231 - ยาเม็ดห้วงความฝัน

231 - ยาเม็ดห้วงความฝัน

"ในวันนั้น เจ้าเองก็สนุกไม่ใช่หรือ!"

หยางฟ่านมองไปที่ตำราลับในมือ ก่อนจะฟาดลงไปจนแตกเป็นผุยผง

"เคล็ดลับอันตรายแบบนี้ จะให้ข้าบอกเฉินเฟยว่าข้าฝึกสำเร็จได้อย่างไร?"

เขารู้สึกปวดหัวเล็กน้อย แต่เมื่อคิดอีกมุมหนึ่ง หากเขาเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแล้วเฉินเฟยเกิด "สูญเสียความบริสุทธิ์" และถูกคนอื่นสังเกตเห็น เรื่องคงบานปลายใหญ่โต

"ในวังหลวงเช่นนี้ทุกอย่างต้องระมัดระวัง"

หยางฟ่านที่สามารถซ่อนตัวได้คงไม่เป็นไร แต่เฉินเฟยซึ่งเป็นคนของวัง หากเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น คนในวังย่อมไม่ปล่อยผ่าน

เขาพึมพำชื่อของหานเชี่ยนอวิ๋นด้วยความโกรธ "เจ้าหานเชี่ยนอวิ๋น ข้าจะต้องหาโอกาสจัดการเจ้าให้ได้!"

ในวังเขายังทำอะไรไม่ได้มาก แต่เมื่อออกไปนอกวังแล้ว เขาจะจัดการนางแน่นอน โดยเฉพาะเมื่อนางถูกผูกมัดด้วยเคล็ดลับ "ดอกบัวทองคำแห่งพุทธะ" ซึ่งหยางฟ่านในฐานะพุทธาจารย์ย่อมมีวิธีควบคุมนาง

แต่เขาก็ไม่ได้ประมาท หานเชี่ยนอวิ๋นในฐานะผู้ฝึกตนระดับสูงย่อมไม่ใช่คนธรรมดา เขาต้องแน่ใจว่านางยังคงถูกควบคุมด้วยเคล็ดลับนี้ มิฉะนั้นเขาอาจกลายเป็นเหยื่อเสียเอง

ในช่วงหลายวันหลัง หยางฟ่านละทิ้งการฝึกเคล็ดลับฟื้นฟูร่างกาย แล้วหันมาทุ่มเทกับการพัฒนาจุดพลังโลหิตในร่างกาย

หลังจากความล้มเหลวหลายพันครั้ง ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จในการเปิดจุด "เส้าฟู่" บนฝ่ามือซ้าย

จุดนี้สามารถกักเก็บพลังโลหิตได้ และเมื่อใช้งาน เขารู้สึกว่าพลังของมือซ้ายเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามในสิบส่วน การควบคุมพลังโลหิตก็ดียิ่งขึ้น

นอกจากนี้ จุด "เส้าฟู่" ยังสามารถกักเก็บพลังโลหิตได้มากถึงหนึ่งในสิบของพลังโลหิตทั้งหมดในร่างกาย

"ถ้าข้าสามารถเปิดจุดพลังโลหิตในร่างได้สิบจุด พลังโลหิตของข้าจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!"

ตามหลักการของเส้นพลังในร่างมนุษย์ซึ่งหยางฟ่านเรียนรู้มาในชาติที่แล้ว ร่างกายมนุษย์มีจุดพลังทั้งหมดเจ็ดร้อยยี่สิบจุด แบ่งเป็นจุดที่มองเห็นได้สามร้อยหกสิบจุด และจุดที่มองไม่เห็นอีกสามร้อยหกสิบจุด

"หากข้าเปิดจุดพลังทั้งหมดได้ พลังโลหิตของข้าจะยิ่งใหญ่เพียงใด?"

แม้จะเป็นงานที่หนักหนาสาหัส แต่หยางฟ่านก็มั่นใจว่าความพยายามจะทำให้สำเร็จ

วันหนึ่ง คำสั่งจากเถาอิงถูกส่งมาให้เตรียมพร้อมออกจากวัง

"ในที่สุดก็มา!"

หยางฟ่านได้รับข่าวในขณะที่กำลังตรวจสอบบัญชีกับเสี่ยวเหลียน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เสี่ยวเหลียนเริ่มต้นการซื้อขาย แม้กำไรจะยังไม่มาก แต่ก็มีโอกาสพัฒนาในระยะยาว

เสี่ยวเหลียนกล่าวด้วยท่าทีลังเล "กงกง ข้ามีข่าวดีเรื่องหนึ่ง ข้าพบสินค้าหายากในตลาดลับ หากเราซื้อได้ กำไรจะมหาศาล"

"สินค้าอะไร?"

เสี่ยวเหลียนหยิบขวดเซรามิกออกมา ก่อนจะเทเม็ดยาลงมา เม็ดยานั้นดูเหมือนเปลวไฟที่ร้อนแรง

"นี่แหละ"

หยางฟ่านรับเม็ดยามาพิจารณา กลิ่นหอมบางเบาลอยมาแตะจมูก ทันใดนั้นเขารู้สึกผ่อนคลาย แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่พยายามกัดกร่อนจิตใจ

"นี่เรียกว่าอะไร?"

