บทที่ 12 - ถอนคำสาป

เปิดช่องเก็บของขึ้นมา แล้วกดเรียนรู้การ์ดสกิล

[ชื่อไอเทม วิชาผนึก รูปถ่ายวิญญาณ]

[คุณสมบัติการ์ดสกิล สกิลเรียกใช้ หายไปหลังจากใช้งานสองครั้ง]

[ผลลัพธ์ สามารถผนึกวิญญาณร้ายหรือเรื่องเล่าสยองขวัญที่ค่อนข้างอ่อนแอได้ ยิ่งเป้าหมายแข็งแกร่งโอกาสล้มเหลวก็ยิ่งสูง หากสำเร็จสามารถฉีกรูปถ่ายเพื่ออัญเชิญออกมาใช้งานได้หนึ่งครั้ง]

[เงื่อนไขการเรียนรู้ ไม่มี]

[หมายเหตุ ตอนนี้ฉันมีความคิดบ้าๆ ขึ้นมาแล้วสิ ระหว่างซาดาโกะกับคายาโกะจะเลือกใครดีล่ะ อะไรนะ นายบอกว่าจะเลือกโทชิโอะงั้นเหรอ]

ตั้งแต่การหยิบการ์ดสกิลออกมาจนถึงการเรียนรู้และกดใช้งาน การเคลื่อนไหวของจี้อี้เป็นไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว

[วิชาผนึก รูปถ่ายวิญญาณ ใช้งานล้มเหลว]

[วิชาผนึก รูปถ่ายวิญญาณ ใช้งานสำเร็จ]

จี่ๆๆ ... พรึ่บ

แสงสว่างจากเสาไฟถนนเหนือศีรษะสว่างขึ้นมาขับไล่ความมืดมิดออกไป

เมื่อมองออกไปยังถนนเบื้องหน้า เสาไฟถนนที่เคยดับมืดก็พากันสว่างไสวขึ้นมาทีละต้น

ในตอนนี้ ในมือของจี้อี้มีของบางอย่างเพิ่มขึ้นมา

มันคือรูปถ่ายสีดำสนิทใบหนึ่ง

เมื่อมองดูใต้แสงไฟอย่างละเอียด ก็จะเห็นว่าบนรูปถ่ายมีใบหน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏอยู่

ใบหน้านี้คือซูซูกิ โชตะ ซึ่งก็คือร่างเดิมของผีแห่งความมืดนั่นเอง

"ไอ้เด็กเวรนี่จับยากชะมัด เพิ่งจะออกจากบ้านก็ผลาญการ์ดสกิลฉันไปใบนึงแล้ว"

เขาเก็บรูปถ่ายลงไป แล้ววิ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตู้โทรศัพท์ต่อ

บนถนนยังคงเงียบสงัด

เมื่อจี้อี้วิ่งมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับตู้โทรศัพท์สีแดง

เขาก็มองเห็นเศษซากเลือดเนื้อสาดกระเซ็นอยู่เต็มพื้นไปหมดจากระยะไกล

เขายังคงวิ่งต่อไป

"แฮ่กๆ ... แฮ่กๆ ... "

จนกระทั่งเข้าไปใกล้ เขาก็มั่นใจแล้วว่าในบริเวณนั้นไม่มีเรื่องเล่าสยองขวัญตัวไหนที่ยังขยับได้หลงเหลืออยู่เลย

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สถานการณ์ตอนนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว

มองไม่เห็นแมวดำที่เสื่อมทราม ส่วนพวกผีหั่นศพก็ตายเกลี้ยงไปหมดแล้ว

จี้อี้ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ชะลอฝีเท้าลงแล้วตะโกนเรียก

"คุณหนูแมว"

ประตูด้านในของตู้โทรศัพท์สีแดงถูกผลักออก

เงาร่างสวยงามในชุดนักเรียนมัธยมปลายหญิงของญี่ปุ่นเดินออกมาจากตู้โทรศัพท์

เธอไว้ผมยาวประบ่าและตัดผมทรงฮิเมะคัท ใบหน้าจัดอยู่ในประเภทน่ารักจิ้มลิ้ม ซึ่งแตกต่างจากความประทับใจที่ได้ยินผ่านทางโทรศัพท์อย่างสิ้นเชิง

"อ้อ จริงสิ ร่างกายในดันเจี้ยนไม่ใช่ตัวจริงนี่นา"

จี้อี้มองไปยังหน้าอกของคุณหนูแมว

เห็นได้ชัดเลยว่ามันไม่ตรงปกกับในเงา เล็กกว่ากันตั้งสามไซส์

"คุณจี้ปาทำไมถึงมองฉันด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้นล่ะ สีหน้าดูโรคจิตสุดๆ เหมือนพวกตาลุงวิตถารที่ชอบสะกดรอยตามเด็กสาวมัธยมปลายเลยนะ"

