บทที่ 3 วันเกิดและการมาเยือนของดัมเบิลดอร์

บทที่ 3 วันเกิดและการมาเยือนของดัมเบิลดอร์

ยามบ่าย ณ ลานบ้านที่เพิ่งผ่านการปัดกวาดเช็ดถูมาเมื่อสองวันก่อน บัดนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา

โรคกวาดสายตามองไปรอบบริเวณที่เต็มไปด้วยสายรุ้งเวทมนตร์ ลูกโป่งลอยวนเวียน และกระทั่งดอกมอร์นิ่งกลอรี่บางดอกที่คอยเปลี่ยนสีตามความเข้มของแสงแดด

เขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

วันเกิดที่เวียนมาบรรจบครบรอบปีได้มาถึงอีกครั้งแล้ว

ทีนากำลังโบกไม้กายสิทธิ์ อาหารและเครื่องดื่มที่จัดเตรียมไว้ต่างพากันลอยละลิ่วลงวางบนโต๊ะยาวที่จัดตั้งขึ้นเป็นพิเศษ

ข้างกายของเธอมีหญิงชราผมขาวคนหนึ่งคอยสนทนาเรื่องการจัดวางข้าวของกับทีนาเป็นระยะ

บันตี้ อดีตผู้ช่วยของนิวท์ กลายเป็นคนที่สนิทชิดเชื้อเหมือนคนในครอบครัวไปเสียแล้ว แถมเธอยังอาศัยอยู่แถวนี้อีกด้วย

โรคผลักลูกโป่งที่ลอยมาตรงหน้าออกไป ก่อนจะหันไปมองด้านหลัง

"คุณปู่ครับ ความจริงไม่เห็นต้องจัดงานเลี้ยงเลย"

นั่นคือความในใจของเขา เพราะการต้องมีคนจำนวนมากมาคอยจ้องมองตอนเขาอธิษฐานขอพรนั้นมันค่อนข้างจะน่าอึดอัดอยู่ไม่น้อย

ทางด้านหลัง นิวท์วางเจ้าเนียเซิลในอ้อมแขนลง เจ้าตัวนี้ชื่อมิลลี่ และถือว่าเป็นตัวที่ติดคนมากที่สุด

"นี่วันเกิดหลานนะ ไม่ใช่แค่ย่าของหลานเท่านั้นที่พูดถึงเรื่องนี้ แม้แต่ย่าควีนนีก็ยังเฝ้าคำนึงถึงวันนี้อยู่ตลอด"

เยี่ยมไปเลย—

นี่คือสิ่งที่โรคไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุด ย่าน้อยควีนนีของเขาเป็นผู้พินิจใจโดยกำเนิด

ถึงแม้เธอจะไม่ตั้งใจอ่านใจเขา แต่ทุกครั้งที่เขาอธิษฐานขอพร ควีนนีมักจะหลุดปากพูดออกมาอย่างขี้เล่นเสมอ

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่โรคมักจะรู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก

"ที่รัก ให้ย่าควีนนีกอดหน่อยสิจ๊ะ~"

ขณะที่โรคกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เสียงหนึ่งก็ทำให้เขาชะงัก

เมื่อหันศีรษะไป เขาก็เห็นควีนนีกำลังเดินแกมวิ่งตรงเข้ามา พร้อมกับดึงชายชราท่าทางซื่อๆ คนหนึ่งตามมาด้วย แม้เธอจะอยู่ในวัยคุณย่าแล้ว แต่เธอก็ยังสวมชุดกระโปรงสีสวยสดใส

เธอยังคงดูอบอุ่นและโดดเด่นสะดุดตาเหมือนเช่นเคย

โรคไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมตอนเด็กๆ ที่เธออุ้มเขา เขาถึงได้คว้ามือควีนนีไว้แล้วส่งยิ้มให้เธอแบบนั้น

วินาทีต่อมา โรคก็ถูกควีนนีรวบตัวเข้าไปกอด

"โอ้~ ผ่านไปเกือบปีแล้ว หลานโตขึ้นอีกนิดแล้วนะเนี่ย"

ถ้อยคำอ่อนหวานทำให้โรคชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหัวเราะเบาๆ แล้วกอดควีนนีกลับอย่างนุ่มนวล

เจคอบซึ่งยืนอยู่ด้านข้างตบพุงตัวเองพลางยกมือส่งสัญญาณให้โรค

"เป็นไงบ้างโรค เค้กก้อนนี้ทำจากครีมลูกกวาดเปาะแปะรสใหม่จากร้านฮันนี่ดุกส์เลยนะ ปู่รับรองเลยว่าไม่มีรสชาติไหนเหมือนในโลกเวทมนตร์แน่นอน!"

