682 - ผิดคำสัตย์

682 - ผิดคำสัตย์

รุ่งเช้าวันต่อมา หยางซู่เอินพาสาวกสองคนมายืนรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลี่โดยไม่ขอนัดหมาย เพียงยืนรอเงียบๆ อย่างนั้น

พ่อบ้านซ่งเปิดประตูออกมาเห็นก็ตกใจ คิดจะไปแจ้งคุณชายห้าแต่ก็นึกถึงนิสัยหงุดหงิดตอนเพิ่งตื่นอันน่าสะพรึงกลัว จึงยกเลิกความคิดนั้นไป เขาเชิญหยางซู่เอินไปนั่งรอที่ห้องพักข้างประตูอย่างสุภาพ

จนกระทั่งสาย หลี่ชินไจ๋จึงตื่นขึ้นและเดินมาทักทายหยางซู่เอินที่ลานหน้าบ้าน ทั้งคู่สนทนาพาทีตามมารยาทอยู่ครึ่งค่อนวัน จนหยางซู่เอินทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามเรื่องการรับตัวอีตั๋ว

หลี่ชินไจ๋โบกมืออย่างใจกว้าง สั่งให้ผู้ติดตามพยุงอีตั๋วออกมา อีตั๋วที่ยังงัวเงียถูกบังคับให้เดินออกมาหน้าประตูคฤหาสน์ เมื่อเห็นหลี่ชินไจ๋เขายังคงทำความเคารพอย่างรู้งาน

หลี่ชินไจ๋ยิ้มแล้วชี้ไปที่หยางซู่เอิน "มีสหายมาเยี่ยมเจ้าแน่ะ เขาบอกว่าจะรับเจ้าไปรักษาตัวที่บ้าน"

อีตั๋วหันไปมองแต่กลับรู้สึกแปลกหน้า เขาเป็นคนโตคาเรสที่หนีมาฉางอัน ย่อมไม่รู้จักประมุขลัทธิในต้าถัง แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงลางร้ายจากรอยยิ้มเย็นชาของหยางซู่เอิน สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

หยางซู่เอินยิ้มให้อีตั๋ว "ข้าคือหยางซู่เอิน ประมุขฝ่ายตะวันออกของลัทธิจิ่ง อีตั๋ว เจ้าทรยศต่อลัทธิ มีความผิดมหันต์ ตามข้ามาเสียดีๆ"

ใบหน้าของอีตั๋วซีดเผือดทันที เขาหันไปหาหลี่ชินไจ๋และตะโกนด้วยความโกรธ "เหตุใดท่านจึงทรยศข้า!"

หลี่ชินไจ๋ถอนใจ "ข้าถามที่มาที่ไปของเจ้าตั้งหลายครั้ง แต่เจ้าไม่มีคำสัตย์เลยสักคำ เสียใจด้วย ข้าคงต้องจำใจส่งตัวเจ้าให้คนอื่นแล้ว"

หยางซู่เอินโบกมือให้สาวก "ไปรับตัวคนทรยศมา แล้วพาไป!"

สาวกร่างกำยำสองคนปรี่เข้าไปขนาบข้างอีตั๋วและหามเขาไปต่อหน้าหยางซู่เอินอย่างง่ายดาย อีตั๋วดิ้นรนสุดชีวิตและหันมาถลึงตาใส่หลี่ชินไจ๋ "ท่านหลอกข้า! พวกคนต้าถังล้วนเป็นคนลวงโลก!"

หลี่ชินไจ๋แค่นหัวเราะ "ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้ามันใช้ไม่ได้เอง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าผู้สูงศักดิ์แห่งต้าถังจะหลอกง่ายขนาดนั้น? เพียงแต่งเรื่องเหลวไหลแล้วข้าจะปกป้องเจ้าจริงๆ หรือ? ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว"

หยางซู่เอินสมทบ "โจรผู้นี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้ามาเล่นตลบตะแลงต่อหน้าท่านหลี่เซี่ยนโหว มิใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ ฮ่าๆ"

ขณะที่สาวกกำลังหิ้วตัวอีตั๋วไป หลี่ชินไจ๋โบกมือลาอยู่เบื้องหลัง "ว่างๆ ก็แวะมาเที่ยวอีกนะ!"

หยางซู่เอินประสานมือคารวะหลี่ชินไจ๋อย่างนอบน้อม "ท่านหลี่เซี่ยนโหวช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรม น้ำใจครั้งนี้หยางผู้นี้จะจำไว้ วันหน้าย่อมต้องทดแทน"

ภาพการส่งมอบช่างดูอบอุ่นและชื่นมื่น ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงอันโสมมท่ามกลางเสียงหัวเราะ

ขณะที่หลี่ชินไจ๋กำลังจะหันหลังเข้าบ้าน อีตั๋วที่ถูกหามอยู่ก็แผดเสียงตะโกนขึ้นมา "ท่านผู้สูงศักดิ์! ข้ามีของสิ่งหนึ่งจะมอบให้ สิ่งนี้สามารถช่วยชีวิตคนได้เป็นล้าน เป็นบุญคุณแก่ใต้หล้า!"

ฝีเท้าของหลี่ชินไจ๋ชะงักลง เขาหันไปเยาะเย้ย "เลิกดิ้นรนเถิด ไม่มีประโยชน์ ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดที่ช่วยชีวิตคนได้เป็นล้าน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นพระโพธิสัตว์กวนอิมผู้ปลดเปลื้องทุกข์หรืออย่างไร?"

อีตั๋วรู้ดีว่าความเป็นความตายขึ้นอยู่กับชั่วพริบตานี้ เขาจึงไม่กล้าปกปิดอีกต่อไป "สิ่งนี้มาจากทวีปนิรนามโพ้นทะเล มีคนยอมเสี่ยงตายนำมันมาถึงโตคาเรส มันมีรสชาติอร่อยและให้ผลผลิตสูงยิ่งนัก สามารถช่วยชีวิตคนได้เป็นล้าน!"

หยางซู่เอินเห็นอีตั๋วพูดจาเลอะเทอะไม่เป็นภาษาก็เตรียมจะด่าทอ แต่ทว่าเขากลับเหลือบไปเห็นสีหน้าของหลี่ชินไจ๋

หลี่ชินไจ๋ที่เคยยิ้มแย้มเมื่อครู่ บัดนี้สีหน้ากลับเคร่งขรึมและจริงจังอย่างยิ่ง

"เจ้า... พูด... ว่า... อะไร... นะ?" หลี่ชินไจ๋ถามช้าๆ ทีละคำ

...

3 ตอนนี้มันสั้นก็อ่านฟรีไปก่อนนะครับ