บทที่ 12 : มิติเผ่าแมลงยกระดับ เริ่มต้นการเกณฑ์ทหารครั้งใหญ่!!

บทที่ 12 : มิติเผ่าแมลงยกระดับ เริ่มต้นการเกณฑ์ทหารครั้งใหญ่!!

หลังจากนั้น เวลาผ่านไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม ในที่สุดกู่เยว่ซีที่นั่งขัดสมาธิอยู่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะพ่นลมหายใจขุ่นที่เจือด้วยกลิ่นคาวเลือดออกมาเฮือกใหญ่

ถึงแม้ว่าใบหน้าของนางจะยังคงซีดเซียวอยู่บ้าง แต่ทว่าแววตาของนางกลับดูสว่างสดใสขึ้นกว่าเดิมมาก

“ระดับหนึ่งขั้นกลางแล้ว...” นางสัมผัสถึงพลังโลหิตภายในร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นอีกหนึ่งส่วน ในใจก็พลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

เพียงแค่เวลาสั้นๆแค่วันเดียว ก็สามารถทะลวงจากระดับหนึ่งขั้นต้นขึ้นสู่ระดับหนึ่งขั้นกลางได้แล้ว

หากความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้แพร่งพรายออกไป คงเพียงพอที่จะสร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งโรงเรียนมัธยมหลิงอู่แห่งเมืองเจียงเฉิงเป็นแน่!

เคล็ดวิชา《เตาหลอมหมื่นอสูร》นี้ ช่างทรงอานุภาพร้ายกาจสมคำร่ำลือจริงๆ!

อย่างไรก็ตาม นางก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนเช่นกันว่าเจตจำนงอันบ้าคลั่งที่แฝงอยู่ในเลือดแก่นแท้ของอสรพิษวิญญาณมรกตนั้น กำลังส่งผลกระทบต่อจิตใจของนางรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

หากไม่ใช่เพราะนางมีพลังใจจากชาติก่อนที่อยู่ในระดับจักรพรรดิช่วยกดข่มเอาไว้อย่างสุดกำลัง ป่านนี้นางคงถูก ‘สัญชาตญาณอสูร’ กลืนกินไปแล้ว

“ยังไงก็ต้องรีบหา ‘โอสถพิทักษ์ชีพจร’ มาให้ได้โดยเร็วที่สุด...”

กู่เยว่ซีคำนวณอยู่ในใจ พลางทอดสายตามองไปยังซากอสรพิษวิญญาณมรกตที่อยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง

ทว่า เพียงแค่มองปราดเดียว นางก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป

“หืม?”

คิ้วเรียวสวยของกู่เยว่ซีขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในแววตาฉายแววแห่งความสงสัย

ทำไมถึงรู้สึกว่า...ซากงูตัวนี้ มันดูเหี่ยวแห้งลงไปนิดหน่อยจากเมื่อครู่นะ?

หรือว่าเป็นภาพลวงตาของข้าเอง?

หรือเป็นเพราะตอนฝึกฝนใช้สมาธิมากเกินไป จนทำให้การรับรู้เกิดความคลาดเคลื่อน?

กู่เยว่ซีคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ด้วยเหตุนี้นางจึงหันหน้าไปมองยุงที่อยู่บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

ณ ตอนนั้น นางเห็นเพียงฉู่เซิงกำลังนอนแผ่อยู่นิ่งๆท้องของมันป่องราวกับลูกโป่ง ทั้งตัวเป็นสีแดงเข้ม ดูเหมือนกับว่ามันจะกินอิ่มจนหลับไปแล้ว

“...”

กู่เยว่ซีจ้องมองเขาอยู่หลายวินาที ก่อนที่ความคิดอันไร้สาระอย่างหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว

ให้ตายเถอะ หรือว่าจะเป็นฝีมือของเจ้าบ้านี่ที่แอบกินเข้าไป?

