447 - วาฬล่ม สิ่งมีชีวิตนับหมื่นกำเนิด
447 - วาฬล่ม สิ่งมีชีวิตนับหมื่นกำเนิด
447 - วาฬล่ม สิ่งมีชีวิตนับหมื่นกำเนิด
(หมายถึงการตายของผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งคน ทำให้ผู้คนจำนวนมากได้รับผลประโยชน์)
ใต้ท้องพระโรงตำหนักไท่เหอ
ก้อนเนื้อโลหิตที่เดิมสงบนิ่งกลับพลันปั่นป่วนขึ้นมา “เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมก้อนเนื้อโลหิตที่ข้าแยกออกไปถึงขาดการติดต่อ!”
“เป็นพวกหลงเหลือจากต้าโจวเล่นตุกติก หรือว่าเป็นฝีมือใครกันแน่!”
สภาพของมันเริ่มไม่คงที่ ก้อนเนื้อโลหิตรวมตัวกันเป็นรูปมนุษย์รางๆ!
สายฟ้ารอบแท่นจั่นหลงพลันรวมตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เจ้าสารเลว!”
ร่างมนุษย์ส่งเสียงคำรามอย่างไม่ยินยอม ก่อนจะถูกสายฟ้าทำลายจนสลายกลายเป็นก้อนเนื้อโลหิตกระจัดกระจายอีกครั้ง!
วิหารจักรพรรดิแห่งนครหลวง
หยางฟ่านกลั้นลมหายใจแทบไม่กล้าหายใจแรง ร่างทั้งร่างถูกปมร้อยพรห่อพันไว้จนเหมือนข้าวต้มมัด นอนแอบอยู่บนหลังคาศาลด้านข้าง
เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยแอบอ่านจดหมายนั้นมาก่อน คืนนี้จึงตั้งใจมาแอบดูเหตุการณ์ที่นี่
ใครจะรู้ว่าจะได้เห็นเรื่องสะเทือนขวัญเช่นนี้
ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาระหว่างหวังฮองเฮากับเฉินอิงหลง หรือการลงมืออย่างเด็ดขาดของเฉินอิงหลง ทั้งหมดล้วนสร้างแรงสั่นสะเทือนให้เขาอย่างมหาศาล
กระทั่งหลังจากเฉินอิงหลงจากไปแล้ว เขายังไม่กล้าลุกขึ้นมาอยู่ดี
กลัวว่าอีกฝ่ายจะย้อนกลับมาเก็บกวาด
ในใจหยางฟ่านร่ำไห้ไม่หยุด หากใครมาเจอศพของหวังฮองเฮาเข้า เรื่องใหญ่โตแน่
ถึงตอนนั้น ในฐานะคนส่งสาร เขาจะเจอปฏิกิริยาจากเฉินอิงหลงอย่างไรบ้าง?
เกรงว่าคงโดนฆ่าปิดปากเป็นแน่แท้!
“ว่าที่พ่อตาคนนี้ จากคำพูดเมื่อครู่ เกรงว่าพลังของเขาได้ทะลวงเข้าสู่อาณาจักรเทพอย่างสมบูรณ์แล้ว! แล้วใครจะสู้ไหว?”
เขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เหนือกว่าด่านทั้งห้าของประตูสวรรค์คืออะไรและมีความแข็งแกร่งแค่ไหน แต่เขารู้ดีว่าไม่มีทางที่ตัวเขาจะต้านทานได้อย่างแน่นอน
“พระสนม พวกเราคงต้องมีแล้ว!”
นึกถึงสีหน้าเย็นชาพร้อมลงมือสังหารของเฉินอิงหลงเมื่อครู่ หนังศีรษะหยางฟ่านถึงกับชา กลัวว่าแค่ลุกขึ้นยืน เฉินอิงหลงก็ยืนยิ้มอยู่ด้านหลังแล้ว
รออยู่นาน ในที่สุดหยางฟ่านก็กลั้นใจเริ่มขยับ
ลูกแก้ววิชาเทพพลันหมุนวนกลางอก ทักษะพิเศษเริ่มแผ่ขยายจากเขาออกไปเป็นศูนย์กลาง ค่อยๆ แผ่ขยายครอบคลุมไปทั่วบริเวณ
“สิบวารอบตัว ปลอดภัย”
“ห้าสิบวารอบตัว ปลอดภัย”
“หนึ่งร้อยวารอบตัว ปลอดภัย...”
จนกระทั่งยืนยันว่าเฉินอิงหลงจากไปแล้ว เขาถึงค่อยถอนหายใจยาว
ทว่า ขณะกำลังจะหดขอบเขตทักษะกลับ จู่ๆ ก็สัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่าง
บนร่างของหวังฮองเฮาที่ล้มอยู่กับพื้น กลับมีคลื่นพลังประหลาดแฝงอยู่!
