บทที่ 361 หลิงหยุน: คิดจะฆ่าฉัน ก็เตรียมตัวถูกฆ่ากลับไว้ได้เลย

ผ่านดวงตาแห่งเทพ หลิงหยุนได้ตรวจสอบข้อมูลรายละเอียดของจุดสีดำเล็กๆ เหล่านี้ จากนั้นก็พบว่า พวกนี้กลับกลายเป็นลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ทั้งหมด ข้อมูลรายละเอียดแสดงว่าเป็นเผ่ามาร ดูจากเส้นทางการเคลื่อนที่ของพวกเขา พุ่งตรงมาหาหลิงหยุนอย่างชัดเจน ดังนั้น หลิงหยุนจึงฟันธงได้ว่า ลอร์ดเผ่ามารเหล่านี้ จะต้องมาเพราะตอบรับคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ เพื่อมาตามล่าสังหารอย่างแน่นอน

เมื่อเข้าใจในจุดนี้ ไม่รู้ว่าทำไม ภายในใจของหลิงหยุนกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงลุกขึ้นจากโซฟาทันที: "ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ที่มาตามล่าสังหารพวกเรา มาแล้ว!" สิ้นเสียง เหล่าฮีโร่ต่างก็มองหน้ากันไปมา ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ โดยเฉพาะลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ที่ถูกดึงดูดมาด้วยคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ พวกเขามีปัญญาเข้ามาในสมรภูมิระดับสองดาวบลูสตาร์ได้ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่า ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่สามารถดูถูกได้เลย รับมือได้ยากกว่าลอร์ดธรรมดาของดาวบลูสตาร์มากนัก

หลิวเยียนหรานคว้ามือใหญ่ของหลิงหยุนเอาไว้: "เจ้าหนู จะสู้ไหม? หรือจะหนี?" หลิงหยุนยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มออกมา: "แน่นอนว่าต้องสู้สิ" "คนที่สามารถมาถึงที่นี่เพื่อตามล่าผมได้ ถ้าไม่มีความแข็งแกร่งเลยคงเป็นไปไม่ได้" "มีความแข็งแกร่ง ก็หมายความว่าในมือของพวกเขามีทรัพยากรอยู่ การสังหารพวกเขา พวกเราก็มีโอกาสที่จะได้กำไรก้อนโต แล้วทำไมจะต้องหนีด้วยล่ะ?" "คิดจะฆ่าผมเพื่อเอาเงินรางวัลเรอะ? ก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจที่จะถูกผมฆ่ากลับ และถูกปล้นชิงกลับเอาไว้ด้วย"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิวเยียนหรานก็รู้สึกลอบตกใจ เธอรู้ดีว่าหลิงหยุนไม่มีทางเอาแต่หนีอย่างเดียวแน่นอน แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือ หลิงหยุนกลับมีความคิดที่จะฆ่ากลับและปล้นชิงกลับซะอย่างนั้น พูดให้ชัดเจนก็คือ หลิงหยุนต้องการที่จะกอบโกยผลประโยชน์ จากลอร์ดที่มาตามล่าสังหารเขาพวกนั้น

พูดก็พูดเถอะ ความคิดนี้มันบ้าบิ่นมาก ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ลอร์ดคนไหนที่ถูกใช้คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ ถ้าไม่หนีหัวซุกหัวซุนมาตลอดทาง ก็ต้องไปแสวงหาการคุ้มครอง เป้าหมายล้วนเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ ให้ผ่านพ้นช่วงเวลาหนึ่งเดือนไปให้ได้ แต่หลิงหยุนล่ะ! เขาไม่เหมือนกัน อย่างแรกเลยคือเขามาหาประเทศซากุระ กำหนดให้ที่นี่เป็นสมรภูมิที่จะใช้สู้รบกับลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ จากนั้น เขากลับยังคิดที่จะฆ่าผู้ตามล่ากลับอีก ฆ่ากลับก็ช่างมันเถอะ เขายังต้องการกอบโกยผลประโยชน์จากผู้ตามล่าพวกนั้นอีก นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ

แต่ความบ้าบิ่น ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นไปไม่ได้ ในทางกลับกัน เป็นดั่งที่หลิงหยุนพูดเอาไว้ คนที่มีปัญญามาตามล่าสังหารเขาได้ ย่อมต้องมีความแข็งแกร่งอยู่บ้างอย่างแน่นอน มีความแข็งแกร่ง ก็หมายความว่าในมือมีทรัพยากรเยอะ ทรัพยากรเยอะ หลังจากสังหารแล้วก็สามารถดรอปของดีๆ ออกมาได้ไม่น้อย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะหนีไปทำซากอะไรล่ะ อยู่รั้งรอเพื่อรับมือการต่อสู้ไม่ดีกว่าหรือไง? ค่ายกลโม่บดเนื้อเปิดใช้งาน จะสู้กันจนฟ้าดินสลายก็ยังได้

ถอยหลังกลับมาสักหมื่นก้าว ต่อให้มีอันตรายแล้วมันจะยังไงล่ะ ถึงยังไงก็มีประตูมิติแห่งความว่างเปล่าอยู่ หลิงหยุนสามารถเทเลพอร์ตหนีไปได้ทุกเมื่อ จะไปกลัวหาสวรรค์วิมานอะไรล่ะ สู้ รับมือโดยตรงเลย! ฆ่า ฆ่าให้เกลี้ยง! ปล้นชิง ถลกแม้กระทั่งกางเกงในของพวกมันมาใส่เองเลย "ทุกคนตามฉันออกไปดูหน่อยซิ ว่าไอ้ตัวแจกเงินระลอกนี้มันเป็นใคร?"