แต่ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นมา ก็ถูกนางปฏิเสธทิ้งไปในทันที

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

นั่นมันคือเลือดแก่นแท้ของอสูรสายเลือดชั้นสูงนะ!

พลังงานที่แฝงอยู่ข้างในนั้นมันบ้าคลั่งรุนแรงเพียงใดกัน?

อย่าว่าแต่ยุงตัวเล็กๆเลย ต่อให้เป็นอสูรระดับหนึ่งธรรมดาทั่วไป หากกล้าดูดเข้าไปตรงๆเช่นนั้น

ผลลัพธ์ก็มีเพียงหนึ่งเดียว…คือร่างระเบิดตายคาที่!

ถึงแม้ว่าเจ้ายุงตัวนี้จะเป็นอสูรพันธุ์พิเศษ แต่โดยเนื้อแท้แล้วมันก็ยังเป็นเพียงแมลงที่แสนจะเปราะบาง จะทนรับพลังงานขนาดนั้นได้อย่างไรกัน?

“เราคงจะคิดมากไปเอง...”

กู่เยว่ซีส่ายหัวเพื่อสลัดข้อสันนิษฐานที่ไม่น่าเป็นไปได้นี้ทิ้งไปจากสมอง พลางโยนความผิดให้กับการที่ตนเองฝึกฝนหนักจนเกินไปจนสภาพจิตใจอ่อนล้า

หลังจากนั้น นางก็ค่อยๆนำซากอสรพิษวิญญาณมรกตกลับไปใส่ถุงอย่างระมัดระวัง แล้วยัดกลับเข้าไปใต้เตียงดังเดิม

เพราะนี่คือความหวังทั้งหมดของนางในการทะลวงสู่ระดับนักรบขั้นสองในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า จะให้เกิดความเสียหายใดๆขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาด

ในขณะเดียวกัน ฉู่เซิงที่แกล้งตายนอนอยู่บนโต๊ะนั้น ได้ยินเสียงในใจของนางอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ จนแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

“ยินดีด้วย เจ้าเดาถูกแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีรางวัล!”

“ร่างระเบิดตายเหรอ? ดูถูกผู้ครอบครองระบบอย่างข้าเกินไปแล้ว!”

“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะท้องข้ามีความจุจำกัดนะ วันนี้ข้าจะดูดให้กลายเป็นงูแห้งไปเลยคอยดู!”

ฉู่เซิงนึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เฝ้ารออย่างกระวนกระวาย

เลือดของอสูรสายเลือดชั้นสูงนี้มีพลังงานมหาศาลเกินไปจริงๆ

เวลาในการย่อยที่ระบบแจ้งเตือนนั้น ต้องใช้เวลานานถึงสามชั่วโมง!

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงนอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ แสร้งทำเป็น ‘หนังท้องตึงหนังตาหย่อน’ ไปพลาง พร้อมกับอดทนต่อความรู้สึกที่พลังงานกำลังวิ่งพล่านอยู่ในท้องของตนเองอย่างเงียบๆ

มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับได้ดื่มกาแฟเข้มข้นเข้าไปทั้งขวด ทำให้ยุงทั้งตัวของเขาตกอยู่ในสภาวะที่ทั้งตื่นตัวและทรมานในเวลาเดียวกัน

ส่วนกู่เยว่ซีหลังจากเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาจริงๆนางจึงล้างหน้าล้างตาเล็กน้อย ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงไป

สำหรับนางแล้ว วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากเกินไป ทำให้สูญเสียพลังใจไปอย่างมหาศาล จึงจำเป็นต้องพักผ่อนอย่างเต็มที่เช่นกัน

ราตรี...ค่อยๆดำดิ่งสู่ความมืดมิด

ภายในห้องเช่าอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของหญิงสาวดังแผ่วเบา

และแล้วในที่สุด เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงตีสาม เสียงสวรรค์ที่ฉู่เซิงเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานก็ดังขึ้นตรงเวลาพอดี!

[ติ๊ง! การย่อยโลหิตเสร็จสิ้น, ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +2.1! อายุขัย +3 วัน!]

