บทที่ 50 - จิตสังหารในเรือน หิมะนอกเรือน

วันนี้เมื่อพ่ายแพ้ให้แก่หลี่ชีเสวียนบนลานประลอง หลังจากกลับมาถึงสำนัก ตู๋กูซานเชวียก็ถูกตู๋กูอีเตาผู้เป็นบิดาลงโทษอย่างหนักตามคาด

สำหรับเรื่องนี้ ตู๋กูซานเชวียเคยชินเสียแล้ว

ตั้งแต่จำความได้ ตู๋กูอีเตาผู้เป็นบิดาก็ไม่เคยยิ้มให้เขาเลย

เขาไม่เคยได้สัมผัสถึงความรักจากบิดา

ไม่ใช่เพียงเพราะเขาพิการแต่กำเนิดเท่านั้น

แต่เป็นเพราะเขาคือบุตรที่เกิดจากภรรยารองซึ่งไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม

มารดาของเขามีฐานะต่ำต้อย เป็นเพียงหญิงคณิกาคนหนึ่งในเมืองเท่านั้น

แม้ว่าในช่วงก่อนที่ตู๋กูอีเตาจะประสบความสำเร็จ หญิงคณิกาผู้นี้จะเคยนำเงินที่ได้จากการขายเรือนร่างมาสนับสนุนตู๋กูอีเตาอยู่นานถึงสามปี นางยอมสูญเสียทรัพย์สินเงินทองเพื่อเขาไปจนหมดสิ้น และท้ายที่สุดก็ต้องตายอย่างอนาถา

นั่นคือหนทางในอดีตของตู๋กูอีเตา

และยังเป็นประวัติศาสตร์อันดำมืดของเขาอีกด้วย

ส่วนการมีอยู่ของตู๋กูซานเชวีย ก็คือพยานหลักฐานของประวัติศาสตร์อันดำมืดช่วงนี้ ราวกับเป็นการคอยเตือนสติทุกคนอยู่เสมอ ว่าตู๋กูอีเตาในอดีตนั้นน่าสมเพชเพียงใด

หากไม่ใช่เพราะตู๋กูซานเชวียมีฝีมือไม่เลวและยังมีประโยชน์ต่อสำนักดาบเทวะ เกรงว่าเขาคงตายอยู่กลางป่าเขาไปนานแล้ว

ขณะคุกเข่าอยู่ท่ามกลางลมหนาว ทั่วทั้งร่างของตู๋กูซานเชวียเต็มไปด้วยหิมะ

นี่เป็นเพียงหิมะธรรมดาเท่านั้น

ทว่าสำหรับเขาแล้ว มันกลับทำให้เหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจยิ่งกว่าพลังเหมันต์น้ำแข็งอันเสียดแทงกระดูกของหลี่ชีเสวียนเสียอีก

เรือนดาบ

แม้จะเป็นเพียงอาคารหินสามชั้นที่ดูธรรมดา ทว่าเนื่องจากมันเป็นสถานที่พักอาศัยและฝึกฝนวิชาของตู๋กูอีเตาผู้เป็นเจ้าสำนัก จึงกลายเป็นสถานที่ที่สูงส่งที่สุดในสำนักดาบเทวะไปโดยปริยาย

ในยามนี้

ชั้นหนึ่งของเรือนดาบ

ตู๋กูอีเตานั่งอยู่บนแท่นหลอมดาบที่สูงส่ง

ยอดฝีมือผู้ทรงอิทธิพลแห่งวิถียุทธ์ที่สั่นสะเทือนเมืองทิงเสวี่ยผู้นี้ มีใบหน้าเหลี่ยม คิ้วสีแดง ผิวสีทองแดง หน้าตาธรรมดา ไม่ได้มีสิ่งใดโดดเด่นเหนือผู้อื่น

สิ่งเดียวที่แตกต่างจากคนทั่วไป ก็คือรูปร่างที่สูงใหญ่จนเกินไปของเขา

"สืบมาแน่ชัดแล้วหรือ"

เสียงของตู๋กูอีเตาดังก้องไปทั่วห้อง

ประดุจเสียงหวีดหวิวของปราณดาบ

"ขอรับ"

