บทที่ 17 - การรวมตัวของทั้งห้าคน

น่องไก่เห็นดังนั้นก็เกาหัวอย่างเก้อเขิน

"ในฐานะนักเขียน จำเป็นต้องรีบจดไอเดียให้ทันเวลา ก็เลยติดนิสัยเขียนหนังสือหวัดๆ ไปหน่อย ขออภัยด้วย"

นี่มันไม่ใช่แค่หวัดแล้ว ลายมือหมอยังอ่านง่ายกว่าของนายอีก

"นายเป็นนักเขียนเหรอ เคยเขียนหนังสืออะไรมาบ้างล่ะ"

จี้อี้ถาม

"ผู้น้อยไร้ความสามารถ ลงนิยายเรื่องใหม่หวังยอดวิวหลักหมื่น พิมพ์คีย์บอร์ดรัวด้วยความเริงร่า อัปเดตวันละหมื่นคำก็ไม่หวั่น กลัวเพียงนักอ่านจะหนีหาย ยอดคลิกพุ่งกระฉูดจนหน้าชื่น ยอดเก็บเข้าชั้นทะลุพันก็ยิ้มแฉ่ง อนิจจายอดตามอ่านกลับไม่เข้าเป้า แค่ลงสนามทดสอบรอบแรกก็พ่ายแพ้เสียแล้ว"

"ไอ้เวร นี่มันนักเขียนนิยายแป้กชัดๆ ไม่ใช่เหรอ"

" ... "

จี้อี้รู้สึกเหมือนสมองถูกยัดเยียดด้วยก้อนอุจจาระ "ถือซะว่าฉันไม่ได้ถามก็แล้วกัน นายช่วยอธิบายข้อสันนิษฐานของนายมาเลยดีกว่า"

"เรื่องมันยาวน่ะ ... "

"งั้นก็สรุปมาสั้นๆ"

"แต่ว่า เรื่องนี้มันยาวจริงๆ นะ ... "

"ก็บอกให้สรุปสั้นๆ ไงเล่า!"

น่องไก่ปรับสีหน้าให้จริงจัง "เฮ้อ ... เรื่องมันต้องเล่าตั้งแต่ตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยมต้น ... "

" ... "

พอจะรู้แล้วล่ะว่าทำไมหมอนี่ถึงเขียนนิยายแป้ก

ขณะที่จี้อี้กำลังจะด่าเจ้าตัวตลกนี่สักสองสามประโยค เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มีคนกำลังเคาะประตูอยู่หน้าห้อง

"อยู่กันครบเลยนี่ ... ดีมาก จี้อี้ก็อยู่ด้วย"

ชายหนุ่มสวมแว่นตากรอบทองท่าทางสุขุมเดินเข้ามาจากประตู

ทั้งสามคนในห้องเรียนหันไปมองตามเสียง

"จูเก่อเติงเพ่าเหรอ"

จี้อี้ไม่คิดเลยว่าผู้เล่นทุกคนจะใจตรงกันมารวมตัวที่ห้องเรียนของมิซากิ

"จี้อี้ พวกเรามีบัญชีต้องสะสางกันหน่อยไหม"

เมื่อเห็นจูเก่อเติงเพ่ามองมาที่ตัวเองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

จี้อี้ก็เกาหัวด้วยความงุนงง

"พวกเราเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกไม่ใช่เหรอ หรือว่านายเป็นพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบ จำเป็นต้องกัดไม่ปล่อยขนาดนี้ไหม ตามทวงหนี้ฉันถึงในเกมเนี่ยนะ ขยันเกินไปหรือเปล่า แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินหรอกนะ ต่อให้นายเอาฉันไปขายฉันก็ไม่มีเงินมาใช้หนี้นายหรอก"

จูเก่อเติงเพ่า " ... "

"เขาหมายถึงเรื่องนี้ต่างหาก"

คุณหนูแมวหยิบไมโครโฟนสีม่วงรูปร่างประหลาดออกมา

เธอกดปุ่มสองสามที

เสียงที่ปนมากับกระแสไฟฟ้าก็ดังออกมาจากไมโครโฟน

"โอเคพวกเรา ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉัน ดูฉัน ดูฉันนี่ ฉันมันไอ้ ... "

"พอได้แล้ว!" จูเก่อเติงเพ่าตวาดลั่น เสียงดังกลบเสียงจากไมโครโฟน "นี่ยังอัดเสียงฉันไว้อีกเหรอ"

อาจเป็นเพราะเห็นว่าคุณหนูแมวเป็นผู้หญิง จูเก่อเติงเพ่าจึงแค่แค่นเสียงเย็นชาและไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เป็นมุกตลกที่ต่ำตมและน่าเบื่อจริงๆ"

