98 - สองนางอาบน้ำร่วมกัน

98 - สองนางอาบน้ำร่วมกัน

"เข้าร่วมตงฉ่างอย่างนั้นหรือ"

หยางฟ่านตกใจ คาดไม่ถึงว่าเถาอิงจะพูดเช่นนี้

ครั้งก่อนเขายังถูกสอบสวนในตงฉ่างอยู่เลย แต่ครั้งนี้กลับถูกถามว่าต้องการเข้าร่วมตงฉ่างหรือไม่ ความแตกต่างนี้ช่างมากเกินไป

"ถูกต้อง ตงฉ่าง หากเจ้ามีความคิดนี้ ข้าก็สามารถแนะนำเจ้าเข้าไปได้" เถาอิงกล่าวด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย

ดวงตาของหยางฟ่านสั่นไหว "ดูเหมือนว่าจะมีเงื่อนไขอะไรใช่ไหม"

"แน่นอน ต้องมีเงื่อนไข การจะเข้าร่วมตงฉ่าง เจ้าต้องผ่านการทดสอบก่อน ท้ายที่สุดแล้ว ตงฉ่างเป็นหน่วยงานอันดับหนึ่งของต้าหมิงที่อยู่ภายใต้การดูแลโดยตรงจากฝ่าบาท ได้รับอำนาจพิเศษจากราชสำนัก จะให้ใครเข้าร่วมง่ายๆ ได้อย่างไร"

เถาอิงกล่าวอย่างภาคภูมิ

"ข้าขอถามเถากงกง การทดสอบนั้นคืออะไร"

หยางฟ่านถามอย่างระมัดระวัง

สำหรับเขา ตงฉ่างถือว่าเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ อย่างน้อยมันก็เพิ่มสถานะให้กับเขา คล้ายกับเสือที่มีลายพาดกลอนเพื่อข่มขู่ผู้คน และผิวหนังของตงฉ่างก็ยิ่งเพิ่มพูนความน่าเกรงขาม

"ดูเหมือนสถานการณ์ของเฉินเฟยจะไม่ปลอดภัยนักในตอนนี้"

เถาอิงเผยรอยยิ้มที่แฝงความหมาย ก่อนจะกล่าวเสียงเบา "หากเจ้าค้นพบเบาะแสใดๆ ก็รายงานกลับมาให้ข้า แน่นอน นี่ก็เพื่อความปลอดภัยของพระสนมเจ้าเช่นกัน และหากข้อมูลนั้นมีค่า การทดสอบของเจ้าก็ถือว่าผ่าน"

"ที่แท้ก็ให้ข้าเป็นสายลับ!"

หยางฟ่านสาปแช่งในใจ ก่อนจะกล่าวอย่างสุภาพ "อย่างนั้นก็ขอให้เถากงกงช่วยดูแลข้าด้วย"

หลังจากพูดจบ เขาก็เผยรอยยิ้มอย่างเขินอาย

"ข้าคาดหวังในตัวเจ้า"

เถาอิงตบไหล่ของหยางฟ่าน ก่อนจะจากไป

หยางฟ่านมองแผ่นหลังที่จากไปของเขา พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจว่า 'ข้าจะทนเจ้าไปก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีทีหลังเมื่อได้เข้าตงฉ่างแล้ว'

เขาหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปในวัง

หยางฟ่านรีบแจ้งคำพูดของเถาอิงแก่เฉินเฟย

แม้ว่าการเข้าร่วมตงฉ่างจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ขณะนี้ เฉินเฟยคือผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา เขาไม่ต้องการทิ้งนางเพื่อแลกกับสิ่งที่อาจเป็นเพียงเหยื่อล่อ

ดวงตาของเฉินเฟยแวววาวก่อนกล่าวเย้ยหยัน "เริ่มจากข่มขู่ด้วยเรื่องจูจ้าวหลิน ทำให้ข้าต้องระวังตัว แล้วจึงใช้ข้อเสนอการเข้าร่วมตงฉ่างเพื่อให้เจ้าจับตาดูข้าอย่างใกล้ชิด แผนการนี้เถาอิงคิดมาอย่างรอบคอบจริงๆ"

"ไอ้เถาคนนี้ ไม่ได้มีเจตนาดีแน่นอน!"