จีตู๋สิงผู้อาวุโสสูงสุดผู้มีผมขาวคิ้วพญาอินทรี รูปร่างผอมเล็กราวกับชายชราชาวนา เอ่ยตอบเสียงดังฟังชัด "ยามนี้สามารถยืนยันได้แล้วว่าพรรคหมาป่าแดงถูกหลี่ชีเสวียนกวาดล้างจริงๆ"

ตู๋กูอีเตามีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ช่วงหลายวันมานี้ มีคนเอ่ยชื่อหลี่ชีเสวียนให้เขาได้ยินอยู่หลายครั้งหลายครา

เพียงแค่วันนี้วันเดียว ก็เป็นครั้งที่สองแล้ว

"หากข้าจำไม่ผิด ตามที่นายท่านเซวียกล่าวไว้ คนของพรรคหมาป่าแดงล้วนถูกยอดฝีมือผู้เชี่ยวชาญวิชาเจ็ดดาบสลาตันของสำนักเราสังหารจนสิ้น"

"ในเมืองทิงเสวี่ย ทั่วทั้งสำนักดาบเทวะ ผู้ที่สามารถฝึกฝนวิชาเจ็ดดาบสลาตันจนบรรลุถึงขั้นนี้ได้ มีเพียงยอดฝีมือระดับสิบผู้คุมกฎขึ้นไปเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ... "

"หลี่ชีเสวียนใช้วิชาเจ็ดดาบสลาตันเป็นอย่างนั้นหรือ"

ตู๋กูอีเตาเอ่ยถามเสียงขรึม

จีตู๋สิงรีบอธิบาย "ผู้ใต้บังคับบัญชาได้สืบประวัติและร่องรอยของหลี่ชีเสวียนแล้ว พบว่าคนผู้นี้เกิดที่หมู่บ้านน้ำดำซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยลี้ เขาเดินทางมาที่เมืองทิงเสวี่ยเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาเดินเท้าฝ่าป่าเขามา เส้นทางนั้นบังเอิญผ่านหมู่บ้านชิงซานพอดี ... "

หมู่บ้านชิงซานอย่างนั้นหรือ

ตู๋กูอีเตาใจกระตุก "เจ้ากำลังจะบอกว่า จีอู๋เยี่ยและศิษย์อีกหกคนที่หายตัวไปนาน ได้พบกับหลี่ชีเสวียนที่หมู่บ้านชิงซานในตอนนั้นอย่างนั้นหรือ"

จีตู๋สิงยืนยัน "เป็นเช่นนั้นขอรับ หลี่ชีเสวียนลงมือสังหารจีอู๋เยี่ยและพวกทั้งหกคนที่หมู่บ้านชิงซาน และได้รับคัมภีร์ลับเจ็ดดาบสลาตันไป"

ตู๋กูอีเตาขมวดคิ้วครุ่นคิด

พรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์อันแข็งแกร่งของหลี่ชีเสวียนนั้น บัดนี้เป็นที่ประจักษ์แก่คนทั้งเมืองแล้ว

ได้ยินมาว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็สามารถฝึกฝนวิชาเก้ากระบวนท่าสยบมารซึ่งมีความร้ายกาจไม่ด้อยไปกว่าวิชาเจ็ดดาบสลาตันจนบรรลุระดับสมบูรณ์แบบได้

จีตู๋สิงกล่าวต่อ "ด้วยพรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ของหลี่ชีเสวียน การฝึกฝนวิชาเจ็ดดาบสลาตันจนบรรลุระดับสมบูรณ์แบบได้ภายในไม่กี่วันย่อมไม่ใช่เรื่องยาก และช่วงบ่ายก่อนหน้าที่เฉินสุ่ยหัวหน้าแท่นพรรคหมาป่าแดงจะไปล่วงเกินสองพี่น้องตระกูลหลี่ พรรคหมาป่าแดงก็ถูกกวาดล้างในคืนนั้นทันที สองเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีความเกี่ยวข้องกัน"

ตู๋กูอีเตาพยักหน้า

เขาเห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้

"เช่นนั้นก็ไปตอบกลับนายท่านเซวียตามนี้เถอะ"

ตู๋กูอีเตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

จีตู๋สิงถาม "หากนายท่านเซวียไม่ยอมรับคำอธิบายนี้เล่าขอรับ"

