บทที่ 323 เย่อพัดลมเบอร์ห้า ,เอาน้ำเดือดลวกคุนคุน

สิ้นเสียงประกาศ ช่องแชทโลกก็เดือดพล่านขึ้นมาในทันที

“@ลอร์ดประเทศพันธมิตรทุกคน ใครที่อยู่ใกล้พิกัด ให้รีบมุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่พิกัดด่วน โบราณสถานแห่งนี้ ประเทศพันธมิตรของเราขอเหมาหมด ห้ามลอร์ดที่ไม่ใช่ประเทศพันธมิตรเข้าใกล้เด็ดขาด มิฉะนั้นจะหาว่าไม่เตือนไม่ได้นะ” “โยชิ ลุยโบราณสถานกันเลย ฉันชอบโบราณสถานขนาดใหญ่แบบนี้ที่สุด”

“อาซี พี่น้องชาวประเทศเกาหลี รีบรวมตัวกัน เตรียมพร้อมเข้าสู่โบราณสถาน” “อัลปาก้า! ประเทศพันธมิตรเฮงซวย น่าเสียดายที่พวกเราถูกเผ่าแมงป่องดำรั้งตัวเอาไว้ ไม่อย่างนั้นต้องเข้าไปขอเอี่ยวด้วยแน่ๆ” “ไม่ต้องกลัว พวกเรายังมีหลิงหยุน ด้วยสไตล์การทำตัวของเขา โบราณสถานแบบนี้เขาไม่มีทางพลาดแน่นอน” “เชี่ยเอ๊ย นายไม่พูดฉันก็เกือบจะลืมไปแล้ว พวกเราไปไม่ได้ก็จริง แต่หลิงหยุนไปได้นี่นา! ปูเสื่อรอเลย ประเทศพันธมิตรโดนฆ่าล้างบางแน่ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“บากะ หลิงหยุนคงไม่มาจริงๆ หรอกมั้ง! ถ้าเขามาล่ะก็ ปัญหาใหญ่แน่” “ฟัคยู เม้นบนแกสมองกลับไปแล้วเหรอ? โบราณสถานมันไม่เหมือนดินแดนลับบาป 7 ประการนะเว้ย ที่นั่นจำกัดคนเข้าแค่เจ็ดคน แต่โบราณสถานสามารถรองรับลอร์ดได้แบบไม่มีขีดจำกัดในทางทฤษฎี ขอแค่หลิงหยุนกล้ามา ลอร์ดประเทศพันธมิตรหลายร้อยล้านคนของพวกเรา จะทุบมันให้กลายเป็นเนื้อบดเลยคอยดู”

“พูดได้ถูกต้อง หลิงหยุนกล้าเข้ามาใกล้เมื่อไหร่ ฆ่าไม่เว้น พวกเรามีคนตั้งเยอะ แค่ถมก็ถมมันจนตายได้แล้ว” “จากที่กล่าวมาทั้งหมด ฉันขอเอาหัวเป็นประกันเลยว่า หลิงหยุนไม่กล้ามาหรอก ถ้ามันกล้ามา ฉันจะไลฟ์สดหกสูงกินขี้เลยเอ้า” “ถ้ามันกล้ามา ฉันจะไลฟ์สดเย่อพัดลมเบอร์ห้าเลย” “ฉันจะเอาน้ำเดือดลวกคุนคุนเลยเอ้า” “ฉันจะเอาปูนซีเมนต์กรอก (...) เลย”

ณ ตำแหน่งหนึ่งในน่านฟ้าทองคำดำ หลิงหยุนมองดูข้อความที่ไหลเลื่อนเป็นสแปมในช่องแชทโลกอย่างต่อเนื่อง มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมา

เชี่ยเอ๊ย แค่เพื่อจะพนันกัน ถึงกับต้องบ้าระห่ำขนาดนี้เลยเหรอ? มีทั้งหกสูงกินขี้ เย่อพัดลมเบอร์ห้า น้ำเดือดลวกคุนคุน ปูนซีเมนต์กรอก (...)

นี่ถ้าหลิงหยุนไม่ไป ก็รู้สึกเหมือนจะทำผิดต่อพวกมันยังไงอย่างนั้นเลย แล้วก็ ลอร์ดประเทศพันธมิตรพวกนั้นมีความจำแค่เจ็ดวินาทีหรือไง? เมื่อครึ่งเดือนก่อนในดินแดนลับบาป 7 ประการ หลิงหยุนเพิ่งจะฆ่าและขับไล่ลอร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกมันไปหมาดๆ แต่ดูตอนนี้สิ กลับมาโวยวายท้าทายกันอีกแล้ว

สรุปแล้วพวกมันเป็นพวกคนใหญ่คนโตขี้ลืม ลืมความโหดร้ายในดินแดนลับบาป 7 ประการไปแล้ว หรือว่าพวกมันมีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของหลิงหยุนกันแน่ ถึงได้คิดว่าสามารถฆ่าหลิงหยุนได้จริงๆ งั้นเหรอ?

ไม่ว่าจะเป็นความเป็นไปได้แบบไหนก็ช่างเถอะ! โบราณสถานถูกรีเฟรชขึ้นมาแล้ว แถมยังเป็นโบราณสถานขนาดใหญ่ระดับที่กระตุ้นให้เกิดเสียงประกาศจากสมรภูมิได้อีกด้วย ทรัพยากรข้างในย่อมอุดมสมบูรณ์ ดีไม่ดีอาจจะมีไอเทมระดับแรร์ปรากฏออกมาให้เห็นด้วยซ้ำ แบบนี้ถ้าไม่ไป ก็ไม่สมกับเป็นตัวตนของหลิงหยุนแล้วป่าววะ!

ปรัชญาชีวิตของหลิงหยุนก็คือ ความมั่งคั่งมักซ่อนอยู่ในความเสี่ยง ประเทศพันธมิตรคิดจะเหมาโบราณสถานแห่งนี้ ห้ามลอร์ดทุกคนที่ไม่ใช่ประเทศพันธมิตรเข้าใกล้เด็ดขาด แต่หลิงหยุน กลับตั้งใจจะเข้าไปใกล้ๆ ซะอย่างนั้น

อย่าถามว่าทำไม ถ้าถามก็คือ หลิงหยุนต้องการกวาดต้อนทรัพยากรเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งน่ะสิ แล้วก็ไอ้พวกที่จะไลฟ์สดหกสูงกินขี้, เย่อพัดลมเบอร์ห้า, เอาน้ำเดือดลวกคุนคุน, ปูนซีเมนต์กรอก (...) พวกนั้นอีก หลิงหยุนเป็นพวกค่อนข้างชอบดูของแปลกซะด้วยสิ อยากจะเห็นจริงๆ ว่าพวกมันจะเล่นพิเรนทร์กันยังไง

หลิงหยุนบันทึกชื่อของคนเหล่านั้นเอาไว้เป็นอย่างดี จากนั้นก็ส่งเสียงสั่งการเหล่าฮีโร่ “ทุกคนยุติการต่อสู้ในมือซะ ฉันจะเปิดประตูมิติแห่งความว่างเปล่า กลับไปยังดินแดน พวกเราจะไปที่โบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงกัน”

เหล่าฮีโร่รับคำสั่ง ต่างก็รีบขานรับในทันที จากนั้นหลิงหยุนก็เปิดประตูมิติแห่งความว่างเปล่าขึ้นมาหลายบาน โดยเปิดเชื่อมต่อไปยังตำแหน่งที่เหล่าฮีโร่กระจายตัวกันสำรวจอยู่ตามที่ต่างๆ ในน่านฟ้า เพียงแค่เดินผ่านประตูมิติแห่งความว่างเปล่าเหล่านี้ เหล่าฮีโร่ก็จะสามารถกลับมายังดินแดนอาณาจักรแห่งความตายได้ในพริบตา ไม่กี่นาทีต่อมา ฮีโร่ทุกคนก็กลับมาถึงดินแดน หลิงหยุนเองก็ได้เปิดประตูมิติที่เชื่อมต่อไปยังทางเข้าโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงขึ้นมาแล้วเช่นกัน

ในขณะเดียวกัน ณ ศูนย์กลางน่านฟ้าหินเหลือง ฐานบัญชาการของพันธมิตร อาเลนกำลังเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ

“ฟัคยู ไอ้สวะเจนิสซาร์ ทำไมถึงมาเปิดโบราณสถานเอาป่านนี้วะ?” “ฉันเคยออกคำสั่งไปแล้วไม่ใช่หรือไง? ก่อนที่พวกเราจะหาวิธีจัดการกับหลิงหยุนได้ ห้ามเปิดดินแดนลับสาธารณะ ดันเจี้ยน หรือโบราณสถานพวกนี้เด็ดขาด” “มาเปิดเอาตอนนี้ หลิงหยุนต้องแห่มาแน่ๆ สิ่งที่ต้องสูญเสียไปก็คือผลประโยชน์ของประเทศพันธมิตรเรานะเว้ย”

เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่า จากเหตุการณ์ในดินแดนลับบาป 7 ประการก่อนหน้านี้ อาเลนได้ถูกหลิงหยุนอัดจนเกิดเป็นบาดแผลทางใจไปเสียแล้ว อาเลนคือใครน่ะเหรอ? ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดในสมรภูมิระดับสองเลยนะเว้ย! แต่ผลสุดท้ายกลับต้องมาพ่ายแพ้อย่างย่อยยับด้วยน้ำมือของหลิงหยุน ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ทั้งอุเมคาวะ ไนคิ, คิมจงฮวา และลอร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดจากประเทศสมาชิกพันธมิตรคนอื่นๆ ล้วนถูกหลิงหยุนบดขยี้จนพ่ายแพ้ไปจนหมด

และเหตุผลที่หลิงหยุนเอาชนะพวกเขาก็คือ เพื่อที่จะเหมาของรางวัลทั้งหมดในดินแดนลับบาป 7 ประการไว้คนเดียว เรื่องนี้มันพิสูจน์อะไรได้บ้าง? ข้อแรก พิสูจน์ได้ว่าความแข็งแกร่งของหลิงหยุน อยู่เหนือกว่าพวกอาเลน อย่างน้อยๆ พวกอาเลนก็ทำอะไรหลิงหยุนไม่ได้เลย ข้อที่สอง พิสูจน์ได้ว่าหลิงหยุนเป็นพวกหน้าเงินเห็นแก่ผลประโยชน์ เพื่อทรัพยากรแล้ว เขาสามารถเสี่ยงตายได้อย่างบ้าระห่ำ

เพราะเข้าใจแจ่มแจ้งในสองข้อนี้ อาเลนถึงได้ออกคำสั่งประกาศเตือนลอร์ดประเทศพันธมิตร ให้พวกเขาระวังตัวกันหน่อย ในช่วงที่พวกเขายังคิดหาวิธีจัดการกับหลิงหยุนไม่ได้ อย่าเพิ่งไปเปิดดินแดนลับสาธารณะ ดันเจี้ยน หรือโบราณสถานพวกนี้ เพราะอาเลนรู้ดีว่า ทันทีที่สิ่งเหล่านี้ถูกเปิดออก ด้วยสไตล์การทำตัวของหลิงหยุน เขาจะต้องมาร่วมขอเอี่ยวผลประโยชน์ด้วยอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น พวกเขาจะทำยังไงล่ะ? สู้ก็สู้ไม่ได้ ฆ่าก็ฆ่าไม่ตาย ตามก็ยังตามไม่ทันอีก จะไม่เท่ากับว่าต้องทนมองดูทรัพยากรถูกหลิงหยุนขนไปต่อหน้าต่อตางั้นเหรอ? ดีไม่ดี อาจจะต้องแลกมาด้วยความสูญเสียอย่างมหาศาลอีกต่างหาก

สแตนลีย์ที่อยู่ด้านข้างได้ยินดังนั้น จึงเอ่ยอธิบายว่า “ผมตรวจสอบดูแล้วครับ ช่วงสองสามวันที่คุณออกคำสั่งไป เจนิสซาร์ดันกลับไปที่โลกหลักพอดี ก็เลยไม่รู้เรื่องคำสั่งของคุณ” “พอหมอนี่กลับมาที่ยุคแห่งลอร์ดในครั้งนี้ ก็ดันโชคดีเหยียบขี้หมา ถึงกับบังเอิญไปเจอทางเข้าโบราณสถานขนาดใหญ่เข้าด้วยตัวคนเดียว แล้วก็เลยเปิดมันขึ้นมาครับ”

ใบหน้าของอาเลนดำทะมึน เห็นได้ชัดว่าโกรธจัดไม่เบา สแตนลีย์สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยถามว่า: “ท่านผู้นำครับ แล้วตอนนี้พวกเราจะ... เอายังไงดีครับ? จะไปที่โบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงไหมครับ?” อาเลนแค่นเสียงเย็นชา: “ไปสิ แน่นอนว่าต้องไป ทำไมจะไม่ไปล่ะ ในเมื่อโบราณสถานแห่งนี้ ลอร์ดประเทศพันธมิตรของเราเป็นคนเปิด มันก็ต้องเป็นของประเทศพันธมิตรเราสิ” “แต่ว่าหลิงหยุน...” สแตนลีย์พูดอึกอัก

อาเลนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา: “ด้วยสไตล์การทำตัวของมัน มันต้องมาแน่ ถ้ามันคิดจะก่อเรื่องล่ะก็ พวกเราก็ทำได้แค่จัดให้มันจนถึงที่สุด” “นายพาคนล่วงหน้าไปก่อน เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปหาพวกอุเมคาวะ ไนคิเอง” สแตนลีย์พยักหน้ารับ เปิดช่องแชทพันธมิตรอิสระ แล้วตะโกนสั่งการในนั้น ส่วนอาเลน ก็เปิดแชทกลุ่มของลอร์ดระดับคุมสนามรบประเทศพันธมิตรขึ้นมา

“@สมาชิกทุกคน โบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงเปิดออกแล้ว รางวัลข้างในนั้นอุดมสมบูรณ์มาก แต่หลิงหยุนอาจจะไปขอเอี่ยวด้วย ดังนั้น ฉันต้องการให้พวกนายทุกคนไปรวมตัวกันที่นั่น ถ้าหลิงหยุนคิดจะก่อเรื่องล่ะก็ คิดหาวิธีฆ่ามันให้ได้!”

สิ้นคำพูดนี้ เหล่าลอร์ดระดับคุมสนามรบประเทศพันธมิตรภายในแชทกลุ่ม ก็ต่างพากันเงียบกริบไปตามๆ กัน พวกเขาลังเลแล้ว เช่นเดียวกับอาเลน พวกเขาล้วนถูกหลิงหยุนอัดจนเกิดบาดแผลทางใจไปแล้ว แม่งเอ๊ย ก็แค่เพราะไปที่ดินแดนลับบาป 7 ประการมาแท้ๆ พวกเขาทุกคน อืมมม... ยกเว้นไอ้ตาเฒ่าลามกคิมจงฮวาคนนึงละกัน คนอื่นๆ ต่างก็ถูกหลิงหยุนฆ่ากองทหารทิ้งไปหลักพันล้าน หรือแม้กระทั่งหลักแสนล้านนายเลยทีเดียว นั่นล้วนเป็นความแข็งแกร่งที่พวกเขาต้องอาบเหงื่อต่างน้ำ ค่อยๆ สะสมมาทีละเล็กทีละน้อยเลยนะโว้ย! แต่กลับต้องมาถูกหลิงหยุนฆ่าตาย ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียอย่างย่อยยับ ส่งผลให้ความแข็งแกร่งลดฮวบลง และอันดับก็ร่วงตามไปด้วย

ดังนั้น พูดได้โดยไม่เกินจริงเลยว่า พวกอาเลน อุเมคาวะ ไนคิ และคนอื่นๆ ต่างก็ถูกหลิงหยุนตีจนขวัญผวาไปหมดแล้ว แม้ว่าลอร์ดระดับคุมสนามรบคนอื่นๆ จะไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนั้น แต่เมื่อได้รับรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง ภายในใจของพวกเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดเช่นกัน ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ พวกเขาแทบจะไม่กล้าเปิดศึกกับหลิงหยุนอีกแล้ว