[อัปเดตสถานะ!]

[โฮสต์: ฉู่เซิง]

[เผ่าพันธุ์: ยุงโลหิตกลายพันธุ์ขั้นต้น]

[อายุขัย: 33 วัน]

[พลังโลหิต: 6.1]

[แต้มวิวัฒนาการ: 3.0]

[ระดับ: ไม่มี]

[ทักษะ: จะงอยปากยุงตัวเมีย lv2, แกะรอยโลหิต lv1, มิติเผ่าแมลง lv1]

[แจ้งเตือน: การวิวัฒนาการครั้งต่อไปต้องการค่าพลังชีวิต 10 หน่วย และใช้แต้มวิวัฒนาการ 1 แต้ม!]

….

มาแล้ว!

ฉู่เซิง ‘ลืมตา’ โพลงขึ้นมาทันที ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วดำของเขาสาดประกายเจิดจ้า!

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท้องที่เคยป่องจนเกือบจะระเบิดนั้นพลันแฟบลงในพริบตา สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือพลังงานอันบริสุทธิ์และแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม ซึ่งได้หลอมรวมเข้ากับทุกอณูในร่างกายของเขา!

ร่างกายของเขา แข็งแกร่งขึ้นอีกขั้นแล้ว!

“แต้มวิวัฒนาการ 3 แต้ม!” ฉู่เซิงมองดูหน้าต่างสถานะของตนเอง ในใจรู้สึกเบิกบานอย่างที่สุด

“ระบบ อัปเกรด [มิติเผ่าแมลง] ให้ข้า!”

[ติ๊ง! ใช้ 2 แต้มวิวัฒนาการ, ‘มิติเผ่าแมลง lv1’ ยกระดับเป็น ‘มิติเผ่าแมลง lv2’ สำเร็จ!]

[มิติเผ่าแมลง lv2: โฮสต์สามารถนำแมลงใดๆที่มีระดับเท่ากันเข้ามาใน ‘มิติเผ่าแมลง’ ได้, แมลงที่ถูกนำเข้ามาในมิติจะยอมเชื่อฟังคำสั่งของโฮสต์โดยไม่มีเงื่อนไข! ปัจจุบันมิติเผ่าแมลงสามารถบรรจุแมลงได้ 500 ตัว! ภาระทางจิตใจของโฮสต์ลดลงอย่างมาก!]

ในชั่วพริบตาที่การอัปเกรดเสร็จสิ้น ฉู่เซิงรู้สึกว่าพื้นที่เล็กๆที่เคยดูแออัดในหัวของเขา พลันขยายใหญ่ขึ้นกว่าสิบเท่า!

อีกทั้งความรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยที่เคยเกิดขึ้นตอนควบคุมยุงลูกน้องทั้งห้าตัวก่อนหน้านี้ ก็ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกที่สามารถควบคุมได้อย่างอิสระดั่งแขนขาของตนเอง!

“ยอดเยี่ยม! มันยอดเยี่ยมมาก!”

ฉู่เซิงกระพือปีกด้วยความตื่นเต้น จนอยากจะแหงนหน้าคำรามขึ้นฟ้า

“ได้เวลาแล้วสินะ ที่ข้าจะจัดตั้งกองทัพยุงหน่วยแรกของข้า!”

ฉู่เซิงเหลือบมองกู่เยว่ซีที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ก่อนจะค่อยๆบินไปยังริมหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ

หน้าต่างแบบเก่าที่ทั้งผุพังและมีรอยแยกเต็มไปหมดนี้ สำหรับเขาแล้วมันไม่ต่างอะไรกับทางด่วนที่เชื่อมต่อไปได้ทุกทิศทุกทาง

ดังนั้น เขาจึงสามารถมุดตัวออกไปได้อย่างง่ายดาย จนกระทั่งมาถึงทางเดินอันมืดมิดด้านนอก