หยางฟ่านรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความเมตตาโดยไร้เหตุผล การที่เถาอิงมาบอกเรื่องของจูจ้าวหลินในเวลานี้ แม้ว่าจะดูเหมือนคำเตือน แต่ก็อาจเป็นเพียงการทดสอบ

เหตุการณ์งานเลี้ยงกลางฤดูใบไม้ร่วงเพิ่งจบลง ความวุ่นวายใหม่ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

"ในวังหลวงจะมีคนดีได้อย่างไร ความเมตตาในที่แห่งนี้มีค่าเพียงใดกัน"

เฉินเฟยหัวเราะเยาะเบาๆ ดวงตาส่องประกายเมื่อมองไปที่หยางฟ่านก่อนกล่าว "แต่หากเจ้าใช้โอกาสนี้เข้าร่วมตงฉ่าง ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี"

"อะไรนะ กระหม่อมจะไม่ทรยศพระสนมหรอก!"

หยางฟ่านรีบกล่าว

แม้ว่าเขาจะมีความคิดที่จะเข้าร่วมตงฉ่าง แต่การบอกข้อมูลนี้แก่เฉินเฟยก็เพื่อให้นางรู้ถึงแผนการ และใช้โอกาสนี้เพื่อให้เขาได้ตำแหน่งในตงฉ่าง

เขาคิดว่า เฉินเฟยคงไม่ขัดข้องที่จะมีคนของตนในตงฉ่าง ซึ่งมีค่ายิ่งกว่าข้อมูลง่ายๆ

"เจ้าไม่ต้องมาทำหน้าไร้เดียงสา ข้าอ่านเจ้าทะลุปรุโปร่งแล้ว!"

เฉินเฟยกลอกตาก่อนกล่าว "เจ้าร่วมตงฉ่างก็มีประโยชน์กับข้าเช่นกัน เรื่องนี้ตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้ เจ้าก็บอกเถากงกงว่าเซียวซูเฟย(หยางเฟย ไม่รู้ทำไมต้นฉบับเปลี่ยนแซ่)ได้รับคำสั่งจากฮองเฮาให้เชิญข้าไปไหว้พระที่วัดฮวาเหยียน ข้อมูลนี้คงเพียงพอที่จะให้เจ้าผ่านการทดสอบ"

"พระสนมทรงพระปรีชา"

หยางฟ่านกล่าวทันที

"เจ้าเจ้าเล่ห์จริงๆ!"

เฉินเฟยส่ายหน้ามองหยางฟ่านก่อนกล่าว "อย่าคิดว่าหลังจากนั้นเจ้าจะหนีออกจากกำมือข้าได้"

"พระสนมส่งล้อเล่นแล้ว กระหม่อมรับใช้พระสนมมาด้วยความภักดีเสมอ จะลืมได้อย่างไร"

หยางฟ่านรีบกล่าว

การเลือกว่าจะอยู่ข้างขันทีเฒ่าหรือจะอยู่ข้างหญิงงามผู้เลอโฉม หุ่นอรชรอ้อนแอ้นเช่นนี้ ยังต้องคิดอีกหรือ

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ ก็มีขันทีน้อยเข้ามารายงาน

"ถวายพระพรพระสนม เซียวซูเฟยใกล้จะถึงหน้าวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"หืม?"

เฉินเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า

"วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนมาเยี่ยมเยียนต่อเนื่องกันถึงเพียงนี้"

"เตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะออกไปรับพี่สาวที่แสนดีของข้า"

เฉินเฟยลุกขึ้นและออกคำสั่ง ขณะนั้นเหล่านางกำนัลรีบเข้ามาเพื่อช่วยจัดแต่งเสื้อผ้าและเครื่องประดับของนาง

ในระหว่างความวุ่นวายนั้น เซียวซูเฟยก็ได้มาถึงหน้าประตูตำหนัก

นางเงยหน้าขึ้นมองตัวอักษร "ตำหนักฉางชิง" บนประตู ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน พลางถอนหายใจเงียบๆ

"ฉางชิง จะสามารถคงอยู่ยืนยาวได้จริงหรือ"

หลังจากตั้งสติได้ นางก็ก้าวเข้าไปภายในอย่างสง่างาม พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับแสงจันทร์

"พี่หญิง ทำไมก่อนมาถึงไม่บอกข้าก่อนล่ะ"

