บทที่ 14 - กระโปรงของชเรอดิงเงอร์

หยอดเหรียญ

กดปุ่มเลือกสินค้า

เคร้ง

โคล่าสดกระป๋องหนึ่งหล่นลงมา

กดปุ่มอีกครั้ง

ตู้กดน้ำไม่ตอบสนองแล้ว

"อะไรวะเนี่ย เงินฉันซื้อได้ตั้งห้ากระป๋องนะโว้ย"

จี้อี้ทุบตู้กดน้ำไปสองสามที แต่มันก็นิ่งสนิท

"เวรเอ๊ย งั้นก็ทอนมาสี่ร้อยสิวะ!"

เขากดปุ่มมั่วซั่วไปหมด แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร

"ไอ้ตู้เฮงซวย"

"พูดคำหยาบต่อหน้าเด็กมันไม่ดีนะคะ"

คุณหนูแมวคลี่ยิ้มบางๆ โดยไม่สนใจอาการเกรี้ยวกราดของจี้อี้ เธอก้มตัวลงไปหยิบโคล่าออกมาจากช่องรับสินค้า

"เอ๊ะ"

"มีอะไรเหรอ"

"คุณลองมาดูโคล่ากระป๋องนี้สิ"

[ชื่อไอเทม โคล่าสดแดนเกาะ]

[ประเภท ไอเทมใช้แล้วทิ้ง]

[ระดับคุณภาพ สมบูรณ์แบบ]

[ผลลัพธ์ ดื่มมันเข้าไปแล้วจะสามารถยิงเลเซอร์ออกมาได้ มีผลเป็นเวลา 1 นาที]

[สามารถนำออกจากดันเจี้ยนได้หรือไม่ ได้]

[หมายเหตุ ฉันรู้ว่านายกำลังจะถามอะไร แต่ฉันก็ไม่ยอมอธิบายให้ฟังหรอกนะ]

"ของดีนี่หว่า เอาให้ไอ้เด็กนี่กินมันจะเปลืองไปหรือเปล่าเนี่ย"

จี้อี้ลูบคางพลางพูด

"คุณเป็นผู้ใหญ่นะ ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็กสิ โบราณว่าไว้ คนไร้สัจจะก็เหมือนรถไร้เพลา จะกลับคำเอาดื้อๆ ได้ยังไง อย่ามาเสียฟอร์มต่อหน้าเด็กชาวเกาะสิคะ"

คุณหนูแมวพูดจบก็ดึงสลักเปิดกระป๋องแล้วยื่นโคล่าให้โชตะ

"เอ้า"

โชตะรับมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

อึก อึก

ดื่มรวดเดียวจนหมดกระป๋อง

"เอิ๊ก~"

หลังจากเรอออกมาอย่างพึงพอใจ

ร่างของเขาก็อันตรธานหายไป

กระป๋องโคล่าร่วงลงพื้น

เคร้งคร้าง กริ๊งกร๊าง ... กลิ้งหลุนๆ ... ก๊องแก๊ง โครมคราม กุเร็นลากันน์ กริ๊งๆ ... กุกกักๆ ปิงปอง โครมแครม ...

[ความปรารถนาของโชตะ] สำเร็จแล้ว ผู้ทำสำเร็จ จี้อี้ เลเวล 7, แมวของชเรอดิงเงอร์ เลเวล 13

"เควสต์นี้ทำสำเร็จง่ายกว่าที่คิดแฮะ" เซี่ยเจียอี๋หันหน้าไปมอง

อ้าว แล้วจี้อี้หายไปไหนแล้วล่ะ

เธอเห็นจี้อี้กำลังวิ่งไล่ตามกระป๋องโคล่าเปล่าที่กลิ้งลงเนินไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

ครึ่งนาทีต่อมา

จี้อี้กำกระป๋องโคล่าบุบๆ บี้ๆ เดินกลับมาที่หน้าตู้กดน้ำ

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าคุณจะรักษ์โลกขนาดนี้"

คุณหนูแมวยิ้มหวาน

"แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กเวรนี่ไม่เหลือให้ฉันกินสักอึกเลย แค่ชิมรสชาติก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง สรุปแล้วมันต้องยิงเลเซอร์ออกทางไหนวะเนี่ย ... "

" ... "

ผ่านไปอีกครึ่งนาที

จี้อี้หยิบเหรียญห้าร้อยเยนขึ้นราออกมาอีกเหรียญ

"เสียดายจริงๆ สกิลนี้ใช้ได้แค่สองครั้ง ถ้าเป็นสกิลถาวรก็คงจะดี"

คุณหนูแมวถามด้วยความสงสัย "ที่ตู้กดน้ำขายเครื่องดื่มแบบนั้นออกมา เป็นเพราะเหรียญเหรียญนี้นี่เองงั้นเหรอ"

จี้อี้พยักหน้า "น่าจะใช่นะ"