ตู๋กูอีเตากล่าวน้ำเสียงราบเรียบ "นี่มันยุคสมัยใดแล้ว ขุนนางชั้นผู้น้อยตกกระป๋องคนหนึ่งยังไม่รู้จักเจียมตัว หากเขายังคงดึงดันไม่เลิกรา ก็กวาดล้างตระกูลเซวียทิ้งเสีย"

จีตู๋สิงตกใจยิ่งนัก

จะลงมือกับขุนนางอย่างนั้นหรือ

ในราชวงศ์เทพต้าหยวน การล่วงเกินเบื้องบนหรือเข่นฆ่าขุนนาง นับเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร

ทว่ายามนี้ราชวงศ์เสื่อมโทรม อำนาจการปกครองถดถอยลงไปมาก กองกำลังกบฏลัทธิไท่ผิงยิ่งเหยียบย่ำพระราชอำนาจของราชวงศ์จนจมดิน

มีข่าวลือว่าสำนักใหญ่วิถียุทธ์ในแคว้นต่างๆ ต่างก็เตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหว

เรื่องการเข่นฆ่าขุนนางก็เคยมีให้เห็นมาแล้ว

ในเมื่อท่านเจ้าสำนักเอ่ยปาก ย่อมต้องมีแผนการที่รัดกุมอย่างแน่นอน เขาซึ่งเป็นเพียงตาเฒ่าที่วางมือไปแล้วไม่จำเป็นต้องกังวลหรือเคลือบแคลงสงสัยอันใด

"รับทราบขอรับ"

จีตู๋สิงขานรับ

เขามีท่าทีลังเลอยากจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่าท้ายที่สุดก็อดกลั้นไว้และกำลังจะหันหลังเดินจากไป

ทว่ากลับได้ยินเสียงของตู๋กูอีเตาดังมาจากแท่นหลอมดาบอันสูงลิบ "จีอู๋เยี่ยตายด้วยน้ำมือของหลี่ชีเสวียน เจ้าอยากจะแก้แค้นหรือไม่"

ใบหน้าชราภาพของจีตู๋สิงปรากฏแววโศกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกพลางตอบ "อีกเจ็ดวันให้หลังก็จะเป็นวันเหมันต์ละลาย การประลองระหว่างนายน้อยฮั่วกับหลี่ชีเสวียนกำลังจะมาถึง การประลองครั้งนี้คือศึกสร้างชื่อของนายน้อยฮั่ว ทั้งยังมีประโยชน์อย่างมากต่อแผนการของท่านเจ้าสำนัก แม้ผู้ใต้บังคับบัญชาจะเสียใจต่อการตายของอู๋เยี่ย ทว่าก็รู้ดีว่าไม่อาจนำเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานใหญ่ ข้าจะไม่มีทางลงมือโดยพลการจนทำลายการประลองครั้งนี้อย่างแน่นอนขอรับ"

"เช่นนั้นก็ดีมาก เจ้าไปเถอะ" ตู๋กูอีเตาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

จีตู๋สิงรีบก้าวเดินออกจากเรือนดาบ

พายุหิมะยามราตรีดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นอีกเล็กน้อย

เขาเงยหน้าขึ้น

มองเห็นตู๋กูซานเชวียกำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางหิมะน้ำแข็ง

"แม้จะเป็นบุตรชายสายเลือดแท้ๆ ของท่านเจ้าสำนัก ทว่ากลับเทียบไม่ได้กับศิษย์อย่างฮั่วอู๋ซวงเลย พรสวรรค์โดดเด่นเพียงนั้น ทว่ากลับไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเรียนรู้วิชาดาบเทวะสังหาร ... "

จีตู๋สิงส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ

คนในสำนักดาบเทวะหลายคนต่างก็รู้สึกเสียดายแทนตู๋กูซานเชวีย

ทว่าบารมีของท่านเจ้าสำนักตู๋กูอีเตานั้นยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา จึงไม่มีผู้ใดกล้าเคลือบแคลงสงสัยในการกระทำของเขาเลยแม้แต่น้อย

เขารีบก้าวเดินจากไป

...

ลานบ้านหลวี่หลิ่ว

เงียบสงบร่มเย็น

ภายในห้อง

"เสี่ยวชี วันนี้เจ้าไม่เชื่อฟังเลยนะ เหตุใดถึงกลับมาดึกปานนี้"

หลี่ลิ่วเยว่ใช้สองมือเท้าคาง

ท่าทางแก้มป่องด้วยความไม่พอใจของนาง ดูคล้ายกับกระรอกน้อยที่ซุกซ่อนเมล็ดถั่วลิสงไว้ที่แก้มซ้ายขวา ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง

หลี่ชีเสวียนลูบศีรษะนางเบาๆ พลางตอบ "มัวแต่ไปตีกับผู้อื่น จึงเสียเวลาไปหน่อยน่ะ"

"หา ตีกันหรือ"

หลี่ลิ่วเยว่ยิ่งแสดงท่าทีไม่พอใจ "เรื่องสนุกเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงไม่พาข้าไปด้วย"

หลี่ชีเสวียนงัดไม้ตายออกมาใช้ทันที เขาถามกลับ "ยาต้มคืนนี้ดื่มหมดหรือยัง"

หลี่ลิ่วเยว่กลายร่างเป็นนกคุ่มที่รู้สึกผิดในทันที นางก้มหน้าลงไม่ยอมปริปากพูดอีกเลย

หลี่ชีเสวียนหัวเราะไม่ออก

เขาปรายตามองเสิ่นหลิงเอ๋อร์ที่กำลังยุ่งอยู่กับการอุ่นกับข้าวและข้าวสวยอยู่ด้านข้าง

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ทำให้เด็กสาวผู้นี้ต้องลำบากจริงๆ

นอกจากจะต้องคอยดูแลพี่สาวคนที่หกที่ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตแล้ว นางยังต้องซักเสื้อผ้า ก่อไฟทำกับข้าว ล้างหม้อล้างชาม และทำความสะอาดบ้านอีก ...

หากบ้านหลังนี้ไม่มีเสิ่นหลิงเอ๋อร์ ...

ไม่ช้าก็เร็วคงต้องกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางแน่

ทว่าอาจเป็นเพราะช่วงหลายวันมานี้กินอิ่มนอนหลับ เสิ่นหลิงเอ๋อร์จึงเติบโตขึ้นมาก ใบหน้าอวบอิ่มขึ้น ผิวพรรณก็ขาวขึ้นไม่น้อย

แม้จะไม่ได้กลายเป็นสาวงามสะคราญ ทว่าก็นับว่าเป็นสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราอย่างแน่นอน

เมื่อหันกลับมามองหลี่ลิ่วเยว่

หลังจากมาถึงเมืองทิงเสวี่ย ไม่เคยต้องอดอยากเรื่องปากท้อง พี่สาวคนที่หกมีปริมาณการกินอาหารที่สามารถกินวัวได้ทั้งตัวในหนึ่งมื้อ

ทว่ากลับตรงข้ามกับเสิ่นหลิงเอ๋อร์โดยสิ้นเชิง พี่สาวคนที่หกกินของเข้าไปตั้งมากมาย กลับยังคงมีแขนขาเรียวเล็ก ผอมบางจนน่าสงสาร

อาการป่วยจากการถูกผีสิงนี้ ทำร้ายพี่สาวคนที่หกจนทรมานแสนสาหัสจริงๆ

หลี่ชีเสวียนอุ่นยาเสร็จแล้ว เขาก็จ้องมองหลี่ลิ่วเยว่ที่ทำหน้ามุ่ยดื่มยาจนหมด

จากนั้นทั้งสามคนก็ร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน

หลังรับประทานอาหารเสร็จ หลี่ชีเสวียนก็กล่อมพี่สาวคนที่หกให้เข้านอนอย่างว่าง่าย

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็หันไปเห็นกางเกงขายาวบุรุษสองตัวที่เย็บไปได้เพียงครึ่งทางและยังไม่เสร็จสมบูรณ์วางอยู่ข้างเตียง ...

ทั้งรูปแบบและฝีเข็ม ล้วนคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง

นี่มันสถานการณ์ใดกัน

พี่สาวคนที่หกเหตุใดถึงเริ่มเย็บกางเกงอีกแล้ว

หลี่ชีเสวียนรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

[จบแล้ว]