บทที่ 14 ฉันก็ใส่เสื้อผ้าแบบนั้นได้เหมือนกัน!

บทที่ 14 ฉันก็ใส่เสื้อผ้าแบบนั้นได้เหมือนกัน!

โคโกโร่ตกใจกับการกระทำของนากาโนะ มูเนกิ

แม้เขาจะไม่มีความรู้เรื่องมารยาทในศาลมากนัก แต่การที่ทนายความอารมณ์ร้อนลุกขึ้นมาประกาศจะเอาผิดอัยการต่อหน้าบัลลังก์แบบนี้ คงไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยแน่ๆ

(พับผ่าสิ!...ดวงซวยชะมัดที่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้)

นักสืบโมริขยับเนกไทให้เข้าที่พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงประหม่า

“ถ้าอย่างนั้น... ผมจะขอให้การต่อเลยนะครับ”

【 เริ่มการให้การ 】

"หลังจากที่ทนายอิชิโกะ ทานากะปรากฏตัว...ผมก็สงสัยว่าทนายทานากะคือฆาตกร"

“แต่เขาใช้ภาพจากกล้องวงจรปิดมายืนยันที่อยู่และในกล้องนั่นยังจับภาพตอนที่ฆาตกรกำลังนำอาวุธไปซ่อนได้พอดี”

"ช่วงเวลาที่ซ่อนอาวุธนั้นตรงกับช่วงเวลาเดียวกับที่เราเข้าไปในสำนักงานมุโคเก็นเพื่อค้นหาอาวุธพอดี"

"ตอนนั้นเองที่โคนันซึ่งอยู่กับผมในเวลานั้นบอกว่าอิชิโร่ เอ็นโตะและอาริตะ โคสุเกะได้ปลีกตัวออกไปในช่วงเวลานั้น"

“หลังจากนั้นทนายทาคานากะก็สังเกตเห็นว่าคราบเลือดติดอยู่ที่แขนเสื้อของฆาตกรในกล้องวงจรปิด...มันตรงกับรอยเลือดบนแขนเสื้อของอิจิโร่ เอ็นโตะ”

"ทางตำรวจจึงเข้าจับกุมอิชิโร่ เอ็นโตะทันที...หลังจากนั้นผมก็กลับไปซะก่อนและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น"

【 จบการให้การ 】

คำให้การของโคโกโร่ในครั้งนี้ดูรัดกุมกว่าครั้งก่อนมาก

ที่สำคัญ... มันเป็นผลเสียต่อฝ่ายจำเลยอย่างยิ่ง

“อาจารย์คิซากิ... ทะ... ทำยังไงกันดีครับ!?”

นากาโนะ มุเนกิ ปาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามหน้าผากพลางหันไปมองอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ

คิซากิ เอริซึ่งเดิมทีควรจะทำหน้าที่เพียงผู้ช่วยทนาย...บัดนี้เธอกลับกลายเป็นกำลังหลักเพียงหนึ่งเดียว

เธอพิจารณาคำให้การของโคโกโร่ อย่างถี่ถ้วน...ค้นหาเบาะแสเพื่อหักล้างคำให้การนั้นและพลิกดูหลักฐานในมือไปเรื่อยๆ

(ภาพจากกล้องวงจรปิดเบลอเกินไป...รอยเลือดเล็กน้อยบนแขนเสื้อจะมองเห็นได้จริงเหรอ?)

(นอกจากอิชิโร่ เอ็นโตะแล้วก็มีอาริตะ โคสุเกะก็เป็นผู้ต้องสงสัยอีกคนด้วย)

(นี่คือ....จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ!)

ตึก! ตึก!

เอริเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเสียงดังเพื่อดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องพิจารณาคดี

“การมีรอยคราบเลือดติดที่แขนเสื้อไม่ได้หมายความว่าจำเลยจะเป็นฆาตกรเสมอไป!”

"เขาเป็นเพื่อนสนิทของผู้ตาย...เมื่อพบศพย่อมต้องเข้าไปตรวจสอบดูอาการ...การที่เลือดจะมาโดนแขนเสื้อจึงไม่ใช่เรื่องแปลก!ที่สำคัญ...ภาพจากกล้องวงจรปิดก็เบลอไม่มีความคมชัดพอ! อัยการจะกล่าวอ้างได้อย่างไรว่าทนายความทาคานากะจะสามารถมองเห็นรอยคราบเลือดที่เล็กจนแทบมองไม่เห็นนั่นได้!"

ขอคัดค้าน! —【หลักฐาน : วิดีโอจากกล้องวงจรปิดในสำนักงานมุโคเก็น】

สถานการณ์พลิกผันอีกครั้ง...ใช่แล้วคราบเลือดบนข้อมือของอิชิโร่ เอ็นโตะสามารถมองเห็นได้ในวิดีโอวงจรปิดจริงๆ

แต่นั่นคือการ 'ซูม' ขยายภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชัดเท่านั้น...ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่คนทั่วไปจะทำได้!