เขาขยับแว่นตาแล้วเดินตรงเข้ามาในห้องเรียน

"ในดันเจี้ยนระดับฝันร้ายยังต้องพึ่งพาความร่วมมือกันอยู่ ฉันจะยังไม่เอาเรื่องนายในตอนนี้ แต่อย่าให้มีครั้งหน้าอีก ฉันไม่ได้สนิทกับนาย"

จูเก่อเติงเพ่าถลึงตาใส่จี้อี้อย่างเอาเรื่อง

ส่วนคนโดนถลึงตาใส่กลับเกาหัวแกรกๆ

ดูท่าทางสติปัญญาดีแต่กลับอารมณ์ร้ายใช่เล่นแฮะ

จี้อี้ยักไหล่อย่างจนใจ เขาไม่ได้เก็บความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ นี้มาใส่ใจ การเคลียร์ดันเจี้ยนต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด

"ฉันเจอที่อยู่ของมาเอดะ มิซากิแล้ว"

เมื่อเข้ามาในห้องเรียน จูเก่อเติงเพ่าก็เข้าประเด็นทันที

ในฐานะผู้เล่นสายใช้สมองเลเวล 11 เขามีคุณสมบัติพื้นฐานในการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ

"แถมยังเจอสมุดบันทึกของเธอด้วย"

จูเก่อหยิบสมุดบันทึกปกสีแดงออกมาจากช่องเก็บของ

"เนื้อหาในบันทึกดูแปลกมาก มองเผินๆ เหมือนเป็นไดอารี่ของเด็กประถมทั่วไป แต่ความจริงแล้วมันสามารถตีความได้สองแบบ หลังจากถอดรหัสแล้วก็พบว่าเธอกำลังพยายามจะเปิดโปงอะไรบางอย่าง ... แต่เนื้อหาช่วงหลังถูกรอยเลือดบังไว้จนมองไม่เห็นแล้ว"

เขากางสมุดบันทึกออกแล้ววางลงบนโต๊ะเรียน

คุณหนูแมวก้มลงไปดู

"ตีความได้สองแบบเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะนายคิดมากไปเอง มาเอดะ มิซากิก็คงจะไม่ธรรมดาแน่ๆ"

จี้อี้ก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูเหมือนกัน

"เด็กฉลาดระดับอัจฉริยะ ถึงจะหายากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี" น่องไก่พูดเสริม "พอดีเลย ข้อมูลนี้ช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของฉันได้ สิ่งที่เธอต้องการจะเปิดโปงก็คือความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ ... ไม่สิ ในเมืองแห่งนี้ต่างหาก"

"หมายความว่ายังไง"

เมื่อเห็นว่าน่องไก่น่าจะมีข้อมูลเด็ด จูเก่อเติงเพ่าก็ตาลุกวาว

"เรื่องมันยาวน่ะ ... "

"เล่ามาได้เลย"

"เรื่องมันต้องเล่าตั้งแต่ตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยมต้น ... ตอนนั้นฉันเริ่มมีความคิดอยากจะเป็นนักเขียน ... "

"?"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"มีใครอยู่ไหมครับ"

ถังหูลู่เคาะประตูอย่างมีมารยาท

เขาดูตื่นตัวผิดปกติแถมขอบตายังดำคล้ำ

ถึงแม้เขาจะทำเควสต์รองในดันเจี้ยนสำเร็จไปแล้วหนึ่งเควสต์ ซึ่งมันส่งผลกระทบโดยตรงต่อสภาพร่างกายในโลกความเป็นจริงของเขา

แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

อายุยังน้อย พักผ่อนสักสองสามวันก็หายแล้ว

ถ้ามีโอกาสให้เลือกอีกครั้ง

เขาก็ยังยินดีที่จะทำตามความปรารถนาของเรื่องเล่าสยองขวัญที่น่าสงสารตนนั้นอย่างไม่ลังเล

ต่อให้ต้องจ่ายค่าตอบแทนก็ตาม

"เข้ามาสิ"

จูเก่อพูด

ถังหูลู่เดินเข้ามาในห้องเรียนแล้วก็เห็นคนสี่คนกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่

"ว้าว อยู่กันครบเลยเหรอเนี่ย ขอโทษทีๆ ฉันหลงฝูงไปนานเลยใช่ไหม เฮ้อ ... เสียเวลาไปตั้งสองชั่วโมงเพื่อทำเควสต์รอง กว่าจะคลำทางมาถึงที่นี่ได้ก็แทบแย่ เป็นตัวถ่วงของทุกคนเลย"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องคิดมาก" จี้อี้เอ่ยปากปลอบใจ "พวกเราก็เพิ่งจะมารวมตัวกันเหมือนกัน กำลังจะแลกเปลี่ยนข้อมูลกันพอดี นายมาได้จังหวะเลย"

