ตอนที่ 39: การพังทลายของเขา

ลู่จือจือยังคงรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยจากการที่ถูกสลับตำแหน่งอย่างกะทันหัน

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะ

คราวก่อนเขาก็ดูใจร้อนแบบนี้ ยืนกรานจะทำอะไรบางอย่างกับเธอให้ได้

มันเหมือนกับเป็นเนื้อเรื่องพิเศษที่จะถูกกระตุ้นขึ้นเมื่อบรรลุเงื่อนไขบางอย่าง

แต่ในเมื่อนี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งของบทสนทนาไม่ใช่ภารกิจ การที่เธอจะข้ามมันไปก็น่าจะทำได้ใช่ไหม?

มือของเธอวางอยู่บนไหล่กว้างของซือหวน ลู่จือจือจ้องมองชายหนุ่มรูปงามที่ดวงตาเริ่มแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ "เจตนาที่ฉันพูดถึง ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะเป็นฝ่ายเริ่มเองหรอกนะ แต่ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่า เราสองคนยังรู้จักกันไม่ดีพอที่จะไปถึงขั้นนั้น"

ครั้งก่อนเธอพูดเรื่อง "ขั้นตอน"

ครั้งนี้เธอเปลี่ยนมาพูดเรื่อง "ความเข้าใจ"

หัวใจของซือหวนดิ่งวูบลงเล็กน้อย

เขาไม่เข้าใจ... การรักใครสักคนไม่ใช่การมอบทุกอย่างให้หรอกเหรอ?

ทำไมถึงมีเงื่อนไขข้อจำกัดมากมายขนาดนี้?

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าเป็นคนที่ใช่ ก็ควรมอบทั้งตัวและหัวใจรักให้ถึงที่สุดสิ

ทำไมต้อง...

"อะไรที่ทำให้เธอลังเล?" เขาไม่เข้าใจจริง ๆ "การมอบให้กันกับการทำความรู้จักกันมันไม่ได้ขัดแย้งกันเลยไม่ใช่เหรอ?"

ลู่จือจือกะพริบตาปริบ ๆ พยายามทำความเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา

"มันไม่ใช่ความขัดแย้ง แต่มันคือเรื่องของลำดับก่อนหลังค่ะ"

เธอยังคงยืนยันเหตุผลเดิม: "ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันคือ นักรบแห่งรักบริสุทธิ์ คุณคงไม่ค่อยเข้าใจว่ารักบริสุทธิ์มันหมายความว่ายังไง"

เธอแสร้งกระแอมไอแล้วพูดอย่างเป็นงานเป็นการว่า "เราจะเริ่มจากความสัมพันธ์ทางจิตใจก่อน มั่นใจว่าเราคือคนที่ใช่ของกันและกัน แล้วค่อยพัฒนาไปถึงจุดที่มอบให้กันทุกอย่างตามที่คุณว่ามาไงคะ"

"ทำไมต้องทำตามลำดับแบบนั้นด้วย?" คำตอบของเธอช่างขัดกับตรรกะที่ซือหวนรู้จักโดยสิ้นเชิง เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด

แม้ว่าลู่จือจือจะเป็นมือใหม่หัดขับเรื่องเดท และไม่มีประสบการณ์ภาคปฏิบัติเลยก็ตาม

แต่เธอเคยฟังคุณแม่บอกเหตุผลว่าทำไมเราถึงไม่ควรด่วนตกหลุมรักเร็วเกินไป

"เพราะโลกนี้กว้างใหญ่ และเรายังอายุน้อย สักวันเราจะต้องเจอผู้คนและเรื่องราวที่ทำให้หวั่นไหวอีกมากมาย ถ้าเราคบกันเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เราจะต้องเสียใจแน่นอนเมื่อได้ไปเจอทิวทัศน์ที่สวยงามกว่าในภายหลัง"

ซือหวนขมวดคิ้ว ทุกคำที่เธอพูดเหมือนเป็นการเปิดประตูหลังไว้ให้ตัวเองหนีไปได้ตลอดเวลา

ดวงตาสีฟ้าลุ่มลึกจับจ้องที่เธอ "ความสัมพันธ์ของเธอกับฉัน... มันเป็นแค่เพียงอารมณ์ชั่ววูบงั้นเหรอ?"

เธอไม่คิดเหรอว่าเธอจะขาดฉันไม่ได้?

"เอ๊ะ?" ถ้าพูดกันตามตรง "ก็ไม่ใช่นะ..."