『 เอ๋? ฉันเห็นชัดแจ๋วเลยนะ...เธอมองไม่เห็นงั้นเหรอ?』

เสียงของโคนันดังลอดออกมาจากหูฟัง

ทาคานากะที่กำลังถือแก้วกาแฟอยู่ถึงกับหน้ามืดคิ้วขมวด

พ่อยอดนักสืบชื่อดังจอมโกง!...ก็นายมันมีบัฟพระเอก...ถ้าคนปกติมองเห็นฉันก็ชี้ตัวไปตั้งนานแล้ว จะต้องรอนายมายืมเสียงฉันโชว์เหนือปิดคดีทำไมกันเล่า!

ฉันจะต้องรอนายมาใช้เสียงของฉันโชว์เหนือปิดคดีทำไมกันละฟะ!?

" ทนายความอิชิโกะ ทานากะมีสมรรถภาพทางกายที่ยอดเยี่ยมและสามารถมองเห็นคราบเลือดได้อย่างชัดเจน!"

"ยิ่งไปกว่านั้น...หลังจากที่พนักงานสอบสวนขยายภาพแล้ว...ก็เห็นคราบเลือดบนกุญแจมืออย่างชัดเจน"

"ฝ่ายจำเลยไม่ควรเสียเวลาพูดพล่ามเพื่อถ่วงเวลาไปหน่อยเลย!"

เคร้ง!

แก้วกาแฟถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะจนน้ำกาแฟกระเซ็นออกมาเลอะโต๊ะอัยการ

น้ำเสียงของอัยการโกโดเริ่มเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน

"ถ่วงเวลางั้นเหรอ?...ไม่จำเป็นเสมอไปหรอก...ฉันได้นำเสนอหลักฐานใหม่ไปก่อนหน้านี้แล้ว!"

เอริเคาะโต๊ะอีกครั้งด้วยความมั่นใจ

"ต่อให้คนที่ ‘ซ่อน’ อาวุธจะเป็นจำเลยแต่ว่าฆาตกรก็ไม่ใช่จำเลย"

"ฉันสงสัยว่าฆาตกรตัวจริงคืออาริตะ โคสุเกะ!...ส่วนจำเลยถูกบีบบังคับให้ช่วยทำลายหลักฐานเท่านั้น!"

“รับไปซะ!...หลักฐานชิ้นนี้!”

แสดงหลักฐาน ———【 หลักฐาน: วิดีโอจากกล้องวงจรปิดของห้างสรรพสินค้า 】

ภาพใหม่ปรากฏขึ้นบนจอโปรเจ็กเตอร์ในศาล

ภาพที่ปรากฏคือห้างสรรพสินค้าและมีฉากที่น่าตกใจปรากฏขึ้นที่เคาน์เตอร์ภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น

จำเลยอิชิโร เอ็นโตะกำลังคุยกับพนักงานขายของอยู่!

และเวลาที่ปรากฏบนหน้าจอคือ... 06:55 น.!

"เวลาที่ใช้ในการเดินทางจากห้างสรรพสินค้าไปยังสำนักงานมุโคเก็นนั้นอย่างน้อยยี่ก็ 20 นาที!"

"ดังนั้นในเวลาเกิดเหตุ 07:11 น. ตามที่ระบุไว้ในรายงานการชันสูตรพลิกศพ จำเลยจึงไม่สามารถก่ออาชญากรรมได้!"

เอริกล่าวถึงความขัดแย้งในคดีอย่างใจเย็น

"อะไรนะ!?...มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย!?"

ผู้พิพากษาอุทานเสียงหลง

โคโกโร่ยังคงนั่งอยู่บนแท่นพยานพลางลูบคางของเขา

หรือว่า...ข้อสันนิษฐานของเจ้าหนูทาคานากะจะผิดพลาดจริงๆ?

ถ้ามีหลักฐานยืนยันที่อยู่ชัดเจนขนาดนี้...การฆาตกรรมก็เป็นไปไม่ได้!

สถานการณ์กลับตาลปัตรอีกแล้ว!

เขาดื่มกาแฟในมือลงไปอึกใหญ่

ทาคานากะหยิบกาแฟแก้วใหม่มาดื่ม...เพื่อพยายามเพิ่มความสดชื่นให้ตัวเอง

(มีหลักฐานยืนยันที่อยู่อย่างนั้นเหรอ?...ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป…เกมต้องพลิกกลับแน่!)

(สมกับเป็นตำนานไร้พ่ายแห่งวงการกฎหมายในโลกโคนันจริงๆ...ทำได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย!)

(ช่องโหว่... ช่องโหว่อยู่ตรงไหนกัน...!?)

