ตอนที่ 52 แผนที่สมบัติลับ

กระดิ่งนี้เป็นของที่ต้องใช้  ทำไมมันถึงทำตกเอาไว้? 'เย่ว์หยาง'คิดหาเหตุผลไม่ออก หลังจากคิดอยู่นานจนหัวแทบระเบิด แต่เขารีบวิ่งไปที่มันอย่างรวดเร็ว เก็บกระดิ่งทองขึ้นมา

แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าจะใช้มันทำอะไร  แต่'เย่ว์หยาง'แน่ใจว่ามันเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง มันมีน้ำหนักเล็กน้อยเมื่อเขาหยิบขึ้นมา  เขารู้สึกว่ากระดิ่งทองเต็มไปด้วยพลังงานและมีอำนาจลึกลับอยู่ภายใน

ทักษะญาณทิพย์ของ'เย่ว์หยาง' ใช้ประโยชน์ได้เหลือเชื่อในสถานการณ์แบบนี้ สมบัตินี้มันใช้ทำอะไรได้บ้าง? หลังจากเพ่งสมาธิอยู่นาน

'เย่ว์หยาง'ก็ยังเห็นกระดิ่งทองเหมือนเดิมไม่สามารถเห็นทะลุอะไรได้  ภายใต้ความมุ่งมั่นแน่วแน่ของเขา  ในที่สุด เขาก็เข้าใจคุณสมบัติพื้นฐานส่วนใหญ่ของกระดิ่งทอง

ทันใดนั้นนอกจากความรู้ที่กระดิ่งทองปล่อยเข้ามาในใจเขา   ความเข้าใจที่เกิดขึ้นในใจเขาเหมือนกับการตรัสรู้  'เย่ว์หยาง'หวาดหวั่นต่อโลกแห่งจิตวิญญาณทั้งหมดของเขา พื้นที่รับรู้ในใจเขาขยายตัวอย่างมาก รู้สึกว่ามันไม่มีขีดจำกัด

และทำให้เขารู้สึกว่าจะบินไปไหนก็ได้ที่เขาพอใจ เป็นความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์อย่างมาก  เป็นความรู้สึกที่แสดงออกมาไม่ได้  เหมือนกับดื่มน้ำซุปอุ่นในยามที่ทั้งหนาวทั้งหิว ทำให้ผ่อนคลายทั้งกายและใจ  เหมือนกับความรู้สึกที่อยู่ในห้องร้อน อบอ้าว

แล้วอยู่ๆ ก็เปิดหน้าต่างออก ปล่อยให้อากาศสดชื่นเข