"แต่ว่า ... "

จี้อี้เปลี่ยนเรื่อง

"ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยแล้วสิว่าการรวมตัวของพวกเราอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

"หา"

ถังหูลู่ทำหน้าเหวอ

คุณหนูแมวหันหน้าไปมองจี้อี้โดยไม่ได้พูดอะไร

จูเก่อเติงเพ่าขมวดคิ้ว

น่องไก่แคะขี้มูก

"หมายความว่าไง นายกำลังจะบอกว่ามีเรื่องเล่าสยองขวัญอยู่เบื้องหลังงั้นเหรอ" จูเก่อเติงเพ่าถาม

"อืม"

จูเก่อทำหน้าสงสัย "ไม่มีหลักฐานอะไรเลย อย่าพูดให้คนอื่นตื่นตระหนกสิ"

"ฉันยังไม่ได้ทะลึ่งสักหน่อย"

จี้อี้ลุกขึ้นยืน "ฉันเป็นผู้ชายที่มองโลกในแง่บวกและใฝ่ดีนะ"

คุณหนูแมวเหลือบมองท่อนล่างของเขาแวบหนึ่ง

จูเก่อเติงเพ่ากุมขมับ "ทำไมฉันต้องมาร่วมทีมกับคนอย่างนายด้วยเนี่ย ... การที่นายรอดมาได้จนถึงตอนนี้ถือเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ"

เผชิญกับการดูถูก จี้อี้กลับไม่สนใจไยดี

อยากได้หลักฐานใช่ไหม

ง่ายนิดเดียว

"ถังหูลู่ แถวตรง!"

ขวับ

หนุ่มหน้าซีดไตเสื่อมยืนตัวตรงแหน่วทันที

"กลับหลัง ... หัน!"

ฟุ่บ ตึก!

"เดินหน้า ... เดิน!"

"ซ้าย ขวา ซ้าย ซ้าย ขวา ซ้าย"

ในจังหวะที่ถังหูลู่กำลังจะเดินพ้นประตูห้องเรียนไปนั้น

ปัง!

ประตูห้อง 306

ก็ถูกปิดลงอย่างน่าประหลาด

พร้อมกันนั้น หน้าต่างทุกบานก็ปิดลงเองโดยไม่มีลมพัด

ปัง ปัง ปัง!

ทั้งห้องเรียนถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นห้องปิดตายไปในพริบตา

มันดูราวกับโลงศพขนาดใหญ่ เป็นสัญญาณบอกเหตุว่าที่นี่จะเป็นหลุมฝังศพของพวกเขาทั้งห้าคน

ภายในห้องเรียนที่มืดมิดและปิดตาย

มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะหนึ่งดวงกับไฟฉายหนึ่งกระบอกเท่านั้นที่คอยสาดแสงส่องกระทบใบหน้าที่ดำคล้ำลงของทุกคน

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด

ขาทั้งสองข้างของถังหูลู่สั่นระริกไม่หยุด พั่บๆๆ

จี้อี้กลัวว่าวินาทีต่อมาหมอนี่จะฉี่ราดกางเกง จึงรีบพูดขึ้นว่า

"พี่ถังอย่าเพิ่งกลัวไป ไม่ต้องตื่นเต้น ไม่ต้องเสียใจ มันก็แค่ผีหลอกเท่านั้นแหละ ไม่ใช่ว่าประตูอัตโนมัติมันไม่เห็นนายเป็นคนหรอกนะ"

ถังหูลู่หันหลังกลับมา สองมือจับเข่าตัวเองพลางค่อยๆ เดินกลับมา

"ฉันไม่ได้กลัวนะ แค่ก่อนหน้านี้ทำเควสต์รองจนเหนื่อยเกินไป บางทีขามันก็เลยสั่นแบบนี้นั่นแหละ เดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวก็หาย"

เห็นถังหูลู่ปากแข็ง จี้อี้ก็ไม่ได้เปิดโปง

น้อยคนนักที่จะกล้ายอมรับความขี้ขลาดและน่าสมเพชของตัวเอง

มันเป็นเรื่องปกติ

อย่างเช่นเมื่อกี้ที่เขาตกใจจนฉี่เล็ดออกมาสองหยด เขาจะเอาไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ไหมล่ะ

"กลับไปนั่งที่ของตัวเองให้เรียบร้อย"

ทันใดนั้น

เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงก็ดังเข้าหูทุกคน

ทุกคนหันไปมองตามเสียง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ผู้หญิงหน้าซีดเผือดคนหนึ่ง

ได้มายืนอยู่บนแท่นยืนหน้าชั้นเรียนแล้ว

[จบแล้ว]