เขามองภาพจากกล้องวงจรปิดบนโปรเจ็กเตอร์อย่างเหม่อลอย

หรือว่าเขาจะเดินผิดทางจริงๆ?

『อิจิโกะนายจะยอมแพ้แล้วเหรอ!?』

โคนันซึ่งกำลังสื่อสารกับทาคานากะผ่านอุปกรณ์ก็เริ่มจริงจังขึ้นเช่นกัน

『ตอนที่นายสันนิษฐานผู้กระทำผิดตัวจริงคือ อิชิโร่ เอ็นโตะ นายไม่ได้พูดคำนี้ออกมางั้นเหรอ?』

『 ‘ลองเปลี่ยนมุมมองความคิด’....ใช่ไหมละ!? 』

โคนันแตะเครื่องเปลี่ยนเสียงหูกระต่ายจ้องมองไปที่ ' อิจิโร่ เอ็นโตะ ' ในวิดีโอ ผ่านอุปกรณ์ดวงตาของทาคานากะ

แม้ว่าทนายความคนนี้จะมีจิตสำนึกด้านความยุติธรรมอย่างแรงกล้าแต่ทักษะการวิเคราะห์และการสังเกตของเขายังไม่ดีพอ

โคนันจึงเตือนเขาเช่นนั้น

『อย่าไปคิดว่าเพราะเขามีหลักฐานยืนยันที่อยู่...แล้วเขาจะไม่ใช่ฆาตกร!』

『แต่ให้เปลี่ยนมุมมองคิดว่า...ในเมื่อเขาคือฆาตกรตัวจริง...ทำไมเขาถึงได้มีหลักฐานยืนยันที่อยู่ได้?』

『ฉันจะใบ้ให้สักนิดนะอิจิโกะ...ตอนนี้นายไม่ได้ติดตราทนายหรือสวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงิน...แถมยังมีเครื่องเปลี่ยนเสียงที่ฉันให้ไป ถ้านายเปลี่ยนรูปลักษณ์อีกนิด นายก็สามารถปรากฏตัวในฐานะอัยการโกโดได้อย่างสมบูรณ์แบบเลยไม่ใช่หรือไง.....』

".......พูดง่ายๆก็คือคนในกล้องวงจรปิดไม่ได้หันหน้ามาให้เห็นชัดๆเลยแม้แต่ครั้งเดียว....สิ่งนี้จึงนำมาใช้เป็นหลักฐานยืนยันข้อแก้ตัวของจำเลยไม่ได้!"

ทาคานากะพบข้อบกพร่องร้ายแรงในหลักฐานของคิซากิ เอริได้ทันที

"กระสุนแห่งความจริง" ทำงาน!

“แค่ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน...ก็ทึกทักว่าเป็นหลักฐานยืนยันได้แล้วอย่างนั้นเหรอ!?”

“เสื้อผ้าแบบนั้นน่ะ....ฉันก็หามาใส่ได้เหมือนกันนี่นา!”

【 กระสุนความจริง : 4/5 】

เสียงเพลงประกอบ (BGM) ซึ่งมีเพียงทาคานากะเท่านั้นที่ได้ยินเริ่มบรรเลงขึ้น

พร้อมกับกระแสลมรุนแรงที่พัดหมุนวนรอบตัวเขากระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง

แม้แต่ราชินีไร้พ่ายแห่งวงการกฎหมายอย่างคิซากิ เอริ ก็ยังต้องถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง

เอริจ้องมองทาคานากะอย่างประหลาดใจ

(อะไรนะกัน? เจ้าหนูหน้าใหม่คนนี้...มีแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้เชียวเหรอ!?)

(ไม่ครับ... ไม่ครับ...อาจารย์เมื่อกี้มันมีลมพัดจริงๆต่างหากละครับ!)

นากาโนะ มุเนกิไม่ต้องมองหน้าอาจารย์ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร...จึงได้แต่บ่นพึมพำอยู่ในใจอย่างเงียบๆ

"แน่นอนว่าหลักฐานเพียงอย่างเดียวไม่สามารถใช้เป็นข้อแก้ตัวของจำเลยได้"

"เรื่องนี้ฉันคาดการณ์ไว้แล้วค่ะ ดังนั้น...ขออนุญาตเบิกพยานปากสุดท้ายของศาลในวันนี้ด้วยค่ะ"

ตึก! ตึก!

เอริเคาะโต๊ะน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง

“ฝ่ายจำเลยขอเบิกตัวพยาน ——— ซึ่งเป็นพนักงานของห้างสรรพสินค้า ‘ไคโมริ รุมิ’ เข้าสู่ชั้นศาล”

“เธอสามารถพิสูจน์ข้อแก้ตัวของจำเลยได้!”

“และหลังจากนั้น... ฉันจะพิสูจน์ความจริงเรื่องการฆาตกรรมของ 【 อาริตะ เรียวสุเกะ】 ให้ทุกคนได้เห็นเอง!”

(จบตอน)