เฉินเฟยเดินออกมาต้อนรับด้วยเส้นผมที่ยังยุ่งเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางรีบเร่งจนไม่มีเวลาจัดการให้เรียบร้อย

"ข้าผิดเองที่รีบมา เมื่อวันก่อนข้าได้ยื่นคำร้องไป และวันนี้ได้รับอนุญาตจากฝ่าบาทให้ไปไหว้พระที่วัดฮวาเหยียนในอีกสามวัน ข้าเลยมาแจ้งเจ้าไว้ก่อน"

เซียวซูเฟยมองเฉินเฟยอย่างลังเล

เฉินเฟยตอบทันที

"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปกับพี่หญิงด้วย!"

เซียวซูเฟยดีใจอย่างมาก รู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

"ตกลงตามนี้เลย ข้าจะมารับเจ้าด้วยตัวเอง"

"เช่นนั้นก็ดีที่สุด"

เฉินเฟยยิ้ม พลางจับแขนเซียวซูเฟยและกล่าวว่า

"เวลานี้ก็ไม่เช้าแล้ว พี่หญิงมาถึงพอดี ข้าสั่งเตรียมสำรับไว้แล้ว เราจะได้มีเวลานั่งพูดคุยกัน"

"ก็ดีเหมือนกัน"

เซียวซูเฟยพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

สองนางนั่งลงข้างกัน ฝั่งหนึ่งงามเลิศไร้เทียมทาน อีกฝั่งงามสง่าหาที่เปรียบไม่ได้ ทำให้หยางฟ่านรู้สึกใจเต้นไม่หยุด

แต่เมื่อนึกถึงแผนการของเซียวซูเฟย เขาก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้

'หญิงงามแท้ๆ เหตุใดยอมเป็นหมากในกระดานของผู้อื่น'

แต่มาคิดอีกที ใครกันที่ไม่ใช่หมากในกระดาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวังหลวง

หากบิดาของเฉินเฟยไม่ใช่เฉินอิงหลง ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่และแม่ทัพแห่งกองทัพหลวง นางจะสามารถยืนหยัดได้อย่างสง่างามเช่นนี้หรือ

สำรับอาหารจัดเตรียมอย่างประณีต สีสัน กลิ่น และรสชาติชวนให้อยากลิ้มลอง

เฉินเฟยยังสั่งให้เตรียมสุรา "ชิวลู่" ไว้เป็นเครื่องดื่ม

"ครั้งก่อนเห็นพี่หญิงชอบ ข้าจึงสั่งให้หมักเพิ่มไว้เป็นพิเศษ"

เฉินเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรินสุราใส่จอกแล้วยื่นให้เซียวซูเฟย

สุราส่องแสงระยิบระยับราวน้ำค้างในฤดูใบไม้ร่วง

เซียวซูเฟยรับจอกพลางกล่าวขอบคุณ

"น้องช่างใส่ใจจริงๆ สุราชิวลู่นี้สมชื่อ รสชาติชวนให้ลืมไม่ลง"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

เฉินเฟยกล่าวพลางยิ้ม

ทั้งสองพูดคุยพร้อมดื่มสุรา เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนหยางฟ่านที่แอบออกไปกินข้าวเสร็จแล้วยังกลับมาเห็นว่าทั้งสองยังไม่เลิก

แต่ทั้งสองก็เริ่มมีอาการมึนเมาเล็กน้อย

เฉินเฟยเอ่ยขึ้นว่า

"พี่หญิง คืนนี้นอนที่นี่เถอะ ข้าก็อยากคุยกับพี่นานๆ อยู่แล้ว"

เซียวซูเฟยลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า

"ข้าจะตามใจเจ้า"

หลังจากเก็บสำรับเรียบร้อย เฉินเฟยจับมือเซียวซูเฟยแล้วกล่าว

"เตรียมน้ำร้อน ข้าจะอาบน้ำพร้อมกับเซียวซูเฟย"

จากนั้นนางก็หันมามองหยางฟ่าน

"เจ้าจะอยู่รอรับใช้ด้วย"

หยางฟ่านรู้สึกขัดใจ

'นี่มันดึกขนาดนี้แล้ว ยังจะให้ข้าทำงานอีกหรือ'

แต่ในเมื่อถูกสั่ง เขาก็ทำอะไรไม่ได้

"พะยะค่ะ พระสนม"

…………