บทที่ 1 - เปิดเรื่องลงชื่อเข้าใช้รับร่างทองกายาจำแลง

บทที่ 1 - เปิดเรื่องลงชื่อเข้าใช้รับร่างทองกายาจำแลง

"อดีตจักรพรรดิสวรรคต องค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์"

"อดีตจักรพรรดิสวรรคต องค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์"

น้ำเสียงแหลมสูงดังแว่วไปทั่วทั้งในและนอกพระราชวัง

หลี่อวิ้นที่เพิ่งเป็นองค์รัชทายาทได้เพียงครึ่งวัน สวมชุดหลงเปากรงเล็บห้าแฉกและขึ้นนั่งบนบัลลังก์สูงสุดด้วยความมึนงง

จนกระทั่งขุนนางนับร้อยในตำหนักทองคำแยกย้ายกันไป หลี่อวิ้นถูกพาตัวกลับมายังตำหนักบรรทม เขาถึงได้สติกลับคืนมา

ตอนเช้าเพิ่งจะข้ามมิติมา จากนั้นก็ถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท

พอตกบ่ายเสด็จพ่อก็สวรรคต ตนเองได้ขึ้นครองราชย์

บัดซบ ชีวิตนี้ช่างผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก

หลี่อวิ้นที่กำลังให้สาวใช้ปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ในฐานะองค์ชายที่ไร้รากฐานที่สุดแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน ตนเองจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดด้วยความมึนงงเช่นนี้

"ไทเฮาเสด็จ"

เสียงแหลมสูงของขันทีเฝ้าประตูดังแว่วมา

สาวใช้หลายคนที่กำลังผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หลี่อวิ้นร่างกายสั่นสะท้าน ถึงกับไม่สนใจหลี่อวิ้น พวกนางคุกเข่าลงทันที

หลี่อวิ้นขมวดคิ้ว

วันนี้ทั้งวันเขาเอาแต่มึนงง ความทรงจำของร่างเดิมยังผสานเข้าด้วยกันไม่สมบูรณ์

จำได้เพียงว่าไทเฮาผู้นี้แม้จะได้ชื่อว่าเป็นไทเฮา ทว่าไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับตนเองเลย

ซ้ำยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอายุมากกว่าตนเองหรือไม่

หนึ่งเดือนก่อน อดีตจักรพรรดิยังคงมีชีวิตอยู่ ไม่รู้ว่ากินยาหลงใหลอันใดเข้าไป ถึงได้รับสนมสาวงามเข้ามา จากนั้นไม่ถึงครึ่งเดือนก็ปลดฮองเฮาองค์ก่อนและแต่งตั้งสนมผู้นี้เป็นฮองเฮาแทน

เมื่อเขาสวรรคต ฮองเฮาก็เลื่อนขั้นเป็นไทเฮา

หลี่อวิ้นไม่มีมารดา มารดาของเขาสิ้นใจไปตั้งแต่ตอนที่เขาเกิด

เขายังไม่ทันได้สวมเสื้อคลุม ก็พลันเห็นร่างงดงามเดินเข้ามาในตำหนักบรรทม

นี่คือการพบหน้าไทเฮาครั้งแรกของหลี่อวิ้น เขานับว่าเข้าใจอดีตจักรพรรดิขึ้นมาเล็กน้อย

ให้ตายสิ นี่มันโฉมงามสุดจะพรรณนาแท้ๆ

ดาราหรือเทพธิดาในยุคหลัง ไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้นางด้วยซ้ำ

หญิงงามทั้งหกตำหนักล้วนจืดชืดไปถนัดตา

จักรพรรดิเฒ่าช่างมีวาสนาเรื่องอิสตรีไม่น้อย มีฮองเฮาเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยที่สวรรคตตั้งแต่ยังหนุ่ม

"พวกเจ้าถอยไป"

ไทเฮาสาวสะบัดมือ บรรดาข้ารับใช้ล้วนถอยออกไปด้วยความหวาดกลัว

หลี่อวิ้นรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

ตนเองที่เป็นถึงกษัตริย์ของแคว้นอยู่ที่นี่ มีสิ่งใดน่าหวาดกลัว

"คารวะไทเฮา"

หลี่อวิ้นทำความเคารพเล็กน้อย

อย่างไรเสียในนามนางก็นับว่าเป็นเสด็จแม่ของตนเอง จะเสียมารยาทไม่ได้

ไทเฮาสาวสะบัดกระโปรง พัดพาเอากลิ่นหอมจางๆ สายหนึ่งมา นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ฝ่าบาท เป็นอะไรไป พอเป็นจักรพรรดิก็ลืมข้อตกลงของพวกเราแล้วหรือ"

หลี่อวิ้นขมวดคิ้ว

ข้อตกลง

ข้าจะมีข้อตกลงอะไรกับนางได้

บัดซบ

หรือว่าเจ้าของร่างเดิมกับสตรีผู้นี้จะทำเรื่องบัดสีอันใดไว้

แม้สตรีผู้นี้จะมีหน้าตางดงาม ทว่าก็ใช่ว่าจะยุ่งเกี่ยวกับใครก็ได้

บาปกรรม บาปกรรม

ตู๋กูเฟิ่งมองสีหน้าของหลี่อวิ้นที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าของนางเย็นชาลง