เขากระตุ้นพลังโลหิตจนสามารถต้านทานผลกระทบของเม็ดยาได้

"นี่เรียกว่า ยาห้วงความฝันขอรับ"

เสี่ยวเหลียนอธิบายว่านี่เป็นสินค้าในตลาดลับ และไม่ได้อยู่ในบัญชีการซื้อขายปกติของตลาด

เม็ดยานี้เป็นที่นิยม เพราะสามารถบรรเทาความเครียด ผ่อนคลายจิตใจ และพาผู้ใช้เข้าสู่ความฝันที่งดงาม ทำให้ผู้คนหลงใหล

หยางฟ่านที่ฟังจบ ตาจ้องมองเม็ดยานั้นอย่างไม่ไว้ใจ

"ยาห้วงความฝัน?"

เขาใช้นิ้วจับเม็ดยา ขณะที่ในใจรู้สึกว่ามันไม่ใช่ของธรรมดา

เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่สามารถกัดกร่อนจิตวิญญาณได้ หากใช้ในปริมาณเล็กน้อยอาจไม่เป็นอันตราย แต่หากใช้มากเกินไป จิตวิญญาณอาจถูกทำลายจนหมดสิ้น!

"เม็ดยานี้มีอะไรผิดปกติหรือ?"

เสี่ยวเหลียนถามด้วยน้ำเสียงกังวล เมื่อเห็นสีหน้าของหยางฟ่าน

เขาพยายามพิสูจน์ตัวเองและแสดงคุณค่าให้หยางฟ่านเห็น เพราะกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง

หยางฟ่านตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"เม็ดยานี้ ราคาเท่าไรต่อเม็ด?"

"ไม่แพงเท่าไรขอรับ เทียบเท่ากับเม็ดยาพลังชีวิต เม็ดละห้าตำลึงเงิน แต่หาซื้อยากมาก"

เสี่ยวเหลียนกล่าวพร้อมระวังคำพูด

"เจ้าลองซื้อมาอีกสักชุดหนึ่ง แล้วดูว่าใครเป็นคนขายพวกมันให้ได้ หากทำสำเร็จ ให้ส่งรายชื่อมาหาข้า"

หยางฟ่านสั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ขอรับ!"

เสี่ยวเหลียนรู้สึกถึงความจริงจังและอันตรายที่ซ่อนอยู่ในคำสั่ง เขารับคำด้วยความมุ่งมั่น เพราะรู้ดีว่านี่อาจเป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่

หยางฟ่านพยักหน้า "ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ข้าจะจัดการให้เจ้าเข้าร่วมตงฉ่าง แต่เจ้าต้องผ่านการทดสอบของพวกเขาให้ได้"

คำพูดนี้ทำให้เสี่ยวเหลียนตื่นเต้นอย่างยิ่ง "ข้าจะทำให้สำเร็จโดยไม่ล้มเหลว!"

ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านในใจ การเข้าร่วมตงฉ่างคือความฝันของเขา

เมื่อได้รับโอกาสนี้ เขาตั้งใจว่าต้องทำสำเร็จ ไม่ว่าอันตรายแค่ไหน

"ท่านพ่อ ข้าจะค้นหาความจริงในอดีต และล้างแค้นให้ท่านอย่างแน่นอน!"

เสี่ยวเหลียนสาบานในใจ

หยางฟ่านจัดการเรื่องนี้เรียบร้อย จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังวังหลวง

ก่อนออกเดินทาง เขาไปพบนางเฉินเฟยเพื่ออำลา

"ต้องระวังให้มาก เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์และสำนักเต๋า อย่าประมาทเด็ดขาด!"

เฉินเฟยเตือนเขาหลายครั้ง

แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาแฝงความเร่าร้อนของหยางฟ่าน นางก็เริ่มพูดไม่ออกจนเงียบไป

"เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไรอีก..."

ใบหน้าของเฉินเฟยขึ้นสีแดงระเรื่อ ความสงบนิ่งที่เคยมีหายไปหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้หยางฟ่านไม่ได้ทำอะไรนาง นอกจากพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ท่านต้องรักษาตัวให้ดีในช่วงที่กระหม่อมไม่อยู่"

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่คิดยอมให้ใครบังคับข้าได้ หากข้าไม่ต้องการ"

เฉินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาที่มองหยางฟ่านเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น

ในขณะเดียวกัน การเปลี่ยนแปลงบางอย่างก็เกิดขึ้นในจิตวิญญาณของนาง

พันธนาการที่ขังนางไว้กับการหลอมรวมเต๋าครั้งที่เจ็ดพังทลายลงเงียบๆ

ภาพวาดแห่งเต๋าที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความว่างเปล่าและสัจธรรมแห่งสวรรค์ปรากฏขึ้นมาปกคลุมจิตวิญญาณของนาง

มันราวกับพลังนิรันดร์ที่ไม่มีสิ่งใดทำลายได้

………..