ทันใดนั้น กลิ่นอับชื้น เน่าเปื่อย และกลิ่นที่ผสมปนเปกันจากขยะในชีวิตประจำวันสารพัดชนิดก็โชยปะทะเข้ามา

หากเป็นฉู่เซิงในชาติก่อน เมื่อได้กลิ่นเช่นนี้คงจะสิ้นใจตายคาที่ไปแล้ว

แต่ทว่าในตอนนี้ ในฐานะของยุงตัวหนึ่ง เขากลับมีภูมิต้านทานต่อกลิ่นเหล่านี้โดยสมบูรณ์ ถึงขนาดที่ว่ายังรู้สึกคุ้นเคยอยู่หน่อยๆด้วยซ้ำ?

“ที่นี่มันสวรรค์ของเหล่าแมลงชัดๆ!”

ฉู่เซิงใช้ขาหน้าถูกันไปมาด้วยความตื่นเต้น

ถึงแม้ว่าทักษะ [แกะรอยโลหิต] จะใช้สำหรับตามรอยเลือดเป็นหลัก แต่มันก็ยังพอจะใช้รับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตได้อยู่บ้าง

เขาจึงสามารถ ‘มองเห็น’ ได้อย่างชัดเจนว่าภายในอาคารที่พักอาศัยอันเก่าโทรมหลังนี้ มี ‘แหล่งกำลังพลที่ซ่อนเร้น’ อยู่มากมายนับไม่ถ้วน!

เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะไปเกณฑ์พรรคพวกยุงด้วยกันก่อน เพราะถึงแม้ว่ายุงจะมีจำนวนมาก แต่พลังต่อสู้ของพวกมันแทบจะเป็นศูนย์ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเป้าสายตาได้ง่าย แถมเสียงหึ่งๆยังทำให้ถูกพบตัวได้ง่ายอีกด้วย

“หาพวกหนังหนาๆมาเป็นโล่มนุษย์ก่อนดีกว่า!”

เมื่อคิดแผนการในใจได้แล้ว ฉู่เซิงจึงบินเลียบไปตามมุมกำแพง ลงไปยังกองขยะที่อยู่ชั้นล่างของอาคาร

ที่นั่น...เรียกได้ว่าเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์สุดยิ่งใหญ่ของเหล่ามวลแมลงเลยทีเดียว!

ในทันที สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับฝูง แมลงสาบที่กำลังแทะกินเศษผักเน่าอยู่!

[แมลงสาบธรรมดา, ไม่มีระดับ, มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง, เชี่ยวชาญในการมุดตามซอกหลืบ...]

“ถึงจะน่าขยะแขยงไปหน่อย แต่เจ้าพวกนี้พลังชีวิตมันสูงจริงๆ สมกับฉายาแมลงสาบฆ่าไม่ตาย…ไว้ใช้เป็นโล่เนื้อและหน่วยสอดแนมนี่เหมาะสมที่สุดแล้ว!”

ฉู่เซิงคำนวณอยู่ในใจ ก่อนจะส่งจิตของตนเองเล็งไปยังแมลงสาบตัวที่ดูใหญ่และอ้วนที่สุดในฝูง

พรึ่บ!

ในชั่วพริบตา แมลงสาบตัวนั้นก็หายวับไปจากตำแหน่งเดิม แล้วไปปรากฏตัวขึ้นใน [มิติเผ่าแมลง] ในหัวของเขาทันที

สำเร็จ!

ฉู่เซิงรู้สึกว่าตนเองได้สร้างสายใยแห่งจิตบางๆขึ้นกับแมลงสาบตัวนั้น เขาสามารถ ‘มองเห็น’ ยุงลูกน้องสองสามตัวที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ในมิติ ผ่านมุมมองของแมลงสาบตัวนั้นได้

“ไม่เลวๆไปกันต่อ!”

ฉู่เซิงรู้สึกสนุกขึ้นมา และแล้ว แผนการ “เกณฑ์ทหารครั้งใหญ่” ของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้น

…………….