"หลี่อวิ้น เปิ่นกงคิดว่าเจ้าเป็นคนฉลาด เจ้ากำลังแกล้งโง่กับเปิ่นกงหรือ ผู้ใดให้ความกล้าแก่เจ้า ข้าสามารถให้เจ้าขึ้นนั่งตำแหน่งนี้ได้ ข้าก็สามารถทำให้เจ้าไสหัวลงไปจากตำแหน่งนี้ได้เช่นกัน"

"ให้เวลาเจ้าอีกสามวัน หากไม่นำของสิ่งนั้นมาให้ข้า เจ้าก็ลงไปเป็นเพื่อนเสด็จพ่อผู้ล่วงลับของเจ้าเสีย"

ตู๋กูเฟิ่งมีสีหน้าเย็นชา นางแค่นเสียงฮึ่ม ร่างของหลี่อวิ้นปลิวถอยหลังออกไปทันที เขากระอักเลือดคำโตก่อนจะหมดสติไป

เนิ่นนานผ่านไป หลี่อวิ้นรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาหดตัวเล็กน้อย บนใบหน้าเต็มไปด้วยความซับซ้อน

บัดซบสิ้นดี นึกว่าจะได้เป็นจักรพรรดิ

ตื่นมากุมอำนาจใต้หล้า เมามายซบตักโฉมงาม

แต่ทำไมถึงเป็นโลกแฟนตาซีไปได้

จักรพรรดิในโลกแห่งการฝึกยุทธ์เป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง โดยเฉพาะในแคว้นที่อ่อนแอ

หลี่อวิ้นหมดสติไปครึ่งวัน จิตสำนึกได้ผสานความทรงจำของร่างเดิมจนสมบูรณ์แล้ว

ที่แท้ที่นี่ก็คือสถานที่ที่เรียกว่าทวีปสี่ขั้ว

ตำแหน่งที่เขาอยู่คือดินแดนรกร้างตะวันออกของทวีป ซ้ำยังเป็นดินแดนบริวารของดินแดนรกร้างตะวันออก นามว่าดินแดนร้อยแคว้น

ราชวงศ์ต้าเฉียนในบรรดาร้อยแคว้นเป็นเพียงราชวงศ์ระดับกลางค่อนไปทางต่ำ มีความแข็งแกร่งระดับทั่วไป

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือที่นี่เป็นโลกแห่งการฝึกยุทธ์

ก่อเกิดเก้าระดับ ปฐมภูมิเก้าขั้น ตำหนักเต๋าเก้าดาว กายาจำแลงเก้าระดับ

ระดับกายาจำแลงนับเป็นพลังต่อสู้สูงสุดของร้อยแคว้นแล้ว ในบรรดาร้อยแคว้นมีเพียงสามราชวงศ์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่มีการดำรงอยู่เหนือระดับกายาจำแลง

ราชวงศ์ที่อ่อนแอลงมาหน่อย ถึงกับไม่มีแม้แต่ระดับกายาจำแลง

อย่างเช่นพลังต่อสู้สูงสุดของราชวงศ์ต้าเฉียนที่เขารู้จัก แม่ทัพใหญ่พิทักษ์อุดร หลี่เทียนป้า เบื้องหน้าเป็นเพียงระดับตำหนักเต๋าเก้าดาวเท่านั้น

ต้าเฉียนมีระดับกายาจำแลงหรือไม่ เขาก็บอกไม่ได้จริงๆ

ทว่าสิ่งที่ยืนยันได้คือระดับกายาจำแลงหนึ่งคนนับว่าเป็นพลังต่อสู้ระดับสูงของดินแดนร้อยแคว้นแล้ว

เรื่องพวกนี้ช่างมันก่อน เพียงแค่ปัญหาภายในของราชวงศ์ต้าเฉียน ก็ทำให้หลี่อวิ้นปวดหัวอย่างยิ่ง

ภายในพระราชวังถูกไทเฮาสาวผู้นั้นกุมอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียว เสด็จพ่อของเขาดีไม่ดีอาจจะเป็นเพียงหุ่นเชิด นี่ก็คือเหตุผลที่สาวใช้และขันทีในวังเคารพนบนอบต่อนางอย่างยิ่ง

ในราชสำนัก อัครเสนาบดีกังฉิน หลี่หลินฝู่ กุมอำนาจบริหารแผ่นดิน สมรู้ร่วมคิดกับไทเฮา

ภายในต้าเฉียน อ๋องครองเมืองทั้งสามแบ่งแยกดินแดน ซ่องสุมกำลังทหาร ยอมรับราชโองการแต่ไม่ยอมรับการเรียกตัว

