้ได้รับความสนใจจากทั่วโลกออนไลน์ แสดงว่าโฆษณาของเขาทำได้ดี แต่ฉันกลับห่วงเรื่อง 'เกิดอุบัติเหตุ', 'รับผิดชอบ'"

​"ท่านผู้บัญชาการ..." พันตรีเห็นเขาท้อแท้ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดปลอบ "ท่านอย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น หน่วยของเราติดตั้งอุปกรณ์ล้ำสมัยตั้งมากมาย..."

​จ้าวเจิ้งซานยกมือห้าม แล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย แค่รู้สึกสะเทือนใจนิดหน่อย แต่ฉันตัดสินใจแล้ว จะต้องพลิกฟื้นกระแสลมที่บิดเบี้ยวของหน่วยกลับมาให้ได้ เขตยุทธการอื่นฉันไม่สน แต่กองทัพอากาศเขตยุทธการภาคตะวันออก ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในตำแหน่งวันไหน จะต้องยัดเยียด 'การรบจริง' ลงไปให้ได้ ผู้บังคับหน่วยคนไหนที่ทำตัว 'ปากว่าตาขยิบ' กับการฝึกแบบเสมือนจริง ฉันจะปลดหมวกยศเขาด้วยมือตัวเอง"

"ฮึ ยามกลียุคต้องใช้กฎเหล็ก กองทัพอากาศถึงเวลาต้องใช้ 'ยาแรง' แล้ว"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยรังสีสังหาร

พันตรีและคนขับรถเงียบกริบไปชั่วขณะ

ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

​"คุณมีคลิปวิดีโอ C919 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' นั่นไหม? เอามาให้ฉันดูหน่อย" จ้าวเจิ้งซานพูดขึ้นอีกครั้ง

"อ้อ... มี มีครับ" พันตรีรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา

ค้นหาคลิปวิดีโอ C919 บินขึ้นใน ติ๊กต็อก แล้วรีบส่งให้จ้าวเจิ้งซาน

จ้าวเจิ้งซานรับโทรศัพท์มาแล้วกดเล่น

​ในวิดีโอ

เครื่องบินโดยสาร C919 สีขาวสลับน้ำเงินค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่รันเวย์

ไม่กี่วินาทีต่อมา C919 ก็เริ่มวิ่ง

สีหน้าของจ้าวเจิ้งซานยังคงปกติ

แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที

เพราะ C919 วิ่งบนรันเวย์ได้แค่ 10 กว่าวินาที หัวเครื่องก็เชิดขึ้นสูง แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในมุมเกือบตั้งฉาก

เวลานี้ระยะเวลาตั้งแต่ C919 เริ่มวิ่ง เพิ่งผ่านไปแค่ 11-12 วินาทีเท่านั้น

ระยะทางวิ่งประเมินแล้วก็น่าจะประมาณ 800 เมตร

​ในฐานะทหารอากาศเก่า

จ้าวเจิ้งซานย่อมรู้ดีว่าเครื่องบินโดยสารเร่งความเร็วบนรันเวย์เพื่อบินขึ้น เวลาวิ่งปกติจะอยู่ที่ 16.2 วินาที และระยะทางวิ่งคือ 1,200 เมตร

แต่ C919 ลำนี้ ไม่ว่าเป็นเวลาหรือระยะทาง ล้วนต่ำกว่าข้อมูลนี้มาก

นั่นหมายความว่า

C919 ไม่เพียงแต่ใช้วิธีบินขึ้นที่หยาบกระด้างอย่าง 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' เท่านั้น แต่ยังลดเวลาและระยะทางในการบินขึ้นลงอย่างมหาศาล

​ซู้ด!

เมื่อคิดได้ดังนี้ จ้าวเจิ้งซานก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ

ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยในตัวนักบินที่ขับ C919 มากขึ้นเรื่อยๆ

อยากรู้มากว่าอีกฝ่ายทำได้อย่างไรในตอนนั้น?

ในขณะที่ลดเวลาและระยะทางวิ่งให้สั้นลง ยังสามารถใช้วิธีหยาบกระด้างอย่าง 'การบินเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว' ส่งเครื่องบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้?

นี่มันวิชาเฉพาะตัวของนักบินประจำเรือบรรทุกเครื่องบินไม่ใช่หรือ?

นักบินเครื่องบินโดยสารพลเรือนคนหนึ่ง

ทำไมถึงมีวิชาเฉพาะตัวของเครื่องบินประจำเรือบรรทุกเครื่องบินได้?

จ้าวเจิ้งซานมึนงงไปหมด