"ถ้าซื้อได้แค่ครั้งละกระป๋อง ... ก็ต้องคิดให้ดีแล้วล่ะ เครื่องดื่มชนิดอื่นอาจจะมีผลลัพธ์ไม่เหมือนกันก็ได้"

พอได้ยินคุณหนูแมวพูดแบบนั้น จี้อี้ก็ถึงกับปวดขมับขึ้นมาทันที

แล้วจะให้เลือกยังไงล่ะ

มีกระจกกั้นอยู่แบบนี้ก็มองไม่เห็นผลลัพธ์ของมันหรอก ได้แต่เดาสุ่มเอาเท่านั้นแหละ

"เลือกชาดำสิ"

คุณหนูแมวแนะนำ

"ทำไมล่ะ"

"เวลาเจออันตราย ตอนที่พวกเรื่องเล่าสยองขวัญจะมาดื่มเลือดกินเนื้อคุณ คุณก็จะได้บอกมันได้ไงว่า เอาแค่ชาดำได้ไหมคะ"

" ... คุณหนูแมวรู้ภาษาญี่ปุ่นด้วยเหรอ"

"รู้แค่ประโยคนี้แหละ"

" ... "

สามนาทีต่อมา

[ชื่อไอเทม เครื่องดื่มชูกำลังวัวดำ]

[ประเภท ไอเทมใช้แล้วทิ้ง]

[ระดับคุณภาพ สมบูรณ์แบบ]

[ผลลัพธ์ ได้รับพลังโจมตีและพลังป้องกันเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ขณะวิ่งจะสามารถกระตุ้นการทำงานของสกิล พุ่งชนป่าเถื่อน เพื่อสร้างความเสียหายทางกายภาพและทำให้ศัตรูที่อยู่ในเส้นทางตรงเกิดอาการมึนงงได้ มีผลเป็นเวลา 3 นาที]

[สามารถนำออกจากดันเจี้ยนได้หรือไม่ ได้]

[หมายเหตุ ฉันมีความคิดบ้าๆ ขึ้นมาอีกแล้วสิ ไอ้เจ้านี่เอาให้น้องชายของฉันกินได้ไหมเนี่ย]

"เครื่องดื่มพวกนี้ช่วยเพิ่มค่าสถานะจริงๆ ด้วย เลือกแล้วไม่ขาดทุนเลยแฮะ"

จี้อี้เก็บมันลงไปในช่องเก็บของ "น่าเสียดายที่หน้าต่างสถานะถูกล็อกอยู่ ก็เลยเอามาทับซ้อนเพิ่มค่าพลังไม่ได้"

ต้องรู้ก่อนนะว่าจี้อี้ใช้บั๊กของเกม ทำให้ค่าสถานะที่แท้จริงของเขามันทะลุหลอดไปไกลแล้ว

ถ้าบวกกับผลลัพธ์ของเครื่องดื่มกระป๋องนี้ล่ะก็ ในดันเจี้ยนสายต่อสู้ เขาจะต้องแข็งแกร่งจนน่ากลัวแน่ๆ

"ยังมีสารประกอบหมายเลขห้าอยู่อีกขวด รู้งี้ฉันน่าจะกดใช้ตั้งแต่ก่อนเข้าดันเจี้ยนแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้พลังพิเศษแบบไหนมา หวังว่าจะเป็นสายเสริมพลังร่างกายโดยตรงนะ ... "

จินตนาการพวกนี้มันก็สวยหรูอยู่หรอก

แต่เขาต้องเอาชีวิตรอดผ่านดันเจี้ยนนี้ไปให้ได้ซะก่อน

บทลงโทษจากการตายไม่ใช่แค่การถูกลดเลเวลเท่านั้น ไอเทมในช่องเก็บของก็มีโอกาสที่จะสุ่มตกหล่นหายไปได้เหมือนกัน

ของชิ้นอื่นหายไปยังพอทน แต่ถ้าสารประกอบหมายเลขห้าหายไปล่ะก็ ขาดทุนย่อยยับแน่ๆ

"โรงเรียนประถมซากุระยามะอยู่ข้างหน้านี่เอง"

เสียงของคุณหนูแมวดังแว่วมาเข้าหู จี้อี้จึงดึงสติกลับมา

เบื้องหน้าของเขาคือโรงเรียนประถมในยามค่ำคืน

ประตูเหล็กดัดแบบเปิดโล่งถูกปิดล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา ภายในโรงเรียนมืดสนิท

ป้อมยามหน้าประตูมีแสงไฟสีเหลืองนวลสลัวๆ ส่องออกมา แต่กลับมองไม่เห็นใครอยู่ข้างในเลย

กลิ่นอายอันน่าสยดสยองและแปลกประหลาดพุ่งปะทะใบหน้า กดทับจนจี้อี้แทบจะหายใจไม่ออก

เขาตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่ได้ใส่เสื้อสเวตเตอร์กลับด้านแล้ว