คุณหนูแมวพูดพลางยกสองมือขึ้นมากอดอกป้องกันตัวเอง

"ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันเลย ให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบอ่านตามบท โดยที่บนใบหน้าไม่มีความรู้สึกใดๆ แสดงออกมาเลย

" ... "

จี้อี้ทำหน้าเหนื่อยใจ

"ถึงตอนนี้ผมจะหน้าตาอัปลักษณ์ไปหน่อย แต่ในโลกความจริงผมหล่อกว่านี้เยอะนะ"

"คุณจี้ปานี่ช่างกล้ายกหางตัวเองจังเลยนะ"

" ... ผู้หญิงเขาไม่พูดคำหยาบกันหรอกนะ คุณก็รู้ว่าชื่อผมอ่านว่าอะไร"

"ที่คุณตั้งชื่อนี้ก็เพราะจงใจอยากให้คนอื่นเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ใช่เหรอ พวกชาวเน็ตจอมปั่นก็ชอบทำแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ"

" ... ตอนที่ผมเข้าเกม ระบบมันตั้งชื่อจริงให้เป็นค่าเริ่มต้นน่ะสิ"

" ... ?"

เซี่ยเจียอี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ชื่อจริงเหรอ

วินาทีต่อมาเธอก็หลุดขำออกมาพรืดใหญ่

จี้อี้เกาหัว เส้นตื้นของผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาดจริงๆ

"เอาล่ะ ผมไม่เถียงกับคุณแล้ว เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น แล้วแมวดำล่ะ"

คุณหนูแมวปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

"มันโดนพวกผีหั่นศพรุมโจมตีจนตายไปอีกรอบนึง พอจัดการฆ่าพวกผีหั่นศพจนหมดมันก็วิ่งหนีไปเลย"

"จึ๊"

จี้อี้มีสีหน้าเคร่งเครียด

นั่นก็หมายความว่าแมวดำเข้าสู่ภาวะเสื่อมทรามขั้นที่เจ็ดแล้ว

นี่เป็นเรื่องที่อันตรายมาก หากมันเหลือเพียงชีวิตสุดท้ายและเข้าสู่ภาวะเสื่อมทรามขั้นที่แปดเมื่อไหร่ ความยากในการเคลียร์ด่านก็จะพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

"มันน่าจะไม่อยากทำร้ายคุณก็เลยตัดสินใจหนีไปเอง ร่างกายนี้ของคุณน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับแมวตัวนั้นนะ"

จี้อี้ตั้งข้อสันนิษฐาน

"อืม" คุณหนูแมวพยักหน้า "ตอนที่ฉันค้นหาศพของมิซากิ ฉันก็เจอสิ่งนี้เข้า"

เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากตัว

มันคือรูปถ่ายคู่ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอุ้มแมวดำอยู่

หน้าตาของเด็กผู้หญิงคนนั้นก็คือคุณหนูแมวในตอนนี้นั่นเอง

"เธอชื่อฮิราโนะ มิยูกิ เป็นนักเรียนมัธยมปลาย ฉันคิดว่าบทบาทที่พวกเราได้รับน่าจะมีความเชื่อมโยงกับเรื่องเล่าสยองขวัญในโลกใบนี้อย่างมากเลยล่ะ"

คำพูดของคุณหนูแมวทำให้จี้อี้ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"ก็เป็นไปได้ แต่ตอนนี้เบาะแสยังมีน้อยเกินไป คงยังฟันธงอะไรไม่ได้หรอก"

คุณหนูแมวพูดต่อ "น้องสาวของฮิราโนะ มิยูกิ ชื่อว่าฮิราโนะ ยูซึกิ เรียนอยู่ที่โรงเรียนประถมซากุระยามะ แถมยังเป็นหนึ่งในเหยื่อของคดีลักพาตัวเด็กหญิงต่อเนื่องในตอนนั้นด้วย ... ดังนั้นข้อสันนิษฐานของฉันก็ไม่ได้ไร้เหตุผลซะทีเดียวนะ"

จี้อี้ขมวดคิ้ว

"อย่างนี้นี่เอง ดูเหมือนว่าดันเจี้ยนนี้จะซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก"

เขาพ่นลมหายใจออกมายาวๆ

"เอาเรื่องตรงหน้าให้รอดก่อนเถอะ คุณเอาเงากลับคืนไปก่อนสิ"

"หืม"

คุณหนูแมวส่งเสียงสงสัยอย่างไพเราะ

สายตาของเธอมองลงไปที่เท้าของจี้อี้

"คุณจี้อี้ไม่ได้เอาเงาของฉันไปทำเรื่องแปลกๆ ใช่ไหม"

