บทที่ 324 เพื่อนเต๋าตายดีกว่าตัวตาย, คำสั่งไล่ล่าจากตระกูลเรนาร์ด

ทว่ากลับมาเข้าเรื่องกันต่อ การที่พวกเขาไม่กล้าปะทะกับหลิงหยุน ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่อยากทำ

ในความเป็นจริงแล้ว ในฐานะที่พวกเขาเป็นถึงลอร์ดระดับคุมสนามรบ ในฐานะกลุ่มลอร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศ การถูกหลิงหยุนรังแกจนตกอยู่ในสภาพนี้ การต้องสูญเสียไพร่พลและจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาลคือข้อที่หนึ่ง การสูญเสียหน้าตาจนหมดสิ้นคือข้อที่สอง

ไม่ว่าจะเป็นเพราะความสูญเสียในการรบ หรือเพราะหน้าตา พวกเขาล้วนต้องการไปหาหลิงหยุนเพื่อแก้แค้น ฆ่าเขาซะ เพื่อล้างความอัปยศ

เพียงแต่ว่า จากเหตุการณ์ในดินแดนลับบาป 7 ประการ หลิงหยุนได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความแข็งแกร่ง และความสามารถของเขาแล้ว ความแข็งแกร่งนั้น อยู่เหนือกว่าพวกเขา ความสามารถนั้น เขามีประตูมิติแห่งความว่างเปล่าและแผนที่ดวงตาแห่งเทพ ผลุบๆ โผล่ๆ ราวกับภูตผี ลื่นไหลยิ่งกว่าปลาไหลเสียอีก

พวกเขาจะสามารถฆ่าหลิงหยุนได้จริงๆ งั้นเหรอ? อย่าให้เหมือนกับในดินแดนลับบาป 7 ประการ ที่คิดจะไปเล่นงานเขาแต่กลับถูกเขาเล่นงานเสียเองล่ะ แบบนั้นมันจะไม่น่ากระอักกระอ่วนแย่เหรอ?

และนี่ ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงได้ตกอยู่ในความเงียบงัน หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของอาเลน ก็เพราะเป็นหลิงหยุนนี่แหละ หากเปลี่ยนเป็นลอร์ดคนอื่น เกรงว่าตอนนี้พวกเขาคงจะหิ้วดาบ แล้วเร่งเดินทางไปที่นั่นกันแล้ว

“อาซี พวกเราก็อยากจะฆ่าเหมือนกัน แต่หลิงหยุนมันแปลกประหลาดเกินไป เอาเป็นว่าพวกเรารอไปก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีอื่นดีไหม?” คิมจงฮวากล่าว

เขาคือคนเดียว ในบรรดาลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรทั้งหกคน ที่เข้าไปในดินแดนลับบาป 7 ประการ แล้วสามารถถอยออกมาได้อย่างปลอดภัย โดยไม่มีความสูญเสียในการรบเลย แต่ทว่า นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่กลัวหลิงหยุน ในทางกลับกัน เขาต่างหากที่กลัวหลิงหยุนมากที่สุด

เพราะคนอื่นๆ มีกองทหารตายไปเยอะมาก ความแข็งแกร่งลดฮวบ อันดับก็ร่วงลง ส่งผลให้อันดับของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ทะลุเข้าสู่ห้าอันดับแรกไปแล้ว ดังนั้น เขาจึงไม่อยากจะเปิดศึกกับหลิงหยุนต่อไป อย่างน้อยก็ไม่อยากจะเปิดศึกกับหลิงหยุนด้วยตัวเอง

สิ้นเสียงคำพูดของคิมจงฮวา ก็ถูกอาเลนตอกกลับอย่างเกรี้ยวกราดทันที: “ฟัคยู พวกเราคือประเทศพันธมิตรนะเว้ย เป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดในสมรภูมิระดับสอง แต่กลับถูกหลิงหยุนแค่คนเดียวทำให้กลัวจนต้องถอยร่น พวกแกไม่รู้สึกอัปยศกันบ้างหรือไง?”

แน่นอนว่า ก่อนที่หลิงหยุนจะปรากฏตัวขึ้น ประเทศพันธมิตรในสมรภูมิระดับสอง อาศัยความที่ตัวเองมีขนาดใหญ่ มีลอร์ดเยอะ และมีความแข็งแกร่งสูง เรียกได้ว่าทำเรื่องเลวร้ายมาสารพัด เหตุการณ์ที่เผ่าแมงป่องดำบุกรุกประเทศเซี่ย ก็หนีไม่พ้นที่จะมีความเกี่ยวข้องกับพวกเขา

ก็เพราะประเทศพันธมิตรอยู่ในตำแหน่งผู้นำ และเคยชินกับการอยู่อย่างสุขสบายมาโดยตลอด ดังนั้น อาเลนจึงรับไม่ได้ กับความจริงที่ว่าหลิงหยุนจับพวกเขากดลงกับพื้นแล้วถูไถอย่างย่อยยับ

และนี่ ก็คือเหตุผลที่อาเลนยืนกรานที่จะฆ่าหลิงหยุนให้ได้ หลิงหยุนไม่ตาย ในใจเขาก็ไม่อาจสงบลงได้

เพียงแต่ว่า ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนก็ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ไหนจะความสามารถอันแปลกประหลาดของเขานั่นอีก ทำให้อาเลนรู้สึกว่ารับมือได้ยากยิ่งนัก

คำพูดของอาเลน ได้รับความเห็นด้วยจากคนอื่นๆ ในทันที

“ใช่ๆๆ พวกเราคือประเทศพันธมิตรนะเว้ย ที่ผ่านมามีแต่พวกเราที่ไปแย่งของคนอื่น มีตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนอื่นมาแย่งของพวกเรา?” “ไอ้มะเร็งร้ายหลิงหยุน มันต้องตาย” “ฟัค ทุกคนลองช่วยกันคิดหาวิธีดู ว่าจะสามารถใช้ค่าตอบแทนที่น้อยที่สุด ในการฆ่าหลิงหยุนได้หรือไม่”

เมื่อคิมจงฮวาได้ยินดังนั้น ก็มีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก อุเมคาวะ ไนคิ ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“โชโตะมาเตะ ฉันมีอยู่วิธีนึง ไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลหรือเปล่า?”

ดวงตาของอาเลนสว่างวาบ รีบซักไซ้ทันที: “วิธีอะไร? ลองพูดมาให้ฟังหน่อยสิ”

“บางทีพวกเราอาจจะยืมดาบฆ่าคนได้ เมื่อสามวันก่อน ฉันบังเอิญไปเห็นคำสั่งไล่ล่าฉบับหนึ่ง ผู้ที่ออกคำสั่งไล่ล่า ก็คือตระกูลเรนาร์ดแห่งดาวเทียนหลาง และเป้าหมายในการไล่ล่า ก็คือลอร์ดเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง ที่ชื่อว่า หลิงหยุน” “หลังจากนั้น ฉันได้จงใจติดต่อไปหาผู้ที่ออกคำสั่งไล่ล่าฉบับนี้ จากที่ฉันได้ทำความเข้าใจมา สามารถยืนยันได้เลยว่า หลิงหยุนที่พวกเขากำลังไล่ล่า ก็คือหลิงหยุนที่พวกเรารู้จักนี่แหละ”

สิ้นคำพูดนี้ อาเลนก็ดีใจจนเนื้อเต้นขึ้นมาทันที

“งั้นก็หมายความว่า ไม่ใช่แค่พวกเราที่ต้องการฆ่าหลิงหยุน แต่ยังมีลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ ที่ต้องการฆ่าหลิงหยุนด้วย แถมลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์คนนี้ ยังมาจากตระกูลเรนาร์ดแห่งดาวเทียนหลางอีกงั้นเหรอ?”

อุเมคาวะ ไนคิพยักหน้า: “ใช่แล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าหลิงหยุนไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับพวกเขายังไง ดูจากท่าทีของพวกเขาแล้ว ความแค้นระหว่างพวกเขานั้นลึกซึ้งเทียมฟ้าเลยล่ะ” “ช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกเขาคอยตามหาร่องรอยของหลิงหยุนมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่ยังไม่เป็นผล” “บางที พวกเราอาจจะลงมือจากจุดนี้ เพื่อฆ่าหลิงหยุนได้”

อาเลนฟังจบ ลมหายใจก็เริ่มหอบถี่ขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเขาก็ส่งเสียงหัวเราะลั่น: “กู๊ดๆๆ ฮ่าฮ่าฮ่า สวรรค์เข้าข้างประเทศพันธมิตรของพวกเราแล้ว” “ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนนั้นสูงส่ง พวกเราทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ว่า พวกเราสามารถเปิดเผยพิกัดของหลิงหยุนให้กับตระกูลเรนาร์ด ให้พวกเขาเป็นคนลงมือฆ่าหลิงหยุนซะ” “ส่วนพวกเรา ก็แค่รอส้มหล่นเป็นตาอยู่ก็พอแล้ว”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป ลอร์ดระดับคุมสนามรบคนอื่นๆ ภายในแชทกลุ่ม ต่างก็หัวเราะออกมากันหมด

“หลิงหยุนตายแน่! ฉันขอฟันธงเลย” “ตระกูลเรนาร์ดเหรอ? ตระกูลนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ เป็นขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของดาวเทียนหลาง มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งสมรภูมิระดับจักรวาล หลิงหยุนไปก่อเรื่องกับพวกเขาได้ยังไงกัน” “หึหึ นั่นไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญก็คือ ตระกูลเรนาร์ดจะกลายเป็นคมดาบของพวกเรา ในการสับหลิงหยุนให้แหลกละเอียดต่างหาก” “โยชิ ยืมดาบฆ่าคน แผนนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ!”

เหล่าลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรต่างหัวเราะกันอย่างเบิกบานใจ ในสายตาของพวกเขา หลิงหยุนได้กลายเป็นศพที่เย็นชืดไปเสียแล้ว

ไม่มีเหตุผลอื่นใด ก็แค่เพราะตระกูลเรนาร์ด มีความแข็งแกร่งและมีเบื้องหลังที่หยั่งรากลึก ประเทศพันธมิตรของพวกเขาไม่อาจเทียบได้เลยแม้แต่น้อย การให้ตัวตนระดับนี้เป็นคนลงมือ การฆ่าหลิงหยุนจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือหรอกเหรอ?

ที่สำคัญที่สุดก็คือ พวกเขาไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ทำให้หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับหลิงหยุนโดยตรงได้ เมื่อไม่ได้เผชิญหน้ากับหลิงหยุนโดยตรง ก็จะไม่เกิดการบาดเจ็บล้มตาย หรือความสูญเสียในการรบ ไม่ต้องสูญเสียทหารแม้แต่นายเดียว ก็สามารถฆ่าหลิงหยุนได้ ได้แก้แค้น ล้างความอัปยศ มันช่างหอมหวานสุดๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง!

แน่นอนว่า มีอยู่จุดหนึ่งที่ทำให้พวกเขาเกิดความกดดันทางจิตใจอยู่บ้าง นั่นก็คือหลิงหยุน เป็นลอร์ดเผ่ามนุษย์เหมือนกับพวกเขา ในขณะที่ลอร์ดดาวเทียนหลาง ถือเป็นเผ่าพันธุ์อื่น

ตามปกติแล้ว ชาวดาวบลูสตาร์จะตีกันเองก็ช่างมันเถอะ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ ตามหลักแล้วสมควรที่จะต้องรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน แต่ตอนนี้ พวกเขากลับต้องมาเป็นคนนำทางให้กับลอร์ดดาวเทียนหลาง เพื่อให้พวกนั้นมาฆ่าหลิงหยุน การกระทำแบบนี้ มันก็คือคนขายชาตินั่นแหละ

แต่เมื่อลองคิดดูอีกที ขายชาติก็ขายชาติสิวะ! หลิงหยุนแข็งแกร่งเกินไป แถมความแค้นระหว่างพวกเขากับหลิงหยุนก็ถูกจุดชนวนขึ้นมาแล้วด้วย ถ้าหลิงหยุนไม่ตาย สักวันหนึ่ง หลิงหยุนจะต้องมาคิดบัญชีกับพวกเขาอย่างแน่นอน

ระหว่างทางเลือกที่ว่าตัวเองตาย กับหลิงหยุนตาย พวกเขาก็เลือกให้หลิงหยุนตายอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด ดังคำกล่าวที่ว่า เพื่อนเต๋าตายดีกว่าตัวตายนั่นแหละ!

เมื่อคิดได้ดังนี้ อาเลนจึงกล่าวต่อ: “ยังไงซะเรื่องนี้ก็เป็นการร่วมมือกับต่างเผ่าพันธุ์ พวกเราต้องปิดเป็นความลับให้ดี ไม่อย่างนั้นพวกเราทุกคนจะได้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนขายชาติกันหมด เข้าใจไหม?”

เหล่าลอร์ดระดับคุมสนามรบย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี ต่างก็พากันพยักหน้าแสดงความเข้าใจ สามารถปิดเป็นความลับได้ แน่นอนว่าต้องปิดเป็นความลับอยู่แล้ว ปล่อยให้หลิงหยุนตายไปแบบงงๆ ก็แล้วกัน!

“ส่วนพวกเรา ตอนนี้ให้รีบมุ่งหน้าไปยังทางเข้าโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงให้เร็วที่สุด คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของหลิงหยุนเอาไว้ ทันทีที่ยืนยันได้ว่าเขาไปที่นั่น ให้รีบติดต่อลอร์ดดาวเทียนหลางทันที แล้วให้พวกนั้นมาที่นี่”

สิ้นเสียงของอาเลน สแตนลีย์ก็พูดแทรกขึ้นมา “ไม่ต้องรอแล้ว หลิงหยุนปรากฏตัวแล้ว อยู่ที่หน้าทางเข้าโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงนี่แหละ”