บทที่ 6 การจับกุมแมวน้อย

บทที่ 6 การจับกุมแมวน้อย

"คุณแค่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผม และเพลิดเพลินไปกับความตื่นเต้นที่ผมจะมอบให้ก็พอ เข้าใจไหมครับ"

สมองของคามุโระ มาซุมิ ทำงานอย่างรวดเร็วระดับสูงสุด

การถูกจับได้พร้อมหลักฐานมัดตัวย่อมหมายถึงการสูญเสียอิสรภาพ แต่ข้อเสนอนี้ดูเหมือน... จะน่าสนใจไม่ใช่น้อย?

อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการถูกไล่ออก และวิธีการรวมถึงความสามารถของชายคนนี้ดูจะเหนือชั้นกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก

หากติดตามเขาไป บางทีเธออาจจะได้เห็นทัศนียภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้

ที่สำคัญกว่านั้น หมอนี่หน้าตาดีทีเดียว! ทั้งผมสั้นที่ดูสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมกริบ และรัศมีที่ดูไม่รีบร้อนในทุกย่างก้าว

"ติ๊ง"

"ค่าความประทับใจของคามุโระ มาซุมิ บวก 20 ค่าความประทับใจปัจจุบันคือ 20 สงสัยและสับสน"

"หมายเหตุ เป้าหมายกำลังอยู่ในสภาวะลังเล โดยมีความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้ถักทอเข้ากับความตื่นเต้นโหยหาความเร้าใจ"

"เหอะ..." เธอเบือนหน้าหนี ปฏิเสธที่จะตอบตกลงในทันทีด้วยความดื้อรั้น "ฟังดูน่าเบื่อ ใครจะไปรู้ว่าคุณโกหกหรือเปล่า"

"เดี๋ยวคุณก็จะได้รู้เองครับ" คิตากาวะ ไค ไม่ยอมเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง เขาจัดการลบคลิปวิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์โจรกรรมทิ้งไปต่อหน้าต่อตาเธอทันที

คามุโระ มาซุมิ ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์

การต่อสู้ภายในจิตใจของเธอเป็นไปอย่างดุเดือด เปลวไฟแห่งการแสวงหาความตื่นเต้นกำลังถูกกระตุ้นด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม

เนิ่นนานหลังจากนั้น เธอจึงเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน มันดูเหมือนเป็นการตัดสินใจกับตัวเองมากกว่าจะเป็นคำตอบ

"...ฉันจะ... ลองเก็บไปคิดดูเป็นการชั่วคราวแล้วกัน"

"เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากครับ" รอยยิ้มของคิตากาวะ ไค ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาหยิบกระป๋องเบียร์ที่เป็นหลักฐานออกมาจากกระเป๋าของคามุโระอย่างเป็นธรรมชาติ

ท่าทางของเขาราบรื่นและดูสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังหยิบของจากใต้กระโปรงของเด็กสาว แต่เหมือนการหยิบของออกจากกระเป๋าตัวเองตามปกติ

"นี่! ไอ้คนลามก คุณทำอะไรของคุณน่ะ!" คามุโระ มาซุมิ กระโดดถอยกรูดเหมือนแมวที่ถูกรุกล้ำอาณาเขต แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในพริบตา

คิตากาวะ ไค เปิดกระป๋องเบียร์อย่างคล่องแคล่วแล้วยกขึ้นดื่มอึกใหญ่

"เอาเป็นว่า เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองข้อตกลงเบื้องต้นของพวกเรา มาดื่มกันสักหน่อยไหมครับ"

เฉลิมฉลอง? ใครจะไปอยากเฉลิมฉลองเรื่องไร้สาระแบบนี้กับคุณกัน!

คามุโระ มาซุมิ สะดุ้งถอยราวกับถูกงูพิษฉก

"อย่าต่อต้านขนาดนั้นเลยครับ" น้ำเสียงของคิตากาวะ ไค แฝงไว้ด้วยการหยอกเย้า "อย่าลืมสิครับว่าคุณใส่เบียร์กระป๋องนี้ไว้ในกระเป๋าก็เพื่อไขว่คว้าความตื่นเต้น ในเมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้าแล้ว ถ้าไม่ดื่มมันคงเสียความตั้งใจแย่เลย"

"ผู้เยาว์ห้ามดื่มสุรานะคะ!!!" ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที พร้อมกับเสียงที่แหลมสูงขึ้นหลายระดับ

"แล้วไงครับ"

