ตอนที่ 16 ทำลายบรรยากาศ

ตอนที่ 16 ทำลายบรรยากาศ

“ระบบ ช่วยออกภารกิจใหม่ให้หน่อยได้ไหม ขอเป็นของที่ฉันต้องใช้ตอนนี้ อย่างพวกอุปกรณ์ครัว น้ำมันทำอาหาร แล้วก็เครื่องปรุงอะไรพวกนั้น เข้าใจไหมว่าฉันต้องการอะไร”

[ ได้ โฮสต์ กรุณาตรวจสอบโซนแลกเปลี่ยนผลึกคริสตัล ]

ฉีหว่านมองไปยังโซนแลกเปลี่ยนผลึกคริสตัล อดหัวเราะลั่นออกมาไม่ได้

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกน้ำมันถั่วลิสง *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกชุดเครื่องปรุงครัว *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกมีดทำครัว *1 เขียง *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกชุดต้นหอม ขิง กระเทียม *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกกะละมังสแตนเลสใหญ่ กลาง เล็ก *1 ตะกร้าใส่ผักใหญ่ กลาง เล็ก *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกน้ำยาล้างจานขนาด 500ml *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับสอง *1 แลกชาม จาน ถาด *3 กระทะเหล็ก *1 ตะหลิว *1 ]

ฉีหว่านแทบจะยิ้มจนแก้มปริ ระบบช่างถูกใจเธอจริงๆ ตอบสนองความต้องการของเธอทุกอย่าง

เธอใช้ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งหกก้อน และผลึกคริสตัลระดับสองหนึ่งก้อนอย่างคล่องแคล่ว ตอนนี้เธอไม่ได้ขาดผลึกคริสตัลระดับหนึ่งเลย แต่ละวันล้วนมีเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ

เธอมองภารกิจใหม่อีกครั้ง [ มีไก่ในเมืองครบหนึ่งร้อยตัว รางวัล ลูกหมู *6 ( สามคู่ ) ]

ตอนนี้ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในเมืองมีไก่ยี่สิบตัวแล้ว ประมาณสิบนาทีก็จะออกไข่หนึ่งฟอง มีแม่ไก่ทั้งหมดสองตัว ราวเจ็ดชั่วโมงก็น่าจะครบหนึ่งร้อยตัวได้

คาดว่าคืนนี้ภารกิจก็น่าจะสำเร็จ

ฉีหว่านยืดแขนยืดขา ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ ทำผัดไก่

เธอหยิบเนื้อไก่ที่ชำแหละไว้แล้วออกมาจากคลังเก็บของ ส่วนเครื่องในแยกเก็บไว้ต่างหาก เธอไม่ได้เอาออกมาด้วย

ใส่ไก่ชิ้นลงในกะละมังสแตนเลสใบใหญ่ที่สุด พอดีกับไก่ทั้งตัว ใส่แป้ง น้ำมัน แล้วก็เกลือไม่กี่กรัมที่เพิ่งได้มา หมักไว้ประมาณสิบห้านาที

เธอนำเขียงกับมีดไปวางบนพื้นที่ว่างตรงระเบียง ความสูงกำลังพอดี ในบ้านไม่มีโต๊ะเลยแม้แต่ตัวเดียว ไม่สะดวกเอาเสียเลย

ตอนนี้สภาพความเป็นอยู่ค่อยๆ ดีขึ้น เธอจะโลภมากเกินไปในคราวเดียวไม่ได้

เธอหั่นขิงเป็นแว่นๆ เหลือไว้เล็กน้อย ไว้เดี๋ยวจะลองเอาไปให้ฮั่นเหล่าป๋อปลูกดูว่าปลูกสำเร็จไหม ต้นหอมก็หั่นเป็นท่อนๆ เวลากินจะได้คีบสะดวกและเข้าเนื้อด้วย

ในช่วงเวลาที่ขาดแคลนอาหารแบบนี้ ต้นหอมก็ห้ามสิ้นเปลือง

ก่อนวันสิ้นโลก ต้นหอมส่วนใหญ่หั่นเป็นต้นหอมซอยไว้โรยหน้า แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม ต้องหั่นยาวหน่อย เผื่อคีบไม่ติดแล้วกินไม่ได้ แบบนั้นก็เสียของเปล่าๆ

ระหว่างที่หมักไก่ ฉีหว่านถือขิงที่ยังหั่นไม่หมด พร้อมหยิบกระเทียมอีกสองสามกลีบกับต้นหอมที่เหลือหนึ่งต้นเดินออกไป

“ปู่ฮั่น ฉันมีต้นหอม ขิง กระเทียม ลองดูว่าปลูกได้ไหม”

ฮั่นเหล่าป๋อเห็นของในมือฉีหว่านก็ประหลาดใจยิ่งนัก ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นมากแล้ว แม้แต่ต้นหอม ขิง กระเทียมก็ยังมี

“คุณวางใจได้ ผมต้องปลูกออกมาให้ได้ ปลูกเยอะๆ อยากใช้เท่าไรก็ใช้ ตอนนี้แปลงผักพวกนี้ปลูกเต็มหมดแล้ว ฝ้ายอีกครึ่งชั่วโมงก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว”

ฉีหว่านพยักหน้า ครึ่งชั่วโมงผ่านไปเร็วมาก พอฝ้ายออกผล เธอจะทำอะไรได้อีกมากมาย

“เดี๋ยวคุณก็กลับบ้านไปพักผ่อนบ้าง อย่าหักโหมเกินไป”

ฉีหว่านเห็นฮั่นเหล่าป๋อแทบจะอยู่ข้างแปลงดินตลอดเวลา จึงเอ่ยเตือนขึ้น

“ไม่เป็นไร ไม่ได้ทำไร่นามานาน ผมตื่นเต้น อยากเฝ้าอยู่ตรงนี้ ลูกเจี๊ยบฟักออกมาเมื่อไร ผมจะได้ปล่อยออกมาได้ทันที”

พูดจบ ฮั่นเหล่าป๋อก็เก็บไข่ไก่สองฟองที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา

“อ้อ ใช่แล้ว เจ้าเมืองฉี ไข่สองฟองนี้ไม่ฟักเป็นลูกเจี๊ยบ คงเป็นเพราะพ่อไก่ดูแลไม่ทั่วถึง ผมว่าจะกดเก็บเกี่ยวเลย แต่เป็นครั้งแรกที่เจอแบบนี้ เลยบอกคุณไว้ก่อน”

ฉีหว่านรับไข่สองฟองนั้นมา เห็นคำว่า ‘เก็บเกี่ยว’ อยู่ด้านบนก็เข้าใจได้ทันที

“ต่อไปไข่พวกนี้กดเก็บเกี่ยวได้เลย หลังจากนี้ทุกวันคุณเอาไข่กลับไปสองฟอง ไม่ต้องกดเก็บเกี่ยว เสี่ยวเหอยังเล็ก ต้องเสริมสารอาหารบ้าง”

สิ่งที่เธอไม่ได้พูดคือ ฮั่นเหล่าป๋อเองก็ควรกินด้วย แต่จากการอยู่ด้วยกันช่วงสั้นๆ เธอรู้ว่าเขาต้องยกให้ฮั่นอิงเหอที่เป็นหลานแน่ เธอจึงไม่พูดมาก

เธอมองดูไก่ในรั้วคร่าวๆ พ่อไก่กระโดดขึ้นบนหลังแม่ไก่ตัวหนึ่ง ฉีหว่านจึงละสายตา ไม่ควรมองสิ่งที่ไม่ควรมอง

เธอมองไปยังตำแหน่งอื่นในรั้ว ก็เห็นไข่สามฟองที่มีคำว่า ‘เก็บเกี่ยว’ อยู่ด้านบน

เธอเอ่ยในใจว่า ‘เก็บเกี่ยว’ ไข่ทั้งสามก็หายไป นอกจากผัดไก่ชิ้นแล้ว ยังเพิ่มเมนูไข่ดาวได้อีกอย่าง

“โอ้โห มีต้นหอม ขิง กระเทียมแล้วหรือ”

เหล่าหวังกับเหล่ากงกินข้าวกล่องเสร็จ พอเดินมาก็เห็นต้นหอม ขิง กระเทียมวางอยู่บนพื้น สะดุดตาเหลือเกิน

“อืม ฉันกลับไปผัดก่อน เดี๋ยวจะยกมาให้พวกคุณทั้งสองบ้าง ปู่ฮั่น เดี๋ยวเรียกเสี่ยวเหอมาด้วย มากินข้าวด้วยกัน”

ฉีหว่านพูดพลางเดินกลับเข้าไปในบ้าน พอคิดถึงไข่ดาว เธอก็แทบจะรอไม่ไหวแล้ว

เหล่าหวังกับเหล่ากงสบตากัน มองไปยังพื้นที่นอกเมือง

“เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะความรกร้างข้างนอก ผมคงไม่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางวันสิ้นโลก”

“ใช่ ไม่รู้ว่าวันสิ้นโลกจะจบลงเมื่อไร พวกมนุษย์จะชนะสงครามครั้งนี้ได้ตอนไหน”

ฮั่นเหล่าป๋อที่อยู่ข้างๆ ก็ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่มีความปรารถนาใหญ่โตอะไร ขอเพียงหลานชายมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว

ฉีหว่านที่เข้ามาในบ้าน หยิบหม้อไฟฟ้าอเนกประสงค์ตรงไปยังระเบียง

ตรงระเบียงมีปลั๊กไฟพอดี ใช้งานได้สะดวก

เธอมองออกไปข้างนอก ไม่มีคนมากนัก แต่ไม่เป็นไร พอกลิ่นผัดไก่ลอยออกไป เดี๋ยวคนก็มาเอง

เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายแผนการเล็กๆ

เนื้อไก่ชิ้นมีมากเกินไป หม้อไฟฟ้าอเนกประสงค์ของเธอไม่ใหญ่พอ เธอจึงแบ่งเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งพอดีกับความจุของหม้อ อีกส่วนใส่กะละมังสแตนเลสขนาดกลาง นำเข้าไปแช่ไว้ในคลังให้หยุดเวลา วางไว้ข้างนอกจะเน่าเสียได้ง่าย

ฉีหว่านเปิดฝาน้ำมันถั่วลิสง เทลงในหม้อในปริมาณมากพอ

เทมากไปหน่อยจริงๆ แต่เธอไม่เสียดายเลย

สองปีในวันสิ้นโลก พวกเขาไม่ได้ลิ้มรสน้ำมันมานาน ตอนนี้ได้ชิมให้เต็มที่ แต่ถ้ามากเกินไปกระเพาะก็รับไม่ไหว

ตามลำดับควรทอดไข่ก่อน

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ไข่ทั้งห้าฟองที่เพิ่งเก็บเกี่ยวถูกเธอทอดเป็นไข่ดาวทั้งหมด ตักใส่จานไว้

พอตักไข่ดาวออก น้ำมันในหม้อไฟฟ้าอเนกประสงค์ยังเหลืออยู่ไม่น้อย

ฉีหว่านเทขิงหั่นแว่นลงไป ผัดจนเป็นสีทอง จากนั้นก็เทไก่ชิ้นอีกครึ่งหนึ่งจากกะละมังลงในหม้อ

ทันใดนั้น หม้อก็แน่นเอี้ยด ราวกับจะเอ่อล้นออกมา

ฉีหว่านยิ้มอย่างจนปัญญา พลิกกลับอย่างลำบาก กลัวไก่ชิ้นจะหล่นออกมา

กลิ่นหอมของไข่ดาวลอยออกไป ดึงดูดผู้เช่าที่กำลังหิวหลายคนให้เดินออกมา ดมกลิ่นแล้วตรงมายังหน้าระเบียงของฉีหว่าน

“เธอกำลังผัดกับข้าวอยู่ แถมยังมีกระทะด้วย ดูเหมือนบ้านเธอจะมีไฟฟ้า น่าอิจฉาจังเลย”

“ผมอิจฉาที่เธอมีของครบถ้วนมากกว่า ดูมีดทำครัวคมนั่นสิ เอาไปฆ่าซอมบี้คงสะใจน่าดู”

“ตอนนี้กำลังผัดกับข้าวหอมๆ แบบนี้ คุณยังจะพูดเรื่องฆ่าซอมบี้อีก คำพูดของคุณนี่มันทำลายบรรยากาศจริงๆ”

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนเงียบลง เฝ้ามองฉีหว่านผัดอาหารอย่างเงียบๆ

ไก่ชิ้นในกระทะถูกพลิกผัดตลอด จนกระทั่งเหลืองเกรียมน่ากิน ใส่ซีอิ๊วขาว น้ำตาล และเหล้าปรุงอาหารในปริมาณพอเหมาะ แล้วผัดต่อ

ก่อนยกลงจากเตา ฉีหว่านใส่ต้นหอมท่อนลงไป ผัดเบาๆ เล็กน้อย จากนั้นก็ปิดไฟหม้อไฟฟ้าอเนกประสงค์

เธอเงยหน้ามองผู้เช่าด้านนอกระเบียง ยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ เธอก็ร้ายกาจแบบนี้แหละ

ต้องให้ทุกคนรู้ว่าเธอมีอะไรบ้าง ถึงจะขายของได้ดีมากขึ้นกว่าเดิม

ตอนนี้ผัดมาเกือบครึ่งชั่วโมง เครื่องผลิตเกลืออัตโนมัติมีเกลือสิบกรัมแล้ว รออีกหน่อย พอครบหนึ่งร้อยกรัม ก็ขายได้ก่อนหนึ่งชุด

ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งหนึ่งก้อน สามารถซื้อเกลือได้หนึ่งร้อยกรัม

เกลือเป็นสารที่ร่างกายต้องการ ราคานี้ไม่ถือว่าแพงเลย

“ทุกคนรอสักหน่อยนะ ต่อไปชีวิตของพวกคุณก็จะดีแบบนี้เหมือนกัน”

ฉีหว่านแบ่งไก่ผัดใส่จานเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเก็บไว้ให้ตัวเอง อีกส่วนให้เหล่าหวังกับพวก

ในจานของเหล่าหวังนั้น ฉีหว่านยังวางไข่ดาวเพิ่มอีกสี่ฟอง สองชายชราคนละฟอง ฮั่นเหล่าป๋อกับฮั่นอิงเหอคนละฟอง

“เจ้าเมืองฉี พวกเราจะมีชีวิตแบบคุณได้เมื่อไรนะ……”

“ใช่เลย ชีวิตของคุณช่างน่าอิจฉาเกินไปแล้ว”

“อย่าอิจฉาไปเลย ต่อไปต้องมีแน่ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบสะสมผลึกคริสตัล ถึงเวลานั้นก็ซื้อ ซื้อ ซื้อ เนื้อไก่ก็มีแล้ว พรุ่งนี้ยิ่งมีมากขึ้นอีก”

“ใช่ๆๆ อย่ายืนล้อมอยู่ตรงนี้เลย รีบกินข้าวกัน แล้วไปดูแถวนี้ว่ายังมีซอมบี้เหลืออยู่ไหม ไม่มีซอมบี้ก็ไม่เป็นไร พวกพืชกลายพันธุ์กับสัตว์กลายพันธุ์ก็อย่าปล่อยผ่าน อะไรที่มีผลึกคริสตัล อย่าปล่อยผ่านทั้งนั้น”

ยังไม่ทันที่ฉีหว่านจะตอบ พวกเขาก็พากันแยกย้ายไปเองแล้ว

ฉีหว่านไม่ได้สนใจมาก หยิบข้าวกล่องออกมาหนึ่งกล่อง ใช้หม้อไฟฟ้าอเนกประสงค์อุ่นให้ร้อน แล้วเอาน้ำซอสที่เทออกไม่หมดในหม้อมาคลุก

ข้าวแบบนี้ยิ่งหอมขึ้น

ฉีหว่านวางส่วนของตัวเองไว้ในห้องรับแขก ถืออีกส่วนออกไปด้านนอก

“ปู่กง ปู่หวัง ปู่ฮั่น เสี่ยวเหอ มาลองชิมฝีมือฉันหน่อย ไม่ได้เข้าครัวมานาน ไม่รู้ว่าฝีมือถดถอยไปถึงไหนแล้ว”

กับพนักงานของตัวเอง ฉีหว่านค่อนข้างเป็นมิตร มีของอร่อยก็แบ่งปันกันได้

ฉีหว่านเดินเข้าไปในรั้ว วางจานอาหารไว้บนตอไม้ต้นหนึ่ง

ตามการเคลื่อนไหวของเธอ กลิ่นหอมชัดเจนยิ่งขึ้น

“โอ๊ย ฉันกับอากงกินไปแล้ว ไม่มีอะไรใส่เลยนะ”

เหล่าหวังมองไปรอบๆ มือว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

เหล่ากงโบกมือ หยิบตะเกียบสองคู่จากกระเป๋า

“ฮี่ๆ เหล่าหวัง คาดไม่ถึงล่ะสิ ฉันพกตะเกียบติดตัว ล้างหน่อยก็ใช้ได้แล้ว”

เหล่าหวังชูสองนิ้วโป้ง ทำปากจุ๊บๆ ด้วยความนับถือจริงๆ

ฮั่นเหล่าป๋อถือข้าวกล่องหนึ่งกล่อง บนกล่องมีตะเกียบสองคู่ เขายื่นตะเกียบคู่หนึ่งให้ฮั่นอิงเหอ เปิดกล่องให้ฮั่นอิงเหอกินก่อน

“พวกคุณกินเถอะ ฉันจะเข้าไปกินบ้างแล้ว”

พูดจบ ฉีหว่านก็เดินเข้าไปทันที

ผู้เช่าที่กำลังออกไปทำภารกิจ มองสามชายชรากับเด็กหนึ่งคนที่กำลังกินอย่างมีความสุข อิจฉาจนแทบทนไม่ไหว พวกเขาให้กำลังใจกันเอง ตัดสินใจออกไปลุยเต็มที่

ฉีหว่านที่อยู่ในบ้านกินอิ่มหนำแล้ว ยิ่งรู้สึกว่าต้องเลี้ยงไก่ให้มากขึ้น พยายามให้ทุกคนได้กินเนื้อไก่

ความคิดเล็กๆ ในใจของเธอ คือหา ผลึกคริสตัลระดับสามให้ได้มากขึ้น พยายามเลื่อนพลังพิเศษของตัวเองให้ก้าวไปถึงระดับสี่โดยเร็วที่สุด

แต่ก่อนที่ฐานเซี่ยงหยาง เธอใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างเลื่อนลอย ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอมีเป้าหมาย เธอจะต้องแข็งแกร่งขึ้น!

ผู้เช่าในอนาคตต้องเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งย่อมมีไม่น้อย ความสามารถของเธอต้องแข็งแกร่งพอ ไม่อย่างนั้นจะถูกคนอื่นๆ ดูถูกเอาได้

เมื่อออกจากเมือง ระดับอันตรายของเธอจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างชัดเจน

มีเพียงความแข็งแกร่งของตัวเองเท่านั้น ที่จะปกป้องตัวเองได้อย่างแท้จริง

หลังจากกินอิ่ม ฉีหว่านมองไข่อีกสามฟองที่เพิ่มเข้ามาในคลัง ไม่เสียใจเลยที่เก็บเกี่ยวพ่อไก่สองตัวนั้น

ได้กินทั้งไข่ และเนื้อไก่ เป็นเรื่องที่มีความสุขมากจริงๆ

คืนนั้น ลูกเจี๊ยบที่เดินเล่นอยู่ในเมืองมีถึงหกสิบสามตัว

รั้วเล้าไก่ขยายใหญ่ขึ้น เดิมกว้างเพียงสี่ตารางเมตร ตอนนี้กลายเป็นกว่าสามสิบตารางเมตรแล้ว

พื้นที่ปลอดภัยหน้าบ้านฉีหว่าน ขยายใหญ่ตามการฟักออกของลูกเจี๊ยบ

โดยเฉลี่ยทุกๆ ลูกเจี๊ยบสองตัวที่ฟักออกมา ภายในรั้วจะเพิ่มพื้นที่อีกหนึ่งตารางเมตร

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในเมือง คือบ้านของฉีหว่าน ผู้เช่าที่อาศัยอยู่บ้านด้านหลัง อาศัยแสงจากบ้านเธอ ยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน มองทิวทัศน์ภายนอก

ภายในบ้าน ฉีหว่านยืนอยู่หน้าหน้าจอแสดงผลตามปกติ พบว่าด้านขวาสุดมีพื้นที่เพิ่มมาอีกหนึ่งส่วน

ด้านบนแสดงจำนวนไก่ในเล้า ดูพิเศษเล็กน้อย ไม่เหมือนคลังที่เป็นของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง *จำนวนเท่าไร

จำนวนเล้าไก่ที่นี่ คือ ไก่หนึ่งตัว ครอบครองหนึ่งช่อง

ด้านหน้าสุดคือ พ่อไก่แม่ไก่ชุดแรก ถัดมาก็เรียงตามลำดับการเกิด

ท้ายสุด มีลูกเจี๊ยบที่เพิ่งเกิดใหม่เพิ่มอีกหนึ่งตัว

ฉีหว่านคิดเล็กน้อย พรุ่งนี้ไก่ทั้งหมดสามารถปล่อยออกจากเล้าได้ ส่วนพ่อไก่แก่ตัวนั้น ก็เก็บเกี่ยวเถอะ

พ่อไก่แก่ตัวนี้ได้เสพความสุขครอบครัวมาหลายวันแล้ว ครอบครองแม่ไก่สองตัวแรกก็พอแล้ว ยังไม่ยอมให้พ่อไก่ตัวอื่นเข้าใกล้อีก

นอกจากพ่อไก่แก่ตัวนี้ที่ถูกเก็บเกี่ยวแล้ว ที่เหลือยังมีพ่อไก่โตเต็มวัยรวมสิบหกตัว

เธอเหลือไว้สองตัว ที่เหลือจะเก็บเกี่ยวทั้งหมด

พ่อไก่สิบห้าตัว ถูกนำขึ้นเครื่องขายอัตโนมัติอย่างเงียบๆ

[ โฮสต์ ในช่องสุดท้าย ยังมีไข่ที่สามารถเก็บเกี่ยวได้โดยตรง ]

ฉีหว่านที่ได้รับการเตือนจากระบบ ยิ้มตาหยี เลื่อนลงไปด้านล่างสุด จริงด้วย มีไอคอนไข่หนึ่งฟอง

[ ไข่ *56 ]

“ออกไข่เร็วเกินไปแล้วมั้ง”

ฉีหว่านอุทาน มือยังคงขยับไม่หยุด นำทั้งหมดขึ้นเครื่องขายอัตโนมัติ ตั้งราคาขายหนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่งต่อไข่ห้าฟอง

ยังเหลือไข่โดดเดี่ยวอีกหนึ่งฟอง รอครั้งหน้าครบจำนวนแล้วค่อยขายภายหลัง

ภายในเมือง ไก่ออกไข่เร็วมาก จึงดูเหมือนไม่คุ้มค่าผลึกคริสตัล แต่ภายนอก ไข่พวกนี้มีมูลค่าสูงมาก

ด้านล่างหน้าจอเล้าไก่ แสดงพืชที่ปลูกไว้ พร้อมตัวนับเวลาถอยหลัง

ฉีหว่านมองดู ฝ้ายอีกห้านาทีก็เก็บเกี่ยวได้ เธอจึงรออีกสักหน่อย

เลื่อนไปมา เห็นว่าวันนี้เก็บเกี่ยวฝ้ายได้ไม่น้อย นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แลกผ้าห่ม จึงเปิดดูโซนแลกเปลี่ยนผลึกคริสตัล

[ ผ้า *2 ฝ้าย *5 แลกผ้าห่ม *1 ]

ฉีหว่านมองจำนวนในคลังของตัวเอง แลกผ้าห่มทั้งหมดสิบผืน นำขึ้นเครื่องขายอัตโนมัติ ราคาขายผืนละหนึ่งผลึกคริสตัลระดับสอง