โรคมองไปที่เจคอบแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณครับคุณปู่เจคอบ เค้กดูน่าทานมากเลยครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจคอบก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน เขามีหลานเป็นของตัวเองก็จริง

แต่ไม่รู้เพราะอะไร โรคกลับเป็นคนที่เขา รู้สึกถูกชะตาด้วยมากที่สุด อาจเป็นเพราะท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวของเขาก็เป็นได้

ควีนนีหรี่ตามองขณะดูทั้งสองคนหยอกล้อกัน เธอลูบผมของโรคเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปหาทีนา

"พ่อหนุ่มน้อยโตไวเหลือเกิน ทีนา ดวงตาเขาเหมือนเธอเปี๊ยบเลย แต่หน้าตานี่ถอดแบบนิวท์มาไม่มีผิด"

ทีนาหัวเราะเบาๆ แล้วบีบจมูกควีนนีเหมือนอย่างในวันวาน

"ฉันก็ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่เป็นเหมือนปู่ของเขา ที่ทำเอาฮอกวอตส์ปั่นป่วนไปหมดตอนเป็นวัยรุ่นน่ะนะ"

แม้ว่าน้ำเสียงของเธอจะมีร่องรอยของความระอาใจอยู่บ้าง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

นิวท์ซึ่งยืนอยู่ข้างทีนาเผลอถูจมูกตัวเองโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นไปได้จริงๆ เสียด้วย

หากพูดถึงเรื่องสัตว์วิเศษแล้ว ความรู้ของโรคนั้นกว้างขวางยิ่งกว่าตัวเขาเองในสมัยก่อนเสียอีก

"ดูเหมือนว่าฉันจะมาไม่สายเกินไปใช่ไหม?"

เสียงกังวานแว่วมา ธีซียัสที่ค้ำไม้เท้าปรากฏตัวขึ้นกลางลานบ้านด้วยการหายตัว

หลังจากผ่านการทักทายอย่างครึกครื้นอีกรอบ ในที่สุดธีซียัสก็เดินมาหาโรค

"คุณปู่ธีซียัส ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

โรคเร่งฝีเท้าเข้าไปกอดธีซียัส การเกิดของเขาได้รับการปกป้องจากชายตรงหน้าผู้ซึ่งขาขวาต้องใช้ไม้เท้าพยุงเนื่องจากอาการบาดเจ็บในอดีต

เพียงแค่ดูจากชื่อของโรคก็บอกได้แล้ว และธีซียัสก็เป็นหนึ่งในคนที่ตามใจเขามากที่สุดด้วย

หลังจากพูดคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง งานเลี้ยงวันเกิดก็เริ่มขึ้น โรคเดินมาที่เค้กท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของทุกคน

เขาเงยหน้าขึ้นแอบชำเลืองมองควีนนีเป็นอันดับแรก เมื่อได้รับรอยยิ้มขยิบตาตอบกลับมา เขาก็รีบก้มหน้าลงอธิษฐานในใจอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นดังนั้น ควีนนีก็กระซิบกระซาบบางอย่างกับทีนาที่อยู่ข้างๆ ขณะที่นิวท์โบกไม้กายสิทธิ์ ทำให้สายรุ้งเวทมนตร์ที่เตรียมไว้ระเบิดออกเหนือลานบ้าน

"สุขสันต์วันเกิดนะโรค"

นิวท์เดินมาข้างกายโรคแล้วยื่นขวดแก้วใบเล็กที่มีจุกไม้ก๊อกปิดอยู่ให้

โรคยื่นมือไปรับมาแล้วลองเขย่าดู ภายใต้แสงแดดเขาสังเกตเห็นวัตถุที่เป็นฝุ่นเรืองแสงอยู่ข้างในเลือนลาง

"คุณปู่ครับ นี่คืออะไรเหรอครับ?"

