บทที่ 362 ลูกพี่ใจเย็นๆ ผมเป็นผู้ชายนะ

ลอร์ดเผ่ามารที่มีเขี้ยวสีเลือดเป็นผู้นำ ได้เปิดฉากบุกโจมตีอย่างดุเดือดแล้ว สงครามครั้งใหญ่กำลังจะปะทุขึ้นในชั่วพริบตา ภาพฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของมิยาโมโตะ ทาโร่ และลอร์ดประเทศซากุระคนอื่นๆ ที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่รอบนอก ทำให้พวกเขารู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง

"โยชิ มหาสงครามเปิดฉากแล้ว เตรียมตัวดูงิ้วโรงโตได้เลย" "ฉันตรวจสอบข้อมูลมาแล้ว ไอ้คนที่นำหน้านั่นดูเหมือนว่าจะเป็นเขี้ยวสีเลือดแห่งเผ่ามาร มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ความแข็งแกร่งทรงพลัง คิดไม่ถึงเลยว่าคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์จะดึงดูดเขามาได้ ฉันขอรับประกันเลยว่า หลิงหยุนตายแน่ๆ" "ต่อให้หลิงหยุนไม่ตาย แต่ภายใต้การบุกโจมตีอย่างหนักหน่วงของเขี้ยวสีเลือด เขาก็ต้องลอกคราบไปชั้นหนึ่งแน่ๆ ไม่แน่ว่าถึงตอนนั้นพวกเราอาจจะสวมรอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แบบตาอยู่ได้" "บ้าเอ๊ย ถ้านายไม่พูดฉันก็เกือบจะลืมไปเลย พวกเราก็สามารถรับภารกิจล่าสังหารได้เหมือนกันนี่นา ถ้าพวกเราฆ่าหลิงหยุนได้ คนที่ได้เงินรางวัลก็คือพวกเรา" "ใช่แล้ว โอกาสที่จะได้รวยทางลัดอยู่ตรงหน้าแล้วพวกพี่น้อง"

ลอร์ดประเทศซากุระพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา ภายในดวงตากลับส่องประกายแสงแห่งความโลภออกมา ลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้เคยถูกหลิงหยุนทุบตีจนมีสภาพเป็นหมาหงอยขนาดไหน

ณ น่านฟ้าเป่ยไห่ ศูนย์บัญชาการพันธมิตรอุเมคาวะ อุเมคาวะ ไนคิ ทรุดตัวกองอยู่บนบัลลังก์ กรอกเหล้าลงท้องแก้วแล้วแก้วเล่า เรื่องที่หลิงหยุนฆ่ากองทหารของเขาจนเกลี้ยง สร้างความสะเทือนใจให้เขาอย่างใหญ่หลวง นี่ก็เปรียบเสมือนกับว่า คุณใช้เวลาหลายสิบปี พยายามปั้นไอดีเกมจนตันเลเวลสูงสุดอย่างยากลำบาก ในโกดังเต็มไปด้วยอุปกรณ์ระดับสูงสีทอง สีแดงสารพัดชนิด แต่ผลปรากฏว่าจู่ๆ วันหนึ่ง คุณกลับถูกฆ่าจนเลเวลลดลงเหลือศูนย์ ไอเทมอุปกรณ์ดีๆ สารพัดชนิดในโกดัง ก็ถูกปล้นชิงไปจนหมดเกลี้ยง ความรู้สึกของอุเมคาวะ ไนคิ ในตอนนี้ ก็เป็นแบบนั้นแหละ บ้าเอ๊ย รากฐานที่ตัวเองอุตส่าห์อดทนสร้างมาด้วยความยากลำบากนานหลายสิบปี ต้องมาพังทลายลง เรื่องแบบนี้ไปเกิดกับใคร ใครมันจะไปรับได้วะ! ดังนั้นในช่วงสองวันนี้ อุเมคาวะ ไนคิ ที่กำลังกลัดกลุ้มใจ จึงเอาแต่ดื่มเหล้าดับทุกข์มาตลอด

ในขณะที่เขากำลังดื่มจนเมามายสลึมสลืออยู่นั้น จู่ๆ อุเมคาวะ วาโกะ ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากนอกตำหนัก พลางวิ่งพลางตะโกนเสียงหลง "ลูกพี่ ข่าวดี ข่าวดีครับ" "ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ระลอกแรกบุกมาถึงแล้ว เป็นเขี้ยวสีเลือดของเผ่ามาร ตอนนี้กำลังต่อสู้กับหลิงหยุนอยู่"

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ อุเมคาวะ ไนคิ ก็ดีดตัวผุดลุกขึ้นมาจากบัลลังก์ราวกับปลากระโดด "เรื่องนี้จริงรึ?" อุเมคาวะ วาโกะ ไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่แชร์วิดีโอคลิปสั้นๆ ที่ถ่ายจากสถานที่เกิดเหตุให้กับอุเมคาวะ ไนคิ เขารู้ดีว่า ไม่มีคำพูดใด จะมีน้ำหนักน่าเชื่อถือไปกว่าวิดีโอจากสถานที่เกิดเหตุอีกแล้ว

อุเมคาวะ ไนคิ รีบคลิกเปิดดู เมื่อเห็นว่าเขี้ยวสีเลือดกำลังนำลอร์ดเผ่ามาร บุกโจมตีค่ายกลโม่บดเนื้อของหลิงหยุนอย่างดุเดือด เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น คว้าคอของอุเมคาวะ วาโกะ เข้ามากอด แล้วจูบทำเสียงจุ๊บๆ เข้าที่แก้มไปหนึ่งที กลิ่นเหล้าเปรี้ยวเหม็นหืนที่พ่นออกมาจากปาก แทบจะทำเอาอุเมคาวะ วาโกะ สำลักจนอ้วกแตก "โยชิ โยชิมากๆ ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์บุกมาถึงแล้ว หลิงหยุนหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมนี้แน่นอน ครั้งนี้มันตายแน่" "ขอแค่หลิงหยุนตายไป พวกเราก็จะสามารถอยู่อย่างสงบสุข แล้วก็ค่อยๆ ฟื้นฟูความแข็งแกร่งกลับมาทีละนิด จนกว่าจะเอาของที่พวกเราสูญเสียไป กลับคืนมาได้ทั้งหมด"

อุเมคาวะ วาโกะ ฝืนทนความรู้สึกอยากจะอ้วกเอาไว้ พลางกล่าวว่า "เรื่องน่ายินดียังไม่หมดแค่นี้นะ ลอร์ดประเทศซากุระที่ติดตามมิยาโมโตะ ทาโร่ เนื่องจากได้รับความสูญเสียในการรบมากเกินไป ในตอนนี้ก็ตาสว่างมองเห็นความเป็นจริง และถอยทัพออกจากสนามรบกันหมดแล้ว มิยาโมโตะ ทาโร่ เสียหน้าอย่างย่อยยับเลยล่ะ" "นอกจากนี้ ทางตอนเหนือและทางตะวันออกของน่านฟ้าฮิโรชิม่า ต่างก็มีลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ปรากฏตัวขึ้น กำลังมุ่งหน้าไปยังใจกลางน่านฟ้าฮิโรชิม่า ฉันออกคำสั่งไปแล้ว ว่าให้คนของพวกเราหลีกทางให้ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์พวกนั้น"

เดิมทีอุเมคาวะ ไนคิ ก็อารมณ์ดีอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ก็ยิ่งดี๊ด๊าเข้าไปใหญ่ กอดคออุเมคาวะ วาโกะ แล้วจูบทำเสียงจุ๊บๆ ไปอีกหลายที "โยชิฮ่าฮ่าฮ่า แค่เผ่ามารเผ่าเดียวหลิงหยุนก็รับมืออ่วมแล้ว นี่ถึงกับมีเผ่าพันธุ์อื่นมาเพิ่มอีกสองเผ่าพันธุ์ ถูกคนรุมโจมตีเยอะขนาดนี้ หลิงหยุนไม่ตายก็ต้องตาย" "คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ของเรนาร์ดในที่สุดก็ออกฤทธิ์แล้ว ปล่อยให้ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์พวกนั้น มาล้างแค้นแทนพวกเราก็แล้วกัน!"

ดูออกเลยว่า อุเมคาวะ ไนคิ ดีใจมากจริงๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลิงหยุนในตอนนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะแก้แค้นหรือไม่แก้แค้นแล้ว แต่เป็นเรื่องที่ว่าจะทำยังไงถึงจะกำจัดหลิงหยุนไปให้พ้นทาง แล้วรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ เพื่อกลับคืนสู่จุดสูงสุดต่างหาก ลำพังตัวอุเมคาวะ ไนคิ เองนั้น ทำไม่ได้ บวกกับประเทศพันธมิตร ก็ทำไม่ได้เช่นกัน หากต้องการจะโค่นล้มหลิงหยุน มีเพียงแค่ต้องขอยืมพลังของลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นเท่านั้น

และตอนนี้ ลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นก็มาแล้ว บุกมาอย่างดุดัน รังสีอำมหิตพวยพุ่ง ล้วนต้องการจะเอาชีวิตน้อยๆ ของหลิงหยุนทั้งสิ้น อุเมคาวะ ไนคิ ไม่คิดเลยสักนิด ว่าหลิงหยุนจะสามารถเอาชีวิตรอดจากการตามล่าของลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์มากมายขนาดนี้ได้ ขอเพียงแค่หลิงหยุนตายไป เขาก็ไม่มีภัยคุกคามแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยรวบรวมดึงดูดใจผู้คนกลับมาใหม่ ผ่านไปสักไม่กี่ปี เขาก็สามารถกลับคืนสู่จุดสูงสุดได้อีกครั้ง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อุเมคาวะ ไนคิ ก็ฮัมเพลงออกมาอย่างลืมตัว แถมยังเต้นระบำเปลื้องผ้าอีกด้วย "หว่อเหมยเค หว่อเหมยเค บลูบิ้ว บลูบิ้ว คงหลงคังหลาง..." เมื่อมองดูอุเมคาวะ ไนคิ ที่ทั้งจูบทั้งกอด แถมยังมาถอดเสื้อผ้าใส่ตัวเองอีก อุเมคาวะ วาโกะ ก็รีบถอยหลังหนีกรูด "ลูกพี่ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ก่อนลูกพี่ ผมเป็นผู้ชายนะ ลูกพี่อย่าเข้ามานะ..."

ในขณะที่อุเมคาวะ ไนคิ กำลังเต้นระบำเปลื้องผ้าฉลองชัยชนะที่อยู่แค่เอื้อมอยู่นั้น ณ น่านฟ้าศูนย์บัญชาการพันธมิตรเสรี อัลเลนเองก็ได้รับข่าวที่ว่าลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ได้ตามหาหลิงหยุนเจอ และเปิดฉากการต่อสู้กันแล้วเช่นกัน จึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ภายในช่องแชตประเทศพันธมิตร ก็เดือดพล่านขึ้นมาเช่นกัน "เวรี่กู๊ด ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์บุกมาถึงแล้ว นั่งรอหลิงหยุนถูกฆ่าตายได้เลย"

"ได้ยินมาว่าเผ่ามารเปิดฉากปะทะกับหลิงหยุนแล้ว เผ่าวิญญาณธาตุกับเผ่าวิญญาณโลหิตเองก็เดินทางมาถึงรอบนอกน่านฟ้าฮิโรชิม่าแล้วเหมือนกัน" "ถูกลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์มากมายขนาดนี้รุมกินโต๊ะ หลิงหยุนตายแน่ๆ" "อาชิบะ น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่ได้เห็นตอนที่หลิงหยุนถูกฟันคอขาดสะบั้นด้วยตาตัวเอง ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดายครั้งใหญ่จริงๆ!"

ลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรต่างพากันพูดจาโอ้อวดไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าตอนนี้หลิงหยุนได้ถูกฟันตกม้าตายไปแล้วจริงๆ

ทางฝั่งประเทศเซี่ย ลู่ฉางคงและคนอื่นๆ ก็ได้รับข่าวนี้แล้วเช่นกัน เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นดีใจของอุเมคาวะ ไนคิ และลอร์ดประเทศพันธมิตร สิ่งที่พวกลู่ฉางคงมีก็คือความกังวล เดิมทีพวกเขาก็หยิบยื่นไมตรีให้ เตรียมที่จะช่วยเหลือหลิงหยุนต่อต้านลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์อยู่แล้ว แต่หลิงหยุนกลับปฏิเสธเสียนี่ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า หลิงหยุนจะต้องแบกรับทุกอย่างเอาไว้ด้วยกำลังเพียงคนเดียว ยิ่งหลิงหยุนเป็นแบบนี้ พวกเขาก็ยิ่งกังวล กลัวจับใจว่าหลิงหยุนจะเป็นอะไรไป หากเกิดอะไรขึ้นมา คนที่ล้มลงก็ไม่ใช่หลิงหยุนแค่คนเดียวแล้ว แต่จะลากเอาประเทศเซี่ย ให้จมดิ่งลงไปในปลักโคลนตลอดกาลด้วย

ลู่ฉางคงมองดูวิดีโอคลิปจากสถานที่เกิดเหตุที่องค์กรข่าวกรองส่งต่อมาให้ สีหน้าก็ยิ่งดูเคร่งเครียดมากขึ้น สุดท้ายเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปมองชิงหลวน: "ทุกอย่างทำตามแผนการเดิมที่วางไว้ เธอต้องคอยติดต่อกับหลิงหยุนตลอดเวลานะ" "หากเขาต้องการความช่วยเหลือ พวกเราจะออกเดินทางทันที ต่อให้ต้องทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง ก็ต้องปกป้องให้เขาปลอดภัยให้จงได้" ชิงหลวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วส่งข้อความไปหาหลิงหยุนเพื่อสอบถามสถานการณ์

ณ น่านฟ้าฮิโรชิม่า ใจกลางสมรภูมิ มหาสงครามได้ปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบแล้ว ค่ายกลโม่บดเนื้อกำลังทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ลอร์ดเผ่ามาร ต่างนำกองทหารของตัวเองพุ่งทะลวงโจมตีอย่างบ้าคลั่ง หมายมั่นที่จะตีค่ายกลโม่บดเนื้อให้แตก พุ่งเข้าไปข้างใน เพื่อฆ่าหลิงหยุน และปล้นชิงพวกหญิงสาว

แต่ทว่า! ไม่ว่าพวกมันจะพุ่งชนยังไง ค่ายกลโม่บดเนื้อก็ยังคงไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน กองทหารของพวกมัน ต่างหากที่กำลังล้มตายและลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว ภายในค่ายกลโม่บดเนื้อ หลิงหยุนกลับมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่อีกครั้ง กินผลไม้วิญญาณไปแทะเมล็ดแตงโมไป ช่างสุขกายสบายใจเสียเหลือเกิน