บทที่ 9 การมาเยือนของโคนัน
บทที่ 9 การมาเยือนของโคนัน
บทที่ 9 การมาเยือนของโคนัน
สำนักงานกิจการมูโคเก็น
วันนี้เป็นวันที่สองนับตั้งแต่ การจับกุมอิชิโร่ เอ็นโตะและการพิจารณาคดีมีกำหนดในวันพิจารณาคดีในศาลเขตเบกะ ห้องพิจารณาคดีที่สาม
ทาคานากะไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับการพิจารณาคดีที่จะเกิดขึ้นในเมืองเบกะ กรุงโตเกียวศาลที่สาม
แม้ว่าเขาอยากจะเข้าร่วม แต่เขาก็เคยพบกับอัยการเพียงครั้งเดียว เท่านั้น
เขาเคยพบกับอัยการเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และอีกฝ่ายก็ทำหน้าเหมือนคนหมดหวัง พูดทิ้งไว้แค่ว่า
ถ้าต้องสู้กับ คิซากิ เอริ ยังไงก็ไม่มีทางชนะ
อะไรกันเนี่ย!
เขารู้ได้ยังไงว่าเขาไม่มีทางชนะโดยที่ยังไม่ได้ลองเลยด้วยซ้ำ?
ทาคานากะต้องการเกลี้ยกล่อมอัยการแต่ว่า... อัยการไม่ให้โอกาสเขาเลย
ด้วยเหตุนี้ แผนการของเขาที่จะเป็นพยานให้การปรักปรำจำเลยในศาลจึงเกือบต้องล้มเหลวกลางคัน
เพราะเขาไม่ทราบเลยว่าทั้งอัยการและทนายความมีหลักฐานหรือพยานอะไรบ้าง
ให้ตายสิ… ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้นะ?
ทาคานากะเกาหัวเม่นของตัวเองพลางครางและทรุดตัวลงบนโต๊ะ
ถ้าคิดดูดีๆแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่มีความยุติธรรมสูงส่งนักหรอก
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่อยากให้ผู้กระทำผิดได้รับคำตัดสินว่าไม่มีความผิดและลอยนวลออกไป
หรืออาจเป็นเพราะความดื้อรั้นและความมุ่งมั่นของเจ้าร่างคนก่อนก็ได้...?
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทาคานากะเงยหน้าขึ้นทันทีเพื่อมองไปที่ประตู
อืม นี่คือชั้นสองของสำนักงานกิจการมุโคเก็น
นั่นหมายความว่าถ้ามีคนมาเคาะประตู ก็แปลว่ามีลูกค้า!
(ช่างมันเถอะ...ตอนอย่าพึ่งไปคิดถึงเรื่องคดี มารับงานตรงหน้าให้เสร็จก่อนดีกว่า)
(ทุกอย่างจะยากลำบากในช่วงเริ่มต้น หลังจากแก้ไขคดีแรกได้แล้วชื่อเสียงของฉันก็จะดีตามมาเอง)
เอี๊ยด—
ประตูห้องทำงานชั้นสองของสำนักงานกิจการมูโคเก็นเปิดออก
แต่สิ่งที่ทำให้ทาคานากะประหลาดใจก็คือ ไม่มีใครอยู่หน้าประตูเลย
(แปลกชะมัด... ฉันได้ยินผิดหรือเปล่านะ?)
เขาชะโงกหน้าออกมามองซ้ายและขวาของด้านนอก
มองไปทางซ้าย...ไม่มีใคร
มองไปทางขวาแล้ว...อ่า... ก็ยังไม่มีใคร
งั้นคงหูฝาดล่ะมั้ง...
“พี่ชาย ผมมาขอเล่นที่นี่หน่อยสิ”
(หืม? เสียงแหลมๆนั่นมาจากไหนกันนะ?)
ทาคานากะก้มลงมองตามต้นเสียง
“อ้อ! ที่แท้ก็เป็น เอโดงาวะ โคนันนักสืบยมทูตตัวจิ๋วนั่นเอง”
“ลาก่อน”
ทาคานากะเตรียมจะปิดประตูและส่งเขาออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
อย่างไรก็ตาม ในโลกของโคนันยิ่งอยู่ห่างจากโคนันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น!