“มันคืออะไร!”
หยางฟ่านเกิดความสงสัย หรี่ตามองไป เห็นเพียงศพของหวังฮองเฮาไร้ลมหายใจโดยสิ้นเชิง มีเพียงบาดแผลฉีกขาดกลางอกเท่านั้น
แต่หากเพ่งมองดีๆ จะพบว่า ร่างนั้นไม่เหมือนศพ กลับเหมือนเพียงคนที่หลับไปเท่านั้น!
เนื้อหนังยังคงมีความมีชีวิต!
คล้ายภายในร่างยังมีต้นกำเนิดแห่งชีวิตซ่อนอยู่!
“แปลก ทำไมข้าถึงเกิดความรู้สึกอยากกลืนกินขึ้นมา?”
สีหน้าหยางฟ่านประหลาดใจเล็กน้อย
ไม่ใช่เขาเองที่อยากกลืนกิน แต่เป็นทักษะ!
หลังยืนยันได้เช่นนั้น หยางฟ่านก็ค่อยๆ กระตุ้นทักษะออกมา ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ “แปดมังกรทวงชีวิต” แต่ใช้ “กลืนกินสรรพสิ่ง” แทน
อสูรยักษ์ “กลืน” ปรากฏขึ้นด้านหลังเงียบๆ ไม่มีรูปร่างชัดเจน แต่ทำให้ท้องฟ้ายามราตรีด้านหลังเขาดำมืดลึกล้ำยิ่งขึ้น
“กลืน”
ปากขนาดมหึมาของอสูรเปิดออก กระแสลมไร้รูปพัดผ่าน ศพของหวังฮองเฮายังคงนิ่งสนิท ทว่า บริเวณหน้าท้องกลับสั่นไหวอย่างประหลาด
ต่อมา เพียงชั่วพริบตา มังกรน้อยขนาดเท่ากำปั้นก็ถูกพลังทักษะไร้รูปดูดกลืนหายเข้าไปในปากของอสูรทันที
หึ่ง
อสูรปิดปากลง ความเงียบสงัดปกคลุมทั่วบริเวณ
หยางฟ่านรู้สึกเหมือนเพิ่งกลืนก้อนเพลิงร้อนแรงเข้าไปลูกหนึ่ง
เขารีบส่งจิตเข้าไปในลูกแก้ววิชาเทพในร่างทันที เห็นอสูร “กลืน” กำลังคำรามด้วยความโกรธ ปากของมันบวมเป่งคล้ายอมพระอาทิตย์ขนาดใหญ่ไว้
เพียงอึดใจ อสูรก็พ่นเจ้ามังกรน้อยออกมาเพราะไม่สามารถกลืนกินมังกรตัวนี้ลงไปได้
แล้วในลมหายใจถัดมา มังกรน้อยนั้นก็ขยายขนาดเป็นร้อยวา แม้แต่เมื่อเทียบกับอสูร “กลืน” ก็ยังไม่ด้อยกว่าเลย
“ภายในร่างหวังฮองเฮา เหตุใดถึงมีมังกรที่แข็งแกร่งเช่นนี้?”
หยางฟ่านทั้งตกใจและยินดีไปพร้อมกัน
เห็นเพียงมังกรตัวนั้นลอยเด่นอยู่กลางลูกแก้ววิชาเทพ พลังมหาศาลแผ่ออกมาเป็นระลอก
ขณะเดียวกัน อสูร “กลืน” กลับเกิดอาการปั่นป่วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างที่เคยมั่นคงกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง โดยเฉพาะมังกรวิญญาณสองทองหกดำที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของมัน กลับมีท่าทีเหมือนจะหลุดออกจากร่าง!
ราวกับว่ามังกรขนาดเท่าภูเขาลูกเล็กๆ ตัวนี้ มีแรงดึงดูดบางอย่างต่อพวกมัน!
โฮกกกก!!!
อสูร “กลืน” เงยศีรษะคำรามเสียงดังสนั่น มังกรวิญญาณสีทองสองตัวพลันหลุดออกจากร่างมันแล้วพุ่งเข้าสู่มังกรยักษ์ทันที จากนั้นเสียงแตกหักดังขึ้นต่อเนื่อง มังกรวิญญาณสีดำทั้งหกตัวก็สลายแยกตัวออกไปเช่นกัน
มังกรวิญญาณทั้งแปดตัวลอยวนรอบมังกรยักษ์เพียงชั่วพริบตา จากนั้นลูกแก้ววิชาเทพก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ทักษะแปรเปลี่ยน ย้อนสู่ต้นกำเนิด!