พูดจบ หลิงหยุนก็นำคนสองสามคน บินออกไปนอกขอบเขตของค่ายกลโม่บดเนื้อ มองไปทางทิศทางที่ลอร์ดเผ่ามารอยู่ เนื่องจากลอร์ดประเทศซากุระยอมหลีกทางให้ พวกเขี้ยวสีเลือดจึงเดินทางมาอย่างราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง ในเวลานี้ได้มาถึงภายนอกค่ายกลโม่บดเนื้อแล้ว เมื่อระยะห่างใกล้เข้ามา โซ่ตรวนสีเลือดบนข้อมือของหลิงหยุน ก็กำลังสั่นไหวเบาๆ ไม่นาน พวกของเขี้ยวสีเลือดก็เดินทางมาถึงและหยุดลงตรงหน้าพวกของหลิงหยุน

เมื่อมองดูหลิงหยุนที่อยู่กลางอากาศตรงหน้า เขี้ยวสีเลือดก็ตรวจสอบข้อมูลบนคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์อย่างละเอียด ในที่สุดก็ยืนยันได้ ว่านี่ก็คือเป้าหมายที่ตัวเองต้องการตามหา ตาข้างเดียวที่เหลืออยู่ส่องประกายแสงแห่งความตื่นเต้นออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ได้เห็นหลิวเยียนหราน วิเวียน และคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังของหลิงหยุน ภายในตาข้างเดียวอันน่าสะอิดสะเอียนของเขี้ยวสีเลือด ยิ่งเผยให้เห็นแสงแห่งความหื่นกระหาย แลบลิ้นอันน่าขยะแขยงออกมา เลียที่มุมปาก

"หลิงหยุนแห่งเผ่ามนุษย์ใช่ไหม! จำเอาไว้ให้ดีว่าคนที่ฆ่าแกคือใคร เขี้ยวสีเลือดแห่งเผ่ามาร เดี๋ยวข้าจะใช้กระบองยักษ์ของข้า ทุบแกให้แบนเป็นเนื้อบดเลย" "แน่นอน ถ้าตอนนี้แกยอมยกผู้หญิงสองสามคนที่อยู่ข้างหลังแกมาให้ข้า ข้าก็สามารถมอบความตายที่ดูดีมีชาติตระกูลให้แกได้ โดยการเหลือศพแบบครบถ้วนสมบูรณ์ไว้ให้แก ว่ายังไงล่ะ?" พูดพลาง ตาข้างเดียวของเขี้ยวสีเลือดก็กวาดมองไปที่พวกหลิวเยียนหรานอย่างไม่ปิดบัง เผยให้เห็นถึงความโลภอย่างชัดเจน

เมื่อหลิงหยุนได้ยินดังนั้น ก็หรี่ตาลง ภายในดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร นอกจากเรนาร์ดที่ถูกฆ่าตายไปสองครั้งก่อนหน้านี้แล้ว เขี้ยวสีเลือดคือคนที่สอง ที่ทำให้หลิงหยุนมีจิตสังหารที่รุนแรงถึงเพียงนี้ อย่าถามว่าทำไม? ถ้าถามก็คือไอ้หมอนี่ถึงกับกล้าใช้คำพูดลวนลามผู้หญิงของเขา ซึ่งในนั้นยังรวมถึงน้าหลิวสุดที่รักของเขาด้วย ทนไม่ได้ ทนไม่ได้อย่างเด็ดขาด เขี้ยวสีเลือด หลิงหยุนจะต้องฆ่ามันให้จงได้

"คนที่พูดคำพูดพวกนี้เมื่อครั้งที่แล้ว แกรู้ไหมว่าตายยังไง?" หลิงหยุนกล่าวอย่างเย็นชา เขี้ยวสีเลือดหัวเราะฮ่าฮ่า มองดูหลิงหยุนด้วยความสนใจ: "ตายยังไงล่ะ?" "ประหารด้วยการแล่เนื้อ ใช้มีดสั้นเฉือนเนื้อ เอาเนื้อบนตัว แล่ออกมาทีละชิ้นๆ เดี๋ยวอีกสักพัก แกก็จะมีจุดจบเหมือนกับมันนั่นแหละ..." หลิงหยุนกล่าว