"คือว่านะ ... ฉันค่อนข้างจะเป็นคนขี้ขลาดน่ะ" จี้อี้พูดขึ้นมา

"คุณจี้ปา คุณคิดจะให้ผู้หญิงไปเดินบังหน้าคุณเหรอคะ"

คุณหนูแมวหันหน้ามามองเขา

"เปล่า" จี้อี้เดินนำไปข้างหน้า "ผู้กล้าที่แท้จริงไม่ใช่คนที่ไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว แต่เป็นคนที่แม้จะหวาดกลัวก็ยังสามารถรวบรวมความกล้าแล้วพุ่งทะยานไปอยู่แนวหน้าได้ต่างหาก บทเพลงสรรเสริญแด่มนุษยชาติก็คือบทเพลงสรรเสริญแห่งความกล้าหาญ ... "

"พอได้แล้วน่า"

จี้อี้รู้สึกได้ว่ามีของแข็งๆ บางอย่างมาดันอยู่ที่เอวด้านหลังของเขา

"เป็นเพื่อนร่วมทีมกันแท้ๆ คุณเอาปืนมาจ่อฉันเนี่ยนะ"

"ไฟฉายต่างหากล่ะ ไม่เอาก็ช่าง"

"เอาสิ เอาๆๆ"

จี้อี้รีบเอามือไพล่หลังไปรับมาทันที

"รู้งี้บอกว่ามีไฟฉายตั้งแต่แรก ฉันก็ไม่ต้องมานั่งกลัวอะไรแล้ว"

เขาวางนิ้วลงบนปุ่มเปิดไฟฉาย "พระเจ้าตรัสว่า จงเกิดความสว่าง"

แกร๊ก

ลำแสงทรงกระบอกส่องสว่างไปยังพื้นที่เบื้องหน้า

"ปัญญาอ่อน ... "

เสียงกระซิบของคุณหนูแมวดังแว่วมาเข้าหู

จี้อี้ทำเป็นหูทวนลม แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

เขาและคุณหนูแมวช่วยกันหาจุดที่กำแพงไม่สูงมากนักเพื่อปีนข้ามไป

"ให้ฉันนำหน้าไปก่อนก็แล้วกัน"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคุณหนูแมวใส่กระโปรง จี้อี้ก็ยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง

เขาปีนข้ามกำแพงไปก่อนเป็นคนแรก จากนั้นก็หันหลังรอให้คุณหนูแมวปีนตามลงมา

"คุณจี้อี้ทำตัวสำรวมขนาดนี้ เป็นหนุ่มซิงเหรอคะ"

เสียงที่ดังมาจากด้านหลังอยู่ในระดับที่ค่อนข้างสูง คุณหนูแมวน่าจะกำลังนั่งอยู่บนกำแพงและยังไม่ได้กระโดดลงมา

"ทำไมล่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยฮะ" จี้อี้เบ้ปาก "ถ้าคุณยังไม่ลงมา ฉันจะหันกลับไปแล้วนะ"

"หันมาสิ จะให้ดูอะไรดีๆ"

"หืม"

จี้อี้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาหันขวับกลับไปมองทันที

ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน ต่อให้อยากจะเห็นอะไร มันก็มีแต่ความมืดตึ๊ดตื๋อเท่านั้นแหละ

เมื่อแหงนหน้าขึ้นไปมอง นอกจากโครงร่างเงาของเด็กสาวมัธยมปลายแล้ว เขาก็มองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

นั่นสิ เขามันทำตัวสำรวมเกินไปจริงๆ ด้วย

เขาเปิดไฟฉาย แล้วสาดแสงส่องตรงไปที่ใต้กระโปรง

คุณหนูแมว " ... "

ครู่ต่อมา

จี้อี้จ้องมองไปที่กระโปรงของคุณหนูแมวพลางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

"ของดีจริงๆ โคตรของดีเลยว่ะ"

[ชื่อไอเทม กระโปรงพลีทสื่อวิญญาณ]

[ประเภท อุปกรณ์ป้องกัน]

[พลังป้องกัน อ่อนแอ]

[ระดับคุณภาพ ชั้นเลิศ]

[ผลลัพธ์ มีสถานะการคงอยู่แบบควอนตัม แม้จะอยู่ในมิติเวลาเดียวกัน ไม่ว่าจะมองกระโปรงตัวนี้จากมุมมองไหน ก็จะเห็นเป็นรูปทรงที่สมเหตุสมผลแต่ไม่มีทางมองเห็น อาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ (ใต้ร่มผ้า) ได้เลย]

[หมายเหตุ คุณอาจจะคิดว่าฉันกำลังจะร้องเพลง ดำ ขาว แดง เหลือง ม่วง เขียว ฟ้า เทา แต่ความจริงแล้วฉันอยากจะบอกว่า ให้ไอ้พระเจ้าเวรตะไลนั่นลบรหัสไอเทมชิ้นนี้ทิ้งไปซะเถอะวะ]

[จบแล้ว]