อสูร “กลืน” เริ่มเสื่อมสภาพ ถอยกลับคืนสู่ร่างเดิม กลายเป็นปลาคุนโบราณขนาดมหึมา!
จากนั้น มังกรยักษ์ก็เริ่มปริแตก ใช้มังกรวิญญาณทั้งแปดเป็นอาหารหล่อเลี้ยง สุดท้ายฟักออกมาเป็นมังกรทองห้ากรงเล็บขนาดมหึมา!
มังกรแท้ จักรพรรดิมังกรทอง!
ทันทีที่ปรากฏ มันก็กินพื้นที่ใจกลางของลูกแก้ววิชาเทพไว้ทั้งหมด
ส่วนปลาคุนโบราณถอยไปอยู่ด้านข้าง แต่ก็ยังยึดครองตำแหน่งสำคัญหนึ่งตำแหน่งไว้อย่างมั่นคง
เวลานี้ หยางฟ่านเองก็เริ่มเข้าใจรางๆ
เก้าจิตวิญญาณรวมเป็นหนึ่ง
หรือว่า… ต้องมีสิ่งมีชีวิตในตำนานที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เก้าตัว จึงจะผลักดันทักษะนี้ไปสู่ขีดสุดได้?
เสียดายที่ตอนนี้ “แปดมังกรทวงชีวิต” กับ “กลืนกินสรรพสิ่ง” ถือว่าสูญสิ้นไปแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้ดีใจ คือปลาคุนโบราณกับจักรพรรดิมังกรทองกลับมอบทักษะใหม่อันทรงพลังให้แก่เขาแทน
ทักษะชั้นสูง: ฟูเหยา (ทะยานเก้าแสนลี้)
ทักษะชั้นสูง: เทียนเว่ย (อำนาจสวรรค์)
ฟูเหยา เป็นทักษะด้านพื้นที่ ยิ่งพลังวิญญาณแข็งแกร่งเท่าไร ก็ยิ่งเคลื่อนย้ายระยะไกลได้มากเท่านั้น ในสภาพสุดขั้วสามารถทะยานได้ไกลถึงเก้าแสนลี้ดุจปีกของคุนเผิง!
ส่วนเทียนเว่ย เป็นทักษะโจมตี อำนาจสวรรค์ดุจคุกเหล็ก แผนที่สวรรค์ กำจัดทุกผู้คนในใต้หล้า!
เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป ขณะหยางฟ่านกำลังยินดีกับทักษะใหม่ที่ได้รับ แสงรุ้งห้าสีจางๆ สายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในวิหารจักรพรรดิอย่างไร้สุ้มเสียง
“หืม?”
หยางฟ่านที่ซ่อนตัวอยู่สะดุ้งโหยง จ้องมองไปยังทิศทางนั้น
แสงรุ้งเส้นนั้นลอยวนในความมืดราตรีอย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังสอดแนมบางสิ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่รอบข้าง ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏออกจากแสงนั้น
เป็นเงาร่างที่มีสภาพดุจของจริง และเงาร่างนั้นก็คือ… หวังฮองเฮา!
นางมองศพที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าทั้งตกใจและยินดีปะปนกัน!
“ร่างของข้า… ร่างของข้ากลับมาแล้ว…”
ดวงตานางแทบเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา
การที่ต้องสิงสู่อยู่ในร่างของจวงเฟยมาเนิ่นนาน สำหรับนางแล้ว มันคือฝันร้ายอย่างแท้จริง หลังจากรอคอยอย่างทุกข์ทรมานมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ไม่สูญเปล่า
บัดนี้ ร่างเนื้อของนาง ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!
“ฝ่าบาท อย่าโทษข้าเลย ท่านไร้หัวใจเสียก่อน ข้าเพียงแค่ทวงคืนร่างของข้าเท่านั้น…”
หวังฮองเฮาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จิตวิญญาณจะพุ่งตรงเข้าสู่ร่างที่นอนอยู่บนพื้น
เสียงแสบหูดังขึ้น
จิตวิญญาณและร่างเนื้อรวมกันเป็นหนึ่ง หวังฮองเฮารู้สึกราวกับได้กลับบ้าน ความรู้สึกนั้นทำให้นางรู้สึกเป็นสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ข้า… ในที่สุดก็กลับมาแล้ว…”
นางเงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาดุจเสียงพึมพำ
และเมื่อจิตวิญญาณกลับคืนร่าง บาดแผลกลางอกที่ถูกเฉินอิงหลงแทงทะลุ ก็เริ่มสมานตัวขึ้นภายใต้การเยียวยาของพลังวิญญาณ
……………