ที่นี่มีผู้เยาว์ที่ไหนกัน

คิตากาวะ ไค สวนกลับนิ่มๆ พลางเขย่ากระป๋องเบียร์ตรงหน้าเธอ "ผมกำลังช่วยคุณทำลายหลักฐานอยู่นะ อย่าบอกนะว่าคุณไม่กล้าดื่มน่ะ"

นี่คือการรุกฆาต

"ดื่มก็ดื่มสิ! ใครจะไปกลัวคุณกัน!" คามุโระ มาซุมิ คว้ากระป๋องเบียร์ไปราวกับถูกเหยียบหาง เธอเงยหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวไปมากกว่าครึ่งกระป๋องจนเกิดเสียงดังอึกๆ

เธอกระแทกกระป๋องอลูมิเนียมลงบนม้านั่งหินข้างตัว ใช้หลังมือเช็ดปาก แล้วจ้องมองเขาอย่างท้าทาย "พอใจหรือยัง! ไอ้คนลามก!"

"พอใจมากครับ" คิตากาวะ ไค ยิ้มออกมาจากใจจริง "ยินดีต้อนรับสู่ทีมนะ แมวน้อยตัวแรกของผม"

"ถ้าอย่างนั้น รบกวนช่วยเพิ่มช่องทางติดต่อไว้หน่อยนะครับคุณคามุโระ"

"เผื่อมีเรื่องอะไรในภายหลัง ผมจะได้ติดต่อไปได้"

คิตากาวะ ไค หยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมาจากกระเป๋า หน้าจอสว่างขึ้นเผยให้เห็นคิวอาร์โค้ดส่วนตัว

คามุโระ มาซุมิ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมหยิบอุปกรณ์ของตัวเองออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก เธอปลดล็อกและเปิดฟังก์ชันสแกนก่อนจะสแกนรหัสของเขาจนเกิดเสียงดังบี๊บ

ส่งคำขอเป็นเพื่อนสำเร็จ

หมายเหตุ ห้องบี - คิตากาวะ ไค

หลังจากคิตากาวะ ไค กดรับคำขอ เขาก็บันทึกรูปโปรไฟล์ของเธอไว้เล่นๆ ซึ่งเป็นรูปการ์ตูนแมวน้อยสีม่วงที่ดูเย่อหยิ่ง

"เอาล่ะ จำคำพูดของตัวเองไว้ด้วยนะ แมวน้อย"

เขาเหลือบมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่ดูภูมิฐานให้คามุโระ มาซุมิ ยืนมอง

บนทางเดินที่ขนาบด้วยทิวไม้ เหลือเพียงคามุโระ มาซุมิ ที่หัวใจกำลังเต้นระรัว

รสสัมผัสร้อนแรงของแอลกอฮอล์ยังคงหลงเหลืออยู่ในปาก กระเป๋ากระโปรงของเธอว่างเปล่า แต่ในใจกลับถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอก้มมองมือของตัวเอง แล้วมองไปยังกระป๋องเบียร์ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะมีรอยริมฝีปากของคนสองคนประทับอยู่บนนั้น

"เผชิญหน้าให้ถึงที่สุด..."

สมองของคามุโระเริ่มฉายภาพเหตุการณ์ซ้ำโดยอัตโนมัติ

เธอเขย่งเท้า...

เธอขโมยเบียร์...

เธอถูกจับได้...

เขาเปิดเบียร์...

เขาดื่มเข้าไปอึกใหญ่...

แล้วก็...

แล้วเธอก็คว้ามาดื่มต่อ...

เดี๋ยวนะ นี่มันจูบ... ทางอ้อมงั้นเหรอ?!

"ติ๊ง"

"ค่าความประทับใจของคามุโระ มาซุมิ บวก 5 ค่าความประทับใจปัจจุบันคือ 25 สับสน"

"ค่าความประทับใจของคามุโระ มาซุมิ บวก 10 ค่าความประทับใจปัจจุบันคือ 35 เขินอาย"

"หมายเหตุ ภายนอกต่อต้าน ภายในโหยหา"

เสียงแจ้งเตือนอันเย็นเยียบดังขึ้นในหัวของคิตากาวะ ไค

เมื่อตรวจสอบความคืบหน้าในการพิชิตใจในปัจจุบัน รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้น

