359 - ของขวัญจากพี่ชาย

359 - ของขวัญจากพี่ชาย

สองคนนี้เคยเป็นขุนนางทหารของจ้าวกวงอี้ ในกองทัพตระกูลจ้าวพวกเขามีอิทธิพลไม่น้อย การที่พวกเขามาเข้าพบตนเองในตอนนี้ เป็นสัญญาณที่ชัดเจนเกินไป

"ให้พวกเขาไปรอที่ห้องหนังสือ ข้าจะไปพบในภายหลัง"

สาวใช้รับคำแล้วจากไป ส่วนจูเยว่เซียนหยิบ "ดวงตาของมังกร" ขึ้นมา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าตำหนักหลัก ไม่นานนางก็เปลี่ยนชุดใหม่ และมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ

ขณะเดียวกัน

หยางฟ่านกำลังนั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมใกล้กับจวนองค์หญิงเยว่ ดื่มสุราและฟังเสียงขับร้อง

ใกล้ถึงช่วงสิ้นปี แม้แต่ผู้ตรวจการอย่างเขาก็ถูกส่งออกมาตรวจตราความเรียบร้อย

น่าเสียดายที่ไม่นานก่อนหน้านี้เขาเพิ่งไปเยี่ยมสำนักชิงเยว่

ช่วงเวลาสั้นขนาดนี้ คงไม่พบอะไรใหม่ๆ มากนัก

"ต้นหอมต้องรอให้เติบโตหน่อยสินะ"

เขาพูดพึมพำพลางหาที่นั่งสบายๆ ดื่มกินเพื่อฆ่าเวลา

"อืมม... อร่อยจริงๆ"

เขาคีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง มองเห็นภาพความคึกคักของถนนรอบด้านได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่าบรรดาผู้คนที่แวะเวียนมามอบของขวัญให้จูเยว่เซียน ก็ตกอยู่ในสายตาของเขาเช่นกัน

"จะถึงวันปีใหม่แล้วสินะ"

ในดวงตาเขามีแววเหม่อลอย

แต่ก็นั่นล่ะ ใกล้ถึงปีใหม่ เหตุใดจึงไม่มีใครมามอบของขวัญให้เขาบ้างเลย?

และแล้ว ในชั่วขณะถัดมา บรรยากาศในโรงเตี๊ยมก็เงียบลงโดยไม่คาดคิด เงียบเสียจนแม้แต่เสียงเข็มตกก็ได้ยิน

พร้อมกันนั้น แขกที่นั่งกินข้าว เด็กรับใช้ในร้าน รวมถึงหญิงสาวที่กำลังร้องเพลง...ทั้งหมดกลับหยุดการเคลื่อนไหวลงอย่างสมบูรณ์

แต่ที่น่าขนลุกกว่านั้น ศีรษะของพวกเขาค่อยๆ หันมาจับจ้องหยางฟ่าน

"ใช่แล้ว น้องรัก... ใกล้จะถึงปีใหม่แล้วนะ"

"..."

หยางฟ่านหยุดเคี้ยวเนื้อทันที

โรงเตี๊ยมที่เงียบสงัด

หยางฟ่านค่อยๆ หันกลับมา มองดูศีรษะของผู้คนที่ค่อยๆ หันมาจากทุกทิศทุกทาง แม้พวกเขาจะมีฐานะและหน้าตาต่างกัน แต่มุมของการบิดศีรษะนั้นไม่เหมือนกันเลย

แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือ สีหน้าของพวกเขา ล้วนแฝงไปด้วยความวิปลาสและน่าพรั่นพรึง

"เอื๊อก"

หยางฟ่านฝืนกลืนเนื้อในปากลงไปได้สำเร็จ แต่กลับรู้สึกว่าเนื้อนั้นไม่อร่อยอีกต่อไปแล้ว

บ้าเอ๊ย! มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

"พี่ชายที่รักของข้าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้!”

และแน่นอนว่าในลมหายใจถัดมา ร่างหนึ่งก็วางพิณท่อนยาวที่มีหัวมังกรลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ปรากฏให้เห็นว่าคือหญิงสาวที่กำลังขับร้องบทเพลงเมื่อครู่

หญิงสาวนางนั้นสวมกระโปรงม้าหน้ายาวสีเหลืองอ่อน เส้นผมยาวสยายบนบ่า ใบหน้าหมดจดดูงดงามเป็นพิเศษ แต่ในเวลานี้ มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวเสือเล็กๆ รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความขี้เล่นและเจ้าเล่ห์

หยางฟ่านเห็นดังนั้น สีหน้าก็แข็งค้างไปทันที

ในขณะที่อีกฝ่ายกลับปิดปากหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะของนางใสราวกับเสียงนกขมิ้นทอง

"น้องรัก เมื่อครู่เจ้ามองพี่ไม่หยุดเลยนะ แล้วตอนนี้เหตุใดถึงไม่กล้ามองต่อเล่า?"

"ข้า...!"

ภายในใจของหยางฟ่านดั่งมีอูฐหมื่นตัววิ่งผ่านไปพร้อมกัน

ถ้าข้ารู้ว่าเป็นเจ้าล่ะก็ ข้าย่อมไม่มองให้ซวยหรอก!