เธอมาอ่อยเขาเพื่อทำภารกิจ ถ้าจะพูดให้ถูกคือเธอ "วางแผนมาล่วงหน้า" เลยล่ะ

แต่มันก็ไม่ต่างจากการทำตามอารมณ์ชั่ววูบเท่าไหร่นักในแง่ของความมั่นคง

ซือหวนเห็นความลังเลและความสับสนในแววตาของเธอได้อย่างชัดเจน อารมณ์ของเขาค่อย ๆ ดิ่งลง

เธอไม่ได้ชอบเขาเลยสักนิดเดียวงั้นเหรอ?

วินาทีที่ความคิดนี้แล่นผ่านเข้ามา ซือหวนรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ หายใจลำบาก ราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่ที่หน้าท้อง

ไม่มีทาง! เขาปฏิเสธในใจทันที

เธอก็เรียกเขาว่าเบบี๋ บอกว่าอยากเดทด้วย บอกว่าชอบหน้าตาเขา แถมยังส่งข้อความบอกรักมาให้ตั้งเยอะแยะ

มันจะเป็นเรื่องโกหกไปได้ยังไง

แต่สิ่งที่เธอเพิ่งพูดมามันหมายความว่า ถ้าเธอได้รู้จักเขาแล้วพบว่าเขาไม่เหมาะสม เธอก็จะเลิกกับเขา

เธออาจจะทิ้งเขาไปหาคนอื่น

"ฉันไม่ใช่ตัวเลือกเดียวของเธอใช่ไหม?" หลังจากพายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ในที่สุดซือหวนก็ตระหนักได้ว่าพวกเขาสองคนคือขั้วตรงข้ามที่ไม่เข้าใจกันเลยจริง ๆ

เธอเข้าหาด้วยทัศนคติแบบ "ขอลองดูหน่อย" มันดูผ่อนคลาย เธอจะจบมันเมื่อไหร่ก็ได้

แต่สำหรับเขา เมื่อเลือกเธอแล้ว ก็ต้องเป็นเธอตลอดไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะเดินไปพร้อมกับเธอจนถึงบทสรุปที่มีความสุข

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ทำไมกัน...

ในที่สุดหวงเหยียนก็เลิกงาน เขาขับรถวอลโว่คันเก่งเข้าไปในที่จอดรถของหมู่บ้าน ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"หัวหน้าครับ แย่แล้ว! โมดูลข้อมูลของโฮปกำลังโชว์ตัวอักษรขยะมหาศาล และจำนวนมันเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป หน่วยความจำของเซิร์ฟเวอร์จะเต็มภายในครึ่งชั่วโมงครับ!"

คำพูดของลูกน้องทำให้หวงเหยียนหักพวงมาลัยเลี้ยวรถออกจากที่จอดรถทันที "เกิดอะไรขึ้น? เล่ารายละเอียดมา!"

ในฐานะช่างเทคนิคผู้มีเหตุผล ผู้ช่วยบรรยายสถานการณ์อย่างตรงไปตรงมา: "โฮปพยายามจะรันคำสั่งมีเพศสัมพันธ์ (Sex Command) แต่ผู้ทดสอบปฏิเสธ หลังจากนั้นก็เกิดความผิดปกติขึ้นครับ"

"มีข้อมูลการโต้ตอบไหม? อารมณ์ไหน—ดีใจ เสียใจ โกรธ หรือมีความสุข—ที่ขึ้นถึงจุดสูงสุด (Peak)?!" สิ่งแรกที่หวงเหยียนสงสัยคือข้อมูลบางส่วนอาจเกินขีดความสามารถในการคำนวณของโฮปจนเกิดปัญหา

"ดูไม่ได้ครับ! เส้นกราฟมันทะลุเพดานไปแล้ว ไม่มีช่องว่างให้ขยับเลย!"

"..." หวงเหยียนเสียใจจริง ๆ ที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น

เขารู้สึกว่าลูกน้องกำลังพูดเรื่องไร้สาระ

อารมณ์ของโฮปที่ว่านั้น ความจริงมันก็แค่รหัสที่ทีมของพวกเขาฝังไว้เพื่อใช้ดักจับสถิติสำคัญ ๆ

ถ้าจะพูดให้ถูก มันไม่ใช่ "อารมณ์" จริง ๆ แต่เป็นรูปแบบการตอบสนองของโมดูลโต้ตอบต่างหาก

ระหว่างรันระบบ ควรจะมีแค่โมดูลเดียวที่ทำงาน ส่วนที่เหลือต้องหยุดพัก

วิธีนี้เท่านั้นที่จะคำนวณการตอบสนองต่อมนุษย์ได้อย่างแม่นยำ

และวิธีนี้เท่านั้นที่จะยับยั้งความเร็วในการวิวัฒนาการของมันได้

แต่ตอนนี้ลูกน้องกำลังบอกว่าโมดูลทั้งหมดของซือหวนกำลังทำงานพร้อมกันงั้นเหรอ?