แม้ว่าโรคจะติดตามนิวท์ไปพบเห็นอะไรมามากมาย แต่เขาก็ยากจะบอกได้ว่าสิ่งที่อยู่ในขวดคืออะไรเพียงแค่การมองแวบเดียว

"ขนของมูนคาล์ฟน่ะ เก็บมาตอนคืนพระจันทร์เต็มดวง ถ้าหลานเขย่ามันในที่มืด หลานจะเห็นภาพจำลองตัวของพวกมันสั้นๆ ด้วยนะ"

นัยน์ตาของโรคเป็นประกาย เขาชอบของขวัญชิ้นนี้มาก

ธีซียัสซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "นิวท์ นายนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ"

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้อง เพราะของขวัญที่นิวท์มอบให้ทุกปีมักจะเป็นของที่แปลกประหลาดที่สุดเสมอ

โรคโบกไม้โบกมือพัลวัน "ผมชอบมากเลยครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะ แล้วจึงหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกมามอบให้

ของขวัญที่ทีนาเตรียมไว้คือสมุดบันทึกหนังมังกรและปากกาหมึกซึมไม่มีวันหมด ซึ่งเข้ากับบุคลิกที่เน้นการใช้งานจริงของเธอมาก

ส่วนธีซียัสมอบกล้องส่องความลับและนาฬิกาพกประจำตระกูลให้

เมื่อธีซียัสหยิบมันออกมา นิวท์ก็เอ่ยปากค้านทันทีว่าไม่ได้ เพราะนั่นคือสัญลักษณ์ของประมุขตระกูลสคาแมนเดอร์

ธีซียัสปัดมือไล่นิวท์ออกไปอย่างรำคาญใจ และแสร้งกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า "ถ้าฉันไม่ให้ทายาทคนต่อไปของตระกูลสคาแมนเดอร์ จะให้ฉันยกให้นายหรือไง?"

เมื่อได้ยินดังนั้น นิวท์ก็ถอยกรูดกลับไปยืนข้างทีนาทันที

"ขอบคุณครับคุณปู่ธีซียัส!" โรครับของขวัญมาชิ้นนั้นอย่างสำรวมและเป็นทางการ ธีซียัสนั้นไม่ได้แต่งงาน

การมอบนาฬิกาพกให้เขาในตอนนี้ ความหมายย่อมชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว

"เอาละ เราอย่าทำตัวเหมือนพวกคนแก่พวกนั้นเลย โรค ดูนี่สิจ๊ะ ว่ามันคืออะไร?"

ควีนนีและเจคอบหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาวางตรงหน้าโรค

เมื่อได้รับสัญญาณจากควีนนี โรคก็ค่อยๆ เปิดมันออกและเอื้อมมือลงไป ก่อนจะชะงักนิ่ง

"นี่คือกล่องขนมที่ลงคาถาขยายพื้นที่ไม่จำกัดไว้จ้ะ ถ้าหลานคิดถึงบ้านตอนอยู่ที่โรงเรียน หลานสามารถหยิบขนมที่ตรงกับอารมณ์ตอนนั้นมาทานได้ตลอดเวลาเลยนะที่รัก"

โรคแบมือออก ในฝ่ามือของเขามีลูกกวาดรสเลมอน ซึ่งประจวบเหมาะกับที่เขาอยากทานอะไรเปรี้ยวๆ พอดี

"ขอบคุณครับคุณย่าควีนนี" โรคสวมกอดควีนนีและเจคอบ

ท้ายที่สุด บันตี้ได้มอบถุงมือหนังมังกรและแว่นตานิรภัยให้เขา พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะเวลาต้องช่วยคุณปู่ดูแลเจ้าพวกตัวน้อยเหล่านั้นน่ะ"

โรคประคองของขวัญไว้ในอ้อมแขน พลางกล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก

วันเกิดช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษ ถึงจะรู้สึกเขินอายที่จะเผชิญหน้าอยู่บ้าง แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นใจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปในบรรยากาศที่อบอุ่นเช่นนั้น ดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้าชะโลมทั่วทั้งท้องนภาด้วยสีทองระเรื่อแดง

ทันใดนั้นเอง พลันเกิดแรงสั่นสะพริ้วตรงชายขอบสวน

ทีนาและธีซียัสเป็นคนแรกที่ไหวตัวทัน ทั้งคู่ขยับมาบังข้างหน้าโรคในท่าทางเตรียมพร้อมปกป้องทันที

ร่างผอมสูงร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้น สวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องฟ้ายามราตรี เคราสีเงินขาวยาวระย้าล้อไปกับสายลม ดวงตาสีฟ้าจ้องมองทุกคนผ่านแว่นตาครึ่งวงพระจันทร์

"โปรดอภัยให้คนแก่ที่ไม่ได้รักเชิญคนนี้ด้วยนะ ที่เข้ามาขัดจังหวะงานเลี้ยงวันเกิดของพวกคุณ สวัสดีตอนบ่าย นิวท์ ทีนา"

"และคุณสคาแมนเดอร์ คุณและคุณนายโควาลสกี้ คุณบันตี้... และพ่อหนุ่มน้อยเจ้าของวันเกิด โรค"