ดังนั้น เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องหัวข้อ พลางหัวเราะฝืดๆ

"แค่กๆ พี่ชาย ทำไมจู่ๆ ถึงมีเวลาว่างมาที่นี่ได้ล่ะ?"

ร่างตรงหน้าก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม และทุกย่างก้าวที่เดิน รูปร่างของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงทีละน้อย ใบหน้าของหญิงสาวค่อยๆ บิดเบี้ยว ราวกับงูที่กำลังลอกคราบหรือผีเสื้อที่กำลังออกจากรังไหม

"ผัวะ!"

เสียงหนึ่งดังขึ้น หนังของหญิงสาวร่วงลงสู่พื้นในทันที

ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกสง่างามก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหยางฟ่านอีกครั้ง

'ปีศาจหนัง' รูปแบบการแปลงกายของมัน ช่างประหลาดเสียจริง!

หยางฟ่านรู้สึกตึงเครียดในใจ สายตาจับจ้องไปยังอีกฝ่าย แม้เขาจะไม่แน่ใจว่ารูปลักษณ์ที่อีกฝ่ายเผยออกมานั้นเป็นตัวตนที่แท้จริงของมันหรือไม่

แต่ท่าทีสง่างามและดูเป็นมิตรของมัน กลับทำให้เขาไม่อาจประเมินต่ำได้เลย

"ข้ามาที่นี่ ก็เพื่อจะมอบของขวัญปีใหม่ให้เจ้าน่ะสิ"

ชายหนุ่มยิ้มตาหยีพลางกล่าว

"ของขวัญปีใหม่?"

หยางฟ่านขมวดคิ้ว ความสงสัยเต็มไปหมด

ชายหนุ่มสง่างามดูเหมือนจะมองออกถึงข้อสงสัยของหยางฟ่าน เขายกนิ้วขึ้นแล้วชี้ไปทางจวนองค์หญิงเยว่ที่อยู่ไม่ไกลนัก พลางยิ้มบางๆ ถามว่า

"ครั้งก่อนที่ข้าฆ่าจ้าวเฟย ทิ้งหางไว้นิดหน่อย มาช่วงนี้ บุตรีคนที่เจ็ดของฮ่องเต้เข้าไปประจำอยู่ที่นั่น ข้าจึงเห็นโอกาสดีอยู่เล็กน้อย ข้าก็แค่อยากรู้ว่า น้องรักของข้า กล้ารับของขวัญชิ้นนี้หรือไม่?"

ของขวัญ?

องค์หญิงเจ็ด?

หยางฟ่านรู้สึกถึงบรรยากาศอึมครึมจากสายตาของชายตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง

"พี่ชาย พูดให้ชัดเถิด?"

"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

ชายหนุ่มสง่างามยักไหล่ แสดงสีหน้าไม่ใส่ใจ

"เพียงแค่ข้าต้องการมอบบุตรให้กับสตรีที่อยู่ในจวนองค์หญิงเยว่เท่านั้นเอง"

เมื่อหยางฟ่านได้ยินคำนี้ หนังศีรษะของเขาก็ชาไปหมด ใจอยากจะกระชากคอเสื้อมันแล้วเขย่าแรงๆ

ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร?

แค่เท่านั้นเอง?

องค์หญิงผู้นั้นมิใช่องค์หญิงธรรมดา แต่เป็นถึง "นักรบโลหิตศักดิ์สิทธิ์!"

ไปมอบบุตรให้กับนาง? นั่นเท่ากับส่งเขาไปตายดีๆ น่ะสิ!

แค่ให้นางหนีบขาเข้าหากัน เขาคงได้แหลกละเอียดไปทั้งตัวแล้ว!

หยางฟ่านรู้สึกว่าเขาต้องรีบดับความคิดเพ้อฝันของพี่ชายคนนี้โดยเร็ว เขารีบกล่าวขึ้นว่า

"นางดูเหมือนจะทะลวงถึงระดับ 'นักรบโลหิตศักดิ์สิทธิ์' แล้วมิใช่หรือ?"

"อ้อ ไม่ใช่แค่นักรบโลหิตศักดิ์สิทธิ์นะ อาจจะใกล้ฝึกถึง 'กล้ามเนื้อโพธิสัตว์' แล้วด้วย"

ชายหนุ่มสง่างามดีดนิ้วเบาๆ ใบหน้าเผยความเสียดาย

"คราวก่อนหากนางไม่ได้เผย 'กึ่งกล้ามเนื้อโพธิสัตว์' ออกมากะทันหัน ทำให้ข้าไม่ทันตั้งตัว นางก็คงไม่รอดไปได้"

เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องง่ายๆ ที่ทำได้ทันที

แต่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้น และตอนนี้ จูเยว่เซียนถึงกับมีความคิดจะเข้าร่วมศึกแย่งชิงบัลลังก์ และยังได้รับการสนับสนุนจากจ้าวกวงอี้อีกด้วย

คนเช่นนี้ อันตรายเกินไป สมควรจะกำจัดให้เร็วที่สุด

………