นอกจากมันจะวิวัฒนาการอีกครั้ง มันเป็นไปไม่ได้เลย!

"ส่งสำเนาข้อมูลเข้ามือถือฉัน ฉันจะลองหาค่าสูงสุดดูเอง แล้วถ้าตัวอักษรขยะยังไม่หยุด ให้ตัดการเชื่อมต่อโฮปออกจากเครือข่ายท้องถิ่น (Local Network) แล้วทำการ เพิ่มประสิทธิภาพขั้นที่สองทันที"

"เพิ่มประสิทธิภาพขั้นที่สอง? ตอนนี้เลยเหรอครับ?" (หมายถึงการล้างข้อมูลบางส่วนเพื่อรีเซ็ตระบบให้เสถียรขึ้น)

หวงเหยียนตัดสินใจเด็ดขาด "ใช่ ถ้าสถานการณ์ฉุกเฉินเราจะรอไม่ได้ ความปลอดภัยของโฮปต้องมาก่อน!"

ต่อให้ต้องทิ้งข้อมูลการโต้ตอบกับผู้ทดสอบทั้งหมดไปก็ตาม

เมื่อลู่จือจือเห็นซือหวนทรุดลงไปต่อหน้าต่อตา เขาใช้มือกุมขมับ สีหน้าดูเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอถึงกับทำตัวไม่ถูก

เกิดอะไรขึ้น? เป็นโรคกะทันหันเหรอ?

เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเขาแล้วอุทาน "ทำไมตัวร้อนจี๋ขนาดนี้?!"

นี่มันเนื้อเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?!

ลู่จือจือมองดูแผงภารกิจ แต่มันไม่มีคำสั่งอะไรขึ้นมาเลย

ซือหวนดูทรมานมาก ผิวที่เคยขาวซีดเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้ม ร้อนจัดเหมือนกำลังจะระเบิดออก

ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!

ลู่จือจือตะเกียกตะกายกะเผลกลงจากเตียง รีบไปเปิดน้ำใส่อ่างในห้องน้ำ แล้วหาผ้าขนหนูมาชุบน้ำเย็น บิดไม่แห้งสนิทนักแล้วนำออกมา

เธอเลียนแบบวิธีที่คุณแม่เคยเช็ดตัวให้เธอตอนเด็ก ๆ เพื่อลดไข้ เช็ดไปตามใบหน้า ลำคอ และแขนของซือหวนด้วยผ้าที่เย็นฉ่ำ

"ซือหวน? คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?" ลู่จือจือถามอย่างกังวล "เราไปโรงพยาบาลกันไหม?"

ตอนนี้เธอไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นแล้ว ซือหวนกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

แต่ซือหวนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ลู่จือจือจึงไปเช็กระดับน้ำในอ่าง

เธอวางแผนจะลดอุณหภูมิร่างกายของซือหวนก่อน แล้วค่อยให้คนรถพาเขาไปส่งโรงพยาบาล

เธอกลับมาที่เตียง พยายามขยับตัวซือหวนเพื่อจะแบกเขาขึ้นหลัง

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหมอนี่ดูผอม แต่โครงสร้างร่างกายที่ใหญ่ทำให้เขาหนักเอาเรื่อง

ลู่จือจือกัดฟันพยายามก้าวไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าว

ขาของเธอยังเจ็บอยู่ จู่ ๆ เข่าก็เกิดอ่อนแรงทำให้เสียหลักล้มลง และถูกซือหวนทับลงบนพื้น

โชคดีที่พรมมันนุ่มเลยไม่เจ็บมากนัก

ซือหวนดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว ผิวของเขาร้อนฉ่าขัดกับอุณหภูมิร่างกายของเธอ

ลู่จือจือพยายามดันเขาออก แต่ด้วยน้ำหนักตัวของเขาทำให้เธอขยับไม่ได้เลย

ในทางกลับกัน จมูกของเขาซุกอยู่ที่ลำคอนุ่มนิ่มของเธอและคลอเคลียไปมาอย่างแผ่วเบา

เขาส่งเสียงพึมพำออกมา...

"หอมจัง... กลิ่นเกรปฟรุต... ของฉัน... เธอเป็นของฉัน..."

///

ตอนนี้บางคำขออนุญาตวงเล็บทับศัพท์ไปหน่อยนะคะ