ชายแดนต้าเฉียน สามราชวงศ์จ้องมองดินแดนต้าเฉียนตาเป็นมัน

ดังนั้นต้าเฉียนจึงเรียกได้ว่ามีโจรผู้ร้ายชุกชุม ราษฎรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า

เมื่อนึกถึงข้อตกลงกับไทเฮา หลี่อวิ้นก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจ

หนึ่งวันก่อน ไทเฮาเสด็จมายังจวนองค์ชายอย่างลับๆ ต้องการให้เขาขึ้นครองราชย์ จากนั้นก็ไปนำของชิ้นหนึ่งจากสุสานบรรพชนมาแลกเปลี่ยน

ร่างเดิมตอบตกลงโดยไม่ลังเล

คนสายตาสั้นเช่นนี้ สมควรถูกตนเองสวมรอยแทน

หลี่อวิ้นลุกขึ้น เดินวนไปมา ตำหนักบรรทมอันกว้างใหญ่ไม่มีผู้ใดคอยปรนนิบัติอยู่เคียงข้าง ช่างเงียบสงบอย่างยิ่ง

ขณะที่หลี่อวิ้นกำลังจมอยู่ในความคิด ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

[ติง ระบบลงชื่อเข้าใช้ไร้เทียมทานเปิดใช้งาน เริ่มผูกมัดโฮสต์]

[ติง ระบบผูกมัดสำเร็จ]

[โฮสต์ หลี่อวิ้น]

[สถานะ จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน]

ระบบ

นิ้วทองคำมาแล้วหรือ

อารมณ์ที่ตึงเครียดแต่เดิมของหลี่อวิ้นผ่อนคลายลงทันที

เป็นที่รู้กันดีว่า ในฐานะผู้ข้ามมิติ คนที่มีระบบถึงจะเป็นบุตรแห่งสวรรค์

ไม่มีระบบจะไปสู้ใครได้

"ระบบ ไม่แนะนำตัวหน่อยหรือ"

หลี่อวิ้นเอ่ยถาม

ยามนี้หลี่อวิ้นสงบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว การปรากฏตัวของระบบทำให้เขามีต้นทุนในการพลิกสถานการณ์ ต้นทุนในการหลุดพ้นจากการควบคุมของไทเฮา

ไม่รู้ว่าเวลาสามวันจะพอหรือไม่ ไม่อย่างนั้นตนเองคงต้องหาทางถ่วงเวลาไปอีกหลายวัน

[โฮสต์ ระบบนี้มีเพียงฟังก์ชันเดียว นั่นคือการลงชื่อเข้าใช้]

[โฮสต์สามารถลงชื่อเข้าใช้ย่อยได้ทุกวัน ลงชื่อเข้าใช้ใหญ่ได้ทุกเดือน รางวัลลงชื่อเข้าใช้จะสุ่มตั้งแต่ระดับการฝึกฝน หินวิญญาณ ของล้ำค่า บัตรอัญเชิญบุคคล บัตรอัญเชิญกองทัพและอื่นๆ]

"ลงชื่อเข้าใช้ย่อย ลงชื่อเข้าใช้ใหญ่ มีอันใดแตกต่างกัน"

[ความแตกต่างคือของที่ได้จากการลงชื่อเข้าใช้ย่อยจะมีคุณภาพไม่แน่นอน มีทั้งของดีและของไร้ค่า ทว่าการลงชื่อเข้าใช้ใหญ่ย่อมได้ของดีอย่างแน่นอน]

เมื่อฟังคำตอบของระบบ หลี่อวิ้นก็ฉีกยิ้ม

เบื้องลึกเบื้องหลังของโลกใบนี้ล้ำลึกเกินไป มีเพียงระบบในมือเท่านั้นถึงจะควบคุมมันได้

[ติง จำนวนครั้งการลงชื่อเข้าใช้ของวันนี้ถูกรีเซ็ต ลงชื่อเข้าใช้ใหญ่หนึ่งครั้ง ลงชื่อเข้าใช้ย่อยหนึ่งครั้ง โฮสต์ต้องการลงชื่อเข้าใช้หรือไม่]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

"ลงชื่อเข้าใช้"

หลี่อวิ้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่รู้ว่าการลงชื่อเข้าใช้ครั้งแรกของตนเองจะได้ของดีอันใด

มีโอกาสลงชื่อเข้าใช้ใหญ่หนึ่งครั้ง ย่อมต้องได้สิ่งที่ช่วยให้หลุดพ้นจากสถานการณ์อันยากลำบากในปัจจุบันได้อย่างแน่นอน

ทางที่ดีที่สุดคือได้ระดับการฝึกฝน ความแข็งแกร่งคือสัจธรรมที่แท้จริง

[ติง กำลังลงชื่อเข้าใช้]

[ติง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ลงชื่อเข้าใช้ได้รับระดับการฝึกฝนห้าร้อยปี เลื่อนขั้นสู่ระดับกายาจำแลงกายาทองคำ]

[ติง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ลงชื่อเข้าใช้ได้รับบัตรอัญเชิญกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรหนึ่งใบ]