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามต้องเอาโคนันไปให้ได้ก่อน!
“เฮ้! เฮ้! เฮ้! รอเดี๋ยวสิ!”
“อิจิโกะฉันพบข้อมูลเกี่ยวกับคดีการสืบสวนที่นายเป็นทนายความให้เมื่อสามปีก่อน!”
“ฉันก็เลยรีบมาหานายเลยนะ!”
โคนันที่เกือบจะถูกไล่ออกไปแล้ว ไม่สามารถแสดงละครต่อไปได้
“ฉันคือเชอร์ล็อก โฮล์มส์แห่งยุคใหม่ผู้กอบกู้แห่งกรมตำรวจชื่อดังคุโด้ ชินอิจิ”
“ทำไมเวลาเห็นฉันนายทำหน้ายังกับเห็นผีด้วยเนี่ย?”
โคนันเลิกแกล้งทำเป็นเด็กและเลิกใช้เสียงแหลม
แล้วหันมาพูดกับทาคานากะด้วยน้ำเสียงปกติของเขา
เขาผลักประตูไว้ไม่ให้ปิดแล้วพูดว่า
“นายเองก็คงอยากรู้ความจริงของคดีนี้เหมือนกันใช่ไหมละ? คุณช่วยหาทางให้ฉันเข้าไปในศาลได้หรือเปล่า?”
“อยากรู้จริงๆว่าข้อมูลใหม่ๆของป้าเอริจะเป็นอะไร!”
“แล้วทำไมนายไม่ไปบอกพี่รันของนายว่าอยากไปนั่งดูกันละ?”
“มีเหตุผลอะไรที่นายต้องมาขอความช่วยเหลือจากฉันโดยเฉพาะเรื่องนี้!”
ทาคานากะเพิกเฉยต่อแรงผลักที่อ่อนแรงของโคนันอย่างโหดร้ายและพยายามปิดประตู
แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าโคนันเคยพูดถึงเรื่องการแก้ต่างคดีเมื่อสามปีก่อน
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความทรงจำที่หายไปของอิจิโกะ ทาคานากะ เกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิม
ด้วยความลังเลเขาจึงเปิดประตูและปล่อยให้โคนันเข้ามา
หลังจากโคนันนั่งลงบนเก้าอี้แล้วทาคานากะก็ถามอย่างสุภาพว่า
"คูโด้นายอยากดื่มชาหรือเปล่า?"
โคนันส่ายหัว เขาไม่ได้มาดื่มชา
"ไม่ ฉันไม่ได้มาดื่มชา"
"โอ้ น่าเสียดายจัง"
(จริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจจะรินชาให้อยู่แล้วละนะ)
ทาคานากะคิดในใจขณะนั่งอยู่ตรงข้ามโคนัน
จากนั้นโคนันจึงเริ่มเล่าถึงสถานการณ์ของเขา
"คนอื่นๆ ในสำนักงานทุกคนถูกเรียกตัวไปศาลในฐานะพยานแล้ว"
“แต่ฉันเป็นพยานไม่ได้เพราะฉันยังเด็กเกินไป”
“แล้วพี่รั-.....รันก็ไม่ให้ฉันไปนั่งดูการพิจารณาคดี”
“ฉันเลยมาถามนายว่ามีวิธีไหม”
(...?)
ในขณะนั้น เครื่องหมายคำถามก็ลอยอยู่เหนือหัวของทาคานากะ
เมื่อฉันตั้งคำถามมันไม่ได้หมายความว่าฉันมีปัญหาแต่ฉันคิดว่านายต่างหากที่มีปัญหา
ยังไม่บรรลุนิติภาวะและต้องการไปศาล?
"นายก็ไปนั่งที่นั่งจำเลยสิ ไม่มีข้อจำกัดเรื่องอายุหรอกนะ!"
เขาเอื้อมมือไปลูบขอบถ้วยชา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"ไม่ใช่ว่าฉันทำไม่ได้...แต่ทั้งฉันและนายต่างก็ไม่มีหลักฐานหรือข้อมูลพยานจากฝ่ายโจทก์หรือฝ่ายจำเลย การเข้าไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร"
"เว้นแต่ว่า...ฉันจะติดต่อกับอัยการและหาข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้ได้"
"คุโด้ นายคิดอะไรออกบ้างหรือเปล่า?"