ข้อมูลส่วนบุคคล

ชื่อ คิตากาวะ ไค

พละกำลัง 7 กระฉับกระเฉง ความทนทานค่อนข้างสูง

สติปัญญา 6 เหนือกว่าเกณฑ์เฉลี่ย

เสน่ห์ 8 โดดเด่นเป็นสง่า

ไอเทม เครื่องบันทึกวิดีโออเนกประสงค์

ความสามารถ แรงดึงดูดส่วนบุคคล, ทักษะหมากรุกระดับปรมาจารย์, ผู้บรรยาย

ทำเนียบสาวงาม

ตัวละครที่อยู่ในการควบคุม ยามามูระ มิกิ

ยามามูระ มิกิ (40 / เพื่อนสนิท)

ซากายานากิ อาริสุ (30 / คู่แข่ง)

อิจิโนเสะ โฮนามิ (30 / เพื่อน)

คามุโระ มาซุมิ (35 / อยู่ในการควบคุม / สนใจใคร่รู้)

"ผลตอบแทนไม่เลวเลย" เขาพึมพำกับตัวเอง

...

ค่ำคืนนั้น

หอพักห้อง 308

คิตากาวะ ไค เพิ่งกลับจากการวิ่งรอบสนาม เขาใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อบางๆ บนหน้าผาก

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอีก 1 แต้มเริ่มเห็นผลชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาฟิตถึงขนาดสัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อเต็มไปด้วยความยืดหยุ่น

ค่าพละกำลังที่ระดับ 7 ในตอนนี้ได้เปลี่ยนเขาจากนักศึกษาธรรมดาให้กลายเป็นชายหนุ่มที่มีความได้เปรียบทางกายภาพอย่างชัดเจน

"ฉันต้องรีบไปพบสาวสวยคนอื่นๆ ให้มากกว่านี้เสียแล้ว" คิตากาวะ ไค พาดผ้าขนหนูไว้บนบ่าพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูวิทยาเขตที่ประดับประดาด้วยแสงไฟ

ในตอนนี้ ค่าความประทับใจของยามามูระ มิกิ และอิจิโนเสะ โฮนามิ ค่อนข้างคงที่แต่เพิ่มขึ้นได้ยาก

ส่วนคามุโระ มาซุมิ ยังต้องการเวลาเพื่อย่อยสลายความตื่นเต้นที่เพิ่งได้รับไป

ดังนั้น เป้าหมายต่อไปถูกกำหนดไว้แล้ว ซากายานากิ อาริสุ

"ตื๊ด ตื๊ด"

โทรศัพท์ของเขาสั่นสะเทือน หน้าจอสว่างขึ้นแสดงข้อความใหม่

ผู้ส่ง คามุโระ มาซุมิ

คิตากาวะ ไค เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากฉายชัดขึ้นทันที

คามุโระ มาซุมิ ไอ้คนลามก! อย่าได้ใจไปหน่อยเลย! อย่าคิดนะว่าฉันจะยอมฟังคำสั่งคุณน่ะ!

คิตากาวะ ไค โอ๊ะ? พูดเล่นหรือเปล่าครับเนี่ย

คามุโระ มาซุมิ ใครจะไปอยากเป็นแมวน้อยของคุณกัน! ไอ้คนโรคจิตที่เกินเยียวยา! ไปตายซะ!

เธอคิดว่าคิตากาวะ ไค จะต้องรีบตอบกลับด้วยถ้อยคำที่ทำให้เธอโมโหหนักกว่าเดิมเหมือนทุกครั้ง

ทว่า... หนึ่งนาทีผ่านไป

สองนาทีผ่านไป

ห้านาทีผ่านไป

คิตากาวะ ไค อ่านข้อความแล้วแต่กลับไม่มีการตอบกลับใดๆ

รอยยิ้มของคามุโระ มาซุมิ ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า

เกิดอะไรขึ้นน่ะ

"ทำไมคุณถึงไม่ตอบข้อความของฉันล่ะคะ?!?"

คิตากาวะ ไค กระวนกระวายเหรอครับ

"ใครกระวนกระวายกัน?! ใครกันแน่!!!" เธอกดพิมพ์คำเหล่านั้นออกมาแทบจะเหมือนการตะโกนคำราม

จบเหกัน เขาเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอีกแล้ว

คามุโระ มาซุมิ นอนแผ่อยู่บนเตียง จ้องมองเพดานด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อซึ่งไม่ยอมจางหายไปเสียที

"ติ๊ง"

"ค่าความประทับใจของคามุโระ มาซุมิ บวก 5 ค่าความประทับใจปัจจุบันคือ 40 สับสนและเริ่มใส่ใจ"