คุณหนูแมวเอียงคอถามเล็กน้อย

"มะ ... ไม่ได้ทำแน่นอน"

ก็แค่ชื่นชมทิวทัศน์ภูเขาอันสวยงามเท่านั้นแหละ

"แต่เมื่อกี้ฉันรู้สึกเจ็บหน้าอกนิดๆ นะ คุณพอจะรู้สาเหตุไหม"

"ผมวิ่งมาน่ะสิ สงสัยคงจะสะเทือนกระมัง ... ว่าแต่ความรู้สึกของเงาสามารถส่งกลับไปหาคุณได้ด้วยเหรอ"

"น่าจะใช่นะ"

คุณหนูแมวพูดพลางเดินเข้ามาใกล้

ในจังหวะที่เธอเหยียบเท้าลงบนเงาที่พื้น

เงาสูงเพรียวก็ขยับเข้ามาเกาะติดอย่างประหลาด แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปอยู่ใต้เท้าของเธอ

ในเวลาเดียวกัน เงาดำที่เคยมีรูปร่างสมส่วนก็ค่อยๆ หดเล็กลงจนดูคล้ายกับรูปร่างของฮิราโนะ มิยูกิ ส่วนหน้าอกก็เล็กลงไปหลายไซส์

"แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณนะ ว่าแต่เงาของคุณล่ะ"

จี้อี้ตอบอย่างจนใจ "โดนผีแห่งความมืดขโมยไปน่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก"

เขาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้คุณหนูแมวฟังอย่างคร่าวๆ

ถ้าอัญเชิญผีแห่งความมืดออกมาเพียงเพื่อเอาเงากลับคืนมามันก็ดูจะสิ้นเปลืองเกินไปหน่อย

ไหนๆ ก็ถือเป็นหน่วยรบตัวหนึ่งแล้ว เก็บไว้ใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าน่าจะดีกว่า เรื่องเงายังไม่ต้องรีบร้อนเอาคืนมาก็ได้

"ถ้างั้นตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือการประกอบชิ้นส่วนร่างกายของมิซากิเข้าด้วยกัน"

คุณหนูแมวกับจี้อี้มีความเห็นตรงกัน

ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้ตู้โทรศัพท์สีแดง

ต่างคนต่างนำชิ้นส่วนร่างกายที่ตัวเองเก็บมาได้ออกมา

บัฟ [ไว้คราวหน้า] จะส่งผลต่อตำแหน่งเดิมที่ซ่อนชิ้นส่วนศพเอาไว้เท่านั้น

ไม่ได้หมายความว่าไม่ว่าศพจะอยู่ที่ไหน จี้อี้ก็จะไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าศพจะหายวับไป

ลำตัวของมิซากิสวมชุดนักเรียนประถมที่เปื้อนคราบสกปรก

เมื่อมองขึ้นไปที่ใบหน้าก็พบว่ามีคราบสกปรกติดอยู่เช่นกัน สีหน้าของเธอดูสงบนิ่งราวกับกำลังหลับใหล

มาเอดะ มิซากิเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักมากจริงๆ แต่มันก็เป็นสภาพศพที่น่าสยดสยองจนไม่อยากจะมองนานๆ

จี้อี้ไม่อยากมองให้มากความ จึงรีบลงมืออย่างรวดเร็ว

เขาร่วมมือกับคุณหนูแมวประกอบแขนขาของมิซากิเข้ากับลำตัว จนในที่สุดก็กลายเป็นศพที่สมบูรณ์

"โอเค เรียบร้อย รอท่านจอมเวทย์มนต์ดำปรากฏตัวได้เลย"

คุณหนูแมวปัดฝุ่นที่มือ พลางมองดูผลงานบนพื้นด้วยความพึงพอใจ

" ... ไอนั่นมันโผล่มาไม่ได้หรอกนะ แต่วิญญาณอาฆาตของมาเอดะ มิซากิอาจจะโผล่มาแทน"

[ถอนการติดตั้ง คำสาปของมิซากิ เรียบร้อยแล้ว]

นัยน์ตาของจี้อี้ทอประกาย

"สำเร็จแล้ว คำสาปของมิซากิถูกถอนออกแล้ว"

"ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ" คุณหนูแมวดูประหลาดใจเล็กน้อย "แล้วศพก็ทิ้งไว้ตรงนี้ไม่ต้องสนใจแล้วใช่ไหม"

"ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ สรุปว่าตอนนี้พวกเราถอนหายใจได้อย่างโล่งอกแล้วล่ะ"

จี้อี้พูด

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!"

ทันใดนั้น

เสียงกริ่งอันน่าสยดสยองและบาดหูก็ดังทะลุออกมาจากหูโทรศัพท์!

[จบแล้ว]