(เฮ้...เพราะฉันเรียกนายว่าอิจิโกะ นายก็เลยเรียกฉันว่าคุโด้งั้นเหรอ?)
(เป็นการแลกเปลี่ยนทางมารยาทที่ไม่สุภาพเอาซะเลย!)
(แต่เป็นเรื่องแปลกที่อัยการไม่ติดต่อกับพยานล่วงหน้า)
โคนันนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงแกว่งขาไปมาครุ่นคิดอย่างหนัก
เขาดูเหมือนเด็กประถมจริงๆ
ในขณะที่ทาคานากะคิดว่าโคนันคงไม่มีทางออกแล้ว
เขาก็ได้ยินโคนันเสนอความคิดขึ้นมา
“ในเมื่อพยานติดต่ออัยการไม่ได้ แล้วตัวทนายความล่ะ?”
“อิจิโกะนายเป็นทนายความชื่อดังในญี่ปุ่นเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เหรอ? นายน่าจะมีเพื่อนเป็นอัยการบ้างสิ”
(สามปีก่อนอีกแล้ว... จริงๆแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?)
ทาคานากะขมวดคิ้ว
อย่างไรก็ตามนี่อาจจะเป็นทางออกหนึ่ง
ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะถูกเปิดโปงและถูกไล่ออกหรือไม่นั้น...ลองดูก่อนก็ไม่เสียหาย
ทาคานากะหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วติดต่ออัยการโดยใช้หมายเลขที่เจ้าหน้าที่ทาคางิให้มา
โคนันที่นั่งตรงข้ามเขายืดตัวเพื่อพยายามฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
อย่างไรก็ตาม ด้วยส่วนสูงของเขาทำให้ลำบาก
เขาจึงกระโดดลงจากเก้าอี้และวิ่งไปข้างๆ ทาคานากะเพื่อฟังด้วย
"...ครับ ผมคือทนายฝ่ายจำเลย ผมนาคาโน มูเนกิผมต้องการพบคุณเพื่อแลกเปลี่ยนหลักฐานครับ"
"ครับ...ผมเข้าใจแล้ว...เจอกันที่ห้องรับรองของห้องพิจารณาคดีที่สามนะครับ"
ทาคานากะดีดนิ้ว
คิดว่าคราวนี้ต้องได้ผลแน่ๆ เขาแน่ใจว่าจะโน้มน้าวอัยการได้เมื่อได้พบกัน!
"คุโด้ นายมีเรียนหรือเปล่า? ถ้าไม่มีก็มากับฉันซะ!"
"ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้ ฉันสามารถพานายไปนั่งที่โต๊ะอัยการได้เลย!"
(...?)
โคนันแสดงเครื่องหมายคำถามขึ้นมา
อะไรนะ? ทนายความทำหน้าที่เป็นพยานและอยู่ในฐานะของอัยการงั้นเหรอ?
นายฝันอยู่หรือเปล่า? มันจะไปมีได้ยังไงกันละ?
นี่มันศาลบ้าบออะไรกันละเนี่ย!
ราวกับว่าทาคานากะสัมผัสได้ถึงความสับสนของโคนัน
เขาจึงเสริมว่า
“มันแปลกตรงไหนกันละ? สมัยก่อนยังมีอันธพาลคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายอาจารย์ของฉัน เขาทำตราทนายความจากกระดาษแข็งแล้วเข้าไปในศาลเพื่อแก้ต่างคดีด้วยซ้ำ”
“ตอนนั้นไม่มีใครจับได้ด้วยซ้ำ”
“งั้นฉันจะไปยืนฝั่งอัยการบ้าง มันก็สมเหตุสมผลอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงกัน?”
ดวงตาของโคนันเบิกกว้างและว่างเปล่า
(อย่างที่คาดไว้....กฎหมายของประเทศนี้…คงหมดหวังแล้วจริงๆ)
(ระบบของศาลโตเกียวนี่มันห่วยแตกชะมัด!)
(จบตอน)