เมื่อเขี้ยวสีเลือดได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะเสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิม แม้กระทั่งลอร์ดเผ่ามารคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังของเขา ต่างก็พากันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม? ไอ้เด็กนี่มันพูดว่าอะไรนะ? ประหารด้วยการแล่เนื้อ?" "ฮ่าฮ่าฮ่า มันถึงกับกล้าพูดคำพูดแบบนี้กับลูกพี่เขี้ยวสีเลือด มันจบเห่แล้ว มันจบเห่อย่างแน่นอน" "ยังจะประหารด้วยการแล่เนื้อ ใช้มีดสั้นเฉือนเนื้ออีก มันคิดว่ามันเป็นใครวะ?" "ลูกพี่เขี้ยวสีเลือด ออกคำสั่งโจมตีเถอะ ลอร์ดเผ่ามนุษย์ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะไปพูดไร้สาระกับมันทำไม?"

เขี้ยวสีเลือดก็หุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง จ้องเขม็งไปที่หลิงหยุนด้วยความโกรธ: "ไอ้หนู ถึงข้าจะไม่รู้ว่าไอ้ลูกหมาตระกูลเรนาร์ดนั่น ทำไมถึงยอมทุ่มเทใช้คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์เพื่อมาฆ่าแก" "แต่ทว่า ด้วยความแข็งแกร่งระดับลอร์ดขั้นสี่ของแก แกไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้อย่างแน่นอน สำหรับคนที่กำลังจะตาย ข้าไม่อยากจะพูดไร้สาระให้มากความ" "เปิดศึกได้เลย! ฆ่าแกเสร็จ ข้าจะได้เดินเล่นแถวนี้สักหน่อย ได้ยินมาว่าผู้หญิงเผ่ามนุษย์ของพวกแก แต่ละคนผิวพรรณเนียนนุ่มน่าทะนุถนอม ทั้งน่าเล่นทั้งน่ากิน"

พูดจบ เขี้ยวสีเลือดก็เผยแววตาดุร้าย ออกคำสั่งเริ่มการโจมตี ชั่วพริบตาเดียว ลอร์ดเผ่ามารทั้งหมดที่เขาพามา ก็พากันอัญเชิญกองทหารของตัวเองออกมาอย่างพร้อมเพรียง มีมากถึงหลายล้านล้านนาย พุ่งทะยานเข้ามาหาหลิงหยุนจากทั่วทุกสารทิศ เขี้ยวสีเลือดเองก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย กำลังพลของเขามีมากกว่า 2 หมื่นล้านนาย หากพูดถึงความแข็งแกร่งแบบเดี่ยวๆ เหนือกว่าอัลเลนผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสมรภูมิระดับสองดาวบลูสตาร์ไปไกลลิบ และยังเหนือกว่าวีลิตันที่เรนาร์ดพามาก่อนหน้านี้อีกด้วย

แต่ทว่า สำหรับหลิงหยุนแล้วมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ไม่สนหรอกว่าแกจะมีกำลังพล 2 หมื่นล้าน 3 หมื่นล้าน หรือ 5 หมื่นล้าน ควรฆ่าก็ยังต้องฆ่าอยู่ดี เมื่อมองดูกองทัพเผ่ามารที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน หลิงหยุนก็ออกคำสั่งรับมือ: "ทุกคนกลับเข้าไปในค่ายกลโม่บดเนื้อ รับมือลอร์ดเผ่ามาร" "ไอ้บอดนั่นเก็บไว้เป็นคนสุดท้าย ประหารด้วยการแล่เนื้อ"

หญิงสาวทุกคนพยักหน้า จากนั้นก็ร่วมกับหลิงหยุน ถอยกลับเข้าไปภายในค่ายกลโม่บดเนื้อ ภาพฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของพวกลอร์ดเผ่ามาร ราวกับไปจี้จุดขำของพวกเขาเข้า "ฮ่าฮ่าฮ่า แน่จริงก็อย่าหนีสิวะ มาปะทะกันซึ่งๆ หน้าเลยสิ!" "แค่นี้ยังคิดจะมาประหารแล่เนื้อพวกเราอีกเหรอ? ไม่ใช่ว่ากำลังฝันลมๆ แล้งๆ อยู่หรอกนะ" "หึหึ แกรู้สึกจริงๆ เหรอว่าไอ้หมอนี่ที่แขนขาลีบเล็กขนาดนี้ จะกล้ามาปะทะกับพวกเราตรงๆ น่ะ?" "ทุกคนออกแรงกันหน่อย ใช้ความเร็วที่สุดพุ่งทะลวงค่ายกลทรงกลมนี่ให้แตก ฆ่าไอ้เด็กนั่นซะ พวกเราจะได้ไปจับผู้หญิงเผ่ามนุษย์กัน เมื่อกี้ตอนที่เดินมาตลอดทาง ข้าอดใจไม่ไหวน้ำลายไหลไปหมดแล้วเนี่ย"