บทที่ 46 - รถเมล์ผีสิง เมืองผีร้าย

"หยอดเหรียญ"

ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่ไม่อาจขัดขืนได้

จี้อี้เชื่อว่าถ้าเขากล้าขัดคำสั่ง ตาเฒ่านี่คงกลายร่างเป็นผีร้ายมาเอาชีวิตเขาแน่

"หยอดสิ ฉันจะหยอดเดี๋ยวนี้แหละ"

เขาหันไปมองคุณหนูแมว "คงต้องลำบากเธอหน่อยแล้วล่ะ เขาบอกให้ฉันยัด ... โอ๊ย!"

คุณหนูแมวหยิกเนื้อตรงเอวของเขาแล้วบิดไปเกือบ 180 องศา

"ผิดไปแล้วๆ"

จี้อี้หยิบเหรียญสองเหรียญออกมาจากช่องเก็บของ

เคร้ง

หยอดลงในกล่องเก็บเงิน

แม้จะพยายามเล่นมุกลามกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่นัก

บรรยากาศอันหนาวเหน็บและน่าสยดสยองแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งคันรถและโอบล้อมพวกเขาทั้งสองคนไว้

จี้อี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะที่เดินเข้าปากเสือ

เคร้ง

คุณหนูแมวก็หยอดเหรียญลงไปสองเหรียญเช่นกัน

ทั้งสองคนมองเข้าไปด้านในรถพร้อมกัน

มีผู้โดยสารนั่งกระจายอยู่ประมาณเจ็ดแปดคน

ผู้หญิงผมเผ้ารุงรัง สวมหน้ากากอนามัยสีขาวและใส่ชุดเดรสสีขาว

ผู้ชายวัยกลางคนที่มีแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่ทั่วทั้งหัว ใบหน้า และลำตัว แววตาดูดุร้าย

ยายเฒ่าที่ขาขาดไปข้างหนึ่งและมีริ้วรอยเหี่ยวย่นร่องลึกเต็มใบหน้า

เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีแดงที่มีรอยยิ้มชวนสยดสยองประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

เด็กชายหน้าตาซีดเผือดที่แววตาเหม่อลอย

และตาแก่ที่เบ้าตาลึกโบ๋ราวกับโครงกระดูก

"เวรเอ๊ย มากันครบทั้งคนแก่ คนป่วย คนพิการ และเด็กเลยนะ"

จี้อี้สบถในใจ

เขาคว้ามือคุณหนูแมวแล้วเดินตรงไปที่เบาะหลังสุดของรถ

คุณหนูแมวพยายามสะบัดมือออก "ฉันไม่ได้กลัวขนาดนั้นซะหน่อย"

จี้อี้ "ฉันนี่แหละที่กลัว"

คุณหนูแมว " ... "

ผู้โดยสารบนรถคันนี้แค่สุ่มจับมาสักคนก็เอาไปสร้างเป็นหนังผีแฟรนไชส์ได้ตั้งสองสามภาคแล้ว

จี้อี้กลัวของแบบนี้จริงๆ

ต่อให้เป็นฆาตกรโรคจิตอย่างเจสันหรือไมเคิลก็ยังดีซะกว่า

อย่างน้อยก็ยังให้ความรู้สึกหลอกตัวเองได้ว่ายังพอมีทางต่อสู้ด้วยกำลังได้บ้าง

แต่พวกผีสางที่ใช้กฎฟิสิกส์จัดการไม่ได้แบบนี้มันน่าขนลุกเกินไปแล้ว

เมื่อเดินมาถึงแถวหลังสุดของรถกับคุณหนูแมว

ทั้งสองคนก็นั่งลงเคียงข้างกัน

เมื่อพวกเขานั่งลงเรียบร้อย รถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

"มือฉันนุ่มไหมคะคุณจี้ปา"

"อ้อ โทษที"

จี้อี้ปล่อยมือ

ภายในรถเงียบสงัด ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก

พวกเขาแอบสังเกตสภาพแวดล้อมอย่างเงียบๆ

นอกหน้าต่างรถมีต้นไม้ใบหญ้าและพุ่มไม้พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วิวทิวทัศน์เหมือนกับวิวนอกหน้าต่างตอนนั่งรถไฟทางไกลตอนกลางคืน

ถนนมืดสลัวและไม่มีแม้แต่ไฟถนน

จากความสั่นสะเทือนของรถ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นถนนดินที่อาจจะมุ่งหน้าไปสู่ชนบทหรือเมืองเล็กๆ

"พอดวงตาข้อมูลใช้ไม่ได้ก็เหมือนคนตาบอดคลำทางเลยแฮะ ... "

แต่ที่แน่ๆ เรื่องนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับการผ่านด่านชั้นที่ 13 แบบงงๆ นั่นอย่างแน่นอน

"ด่านที่แล้วตั้งใจจะปูทางมาให้รถเมล์ผีสิงคันนี้งั้นเหรอ มิน่าล่ะมันถึงดูทำแบบลวกๆ ชุ่ยๆ แถมรางวัลยังกลายมาเป็นตั๋วผ่านด่านสำหรับชั้นนี้อีก ... อ้อ บันไดที่ยาวเหยียดนั่นด้วย"

หยาบช้าและชุ่ยสุดๆ

ชั้น 13 เป็นเหมือนกับชั้นที่ 11 ไม่ผิดเพี้ยน

จี้อี้สงสัยว่าอาจจะมีตัวตนบางอย่างกำลังชักใยอยู่เบื้องหลังเกมทะลวงหอคอยปีศาจนี้อยู่

"จะเกี่ยวกับบัตรเชิญของเทพมารนี่ไหมนะ"

เมื่อมองดูบัตรเชิญในช่องเก็บของ จี้อี้ก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

คนที่อยู่เบื้องหลังต้องการจะทำอะไรกันแน่

ตอนนั้นเอง คุณหนูแมวก็เอาข้อศอกกระทุ้งจี้อี้สองที

"ยัยผู้หญิง มีอะไรเหรอ"

จี้อี้หันไปถาม

คุณหนูแมวถลึงตาใส่จี้อี้ด้วยความแปลกใจก่อนจะกระซิบข้างหูเขา

"นายดูตรงนั้นสิ มีป้ายบอกสถานีติดอยู่"

จี้อี้มองตามสายตาของคุณหนูแมวไป

"มืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้ ฉันจะไปมองเห็นอะไรเล่า"

พูดจบจี้อี้ก็หยิบไฟฉายออกมา

แกร๊ก เขาเปิดไฟฉาย

แสงสว่างวาบส่องไปกระทบและทำให้ป้ายบอกสถานีสว่างขึ้น

มีแค่สี่สถานีเท่านั้น

สถานีต้นทาง - หอคอยปีศาจชั้นที่ 14

สถานีรายทาง - ถนนปรโลก เมืองผีร้าย

สถานีปลายทาง - งานเลี้ยงเทพมาร

แกร๊ก

เขาปิดไฟฉาย

"นายมีบัตรเชิญอยู่กับตัว บางทีสถานีปลายทางอาจจะสร้างมาเพื่อนนายโดยเฉพาะก็ได้นะ" คุณหนูแมวออกความเห็น

"อืม ... ดูเหมือนที่ฉันคิดไว้จะไม่ผิด ด่านนี้คงไม่ได้เป็นแค่การฝ่าหอคอยปีศาจธรรมดาๆ สำหรับฉันแล้วล่ะ"

จี้อี้ขมวดคิ้ว

แต่สิ่งที่เรียกว่าเทพมารคืออะไรกันแน่

ทำไมต้องมาหาเขา แล้วทำไมต้องใช้วิธีนี้มาเจอเขาด้วย

ถ้าดวงตาข้อมูลยังอยู่ก็คงจะดีสิ

"บัตรเชิญมีแค่ใบเดียว ฉันเดาว่าคงนั่งไปถึงสถานีปลายทางกับนายไม่ได้หรอก"

คุณหนูแมวเอ่ยขึ้น

"สำหรับฉันแล้ว เส้นทางผ่านด่านที่ถูกต้องน่าจะต้องเลือกเลือกลงระหว่างสถานีถนนปรโลกกับเมืองผีร้ายนี่แหละ"

จี้อี้ได้ยินดังนั้นก็คิดว่ามีเหตุผล

ความผิดปกติในหอคอยปีศาจครั้งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อพุ่งเป้ามาที่เขาโดยเฉพาะ

"คุณหนูแมว เธอคิดว่าหลังจากที่ฉันไปงานเลี้ยงนั่นแล้ว ฉันจะยังลุยด่านต่อไปพร้อมกับเธอได้อยู่ไหม"

"คงไม่ได้หรอก"

"แล้วถ้าเธอต้องไปลุยดันเจี้ยนแบบหลายคนด้วยตัวคนเดียว มันจะไม่เสียเปรียบแย่เหรอ"

"โห ถ้างั้นขอถามหน่อยเถอะค่ะว่าตั้งแต่เริ่มมาจนถึงตอนนี้ คุณจี้ปาได้ทำผลงานอะไรที่โดดเด่นเพื่อทีมบ้างไหมคะ"

" ... "

ดูเหมือนจะไม่มีแฮะ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ฉันให้เจ้านี่กับเธอก็แล้วกัน ถือซะว่าให้ยืม"

จี้อี้หยิบไอเทม [ปุ่มล็อกเอาต์] ออกมา

"ถ้าจำเป็นต้องใช้ก็ใช้เถอะ ฉันไม่คิดดอกเบี้ยหรอก มีเงินเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน แต่ถ้าไม่ได้ใช้ก็ถือซะว่าฝากไว้ที่เธอก่อนก็แล้วกัน"

ดวงตาของคุณหนูแมวเป็นประกายเล็กน้อย

ของแพงขนาดนี้ ผู้เล่นเลเวล 9 กลับใจป้ำยอมควักเงินซื้อ

"ไม่ต้องหรอก"

เธอส่ายหน้า "ถึงดันเจี้ยนแบบคู่จะยากกว่าดันเจี้ยนแบบเดี่ยว แต่ฉันก็ไม่ได้อ่อนหัดถึงขั้นผ่านชั้น 14 ไปไม่ได้หรอกนะ ถ้าฉันประเมินแล้วว่าด่านต่อไปไม่มีหวังชนะ ฉันก็จะออกจากดันเจี้ยนเองแหละ"

เมื่อพูดจบเธอก็เสริมขึ้นมาอีกว่า "แน่นอน การยอมแพ้กลางคันครั้งนี้ นายยังติดหนี้บุญคุณฉันอยู่นะ ... "

จี้อี้เงียบ ไม่ได้พูดอะไรตอบ

สิบนาทีต่อมา

รถเมล์ก็จอดเทียบป้าย

ถึงถนนปรโลกแล้ว

ไม่มีใครลงจากรถ แน่นอนว่าไม่มีผีตนไหนลงเช่นกัน

รถจอดนิ่งอยู่ประมาณห้าวินาที เมื่อเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ภายในรถ รถเมล์ก็ไม่ได้เปิดประตูหลังและแล่นต่อไป

ตลอดทางเป็นไปอย่างราบรื่น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มาถึงเมืองผีร้าย

รถเมล์จอดที่ริมถนน ประตูหลังเปิดออก

ผู้โดยสารผีทั้งเจ็ดแปดตนต่างลุกขึ้นยืนแล้วเข้าแถวลงจากรถอย่างเป็นระเบียบ

เซี่ยเจียอี๋ก็ลุกขึ้นยืนและไปต่อท้ายแถว

เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของจี้อี้

เห็นเพียงเขาหลับตาแน่น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

กำลังคิดถึงแม่ที่ไม่ได้เจอกันมานานเหรอ หรือกำลังคิดหาวิธีรับมือกับเทพมารอยู่กันแน่

เธอไม่อาจล่วงรู้ได้

เธอหันหลังกลับแล้วเดินตามเด็กหญิงชุดแดงที่อยู่ท้ายแถวลงจากรถเมล์ไป

เอี๊ยด

ประตูรถที่เก่าผุพังค่อยๆ ปิดลง

ปัง

ประตูรถปิดสนิท

ภายในรถเมล์เหลือเพียงจี้อี้เป็นผู้โดยสารคนสุดท้าย

และในจังหวะที่รถกำลังจะออกตัวอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง

จี้อี้ก็ลืมตาโพลงขึ้นมา

"แม่งเอ๊ย หลับเพลินจนเลยป้าย! ลุง จอดรถ! ผมจะลง!"

จี้อี้กระโดดพรวดขึ้นมาแล้วพุ่งไปที่ประตูหลังรถพลางทุบกระจกรถไม่หยุด

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

คนขับหันขวับมา น้ำเสียงยังคงแหบพร่าเช่นเดิม "ที่นี่คือเมืองผีร้าย เอ็งแน่ใจนะว่าจะลงที่นี่"

"ใช่! ผมจะลงที่นี่แหละ"

แววตาขุ่นมัวของตาแก่คนขับราวกับแฝงอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เอี๊ยด ...

ประตูรถเปิดออกในที่สุด

จี้อี้พุ่งตัวออกไปทันที

"เทพมารบ้าบออะไรกัน! แกให้ฉันไปแล้วฉันต้องไปงั้นเหรอ แกทำครอบครัวฉันพังพินาศแล้วฉันยังต้องมาขอบคุณที่แกไม่ฆ่าฉันอีกหรือไง ไอ้เวรเอ๊ย ไปอมคยฉันไป๊!"

สถานีปลายทาง

งานเลี้ยงเทพมาร

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เงาตบต้นขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ได้ยินไหม เขาบอกให้เธอไปอมคยเขา ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันบอกแล้วไงว่าไอ้เด็กนี่มันน่าสนใจ!"

ป้าบ ป้าบ ป้าบ!

เขาตบต้นขาอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด ผ่านไปครู่หนึ่งก็สงสัยขึ้นมา "เอ๊ะ ทำไมตบแล้วไม่เจ็บเลย"

แขกที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น " ... แกตบขาฉันอยู่"

ในเวลานี้

บนที่นั่งประธาน หญิงสาวในชุดเดรสราตรีสีดำเหลือบมองเงาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไม่เป็นไร วันหน้ายังมีเวลาอีกมาก ... "

[จบแล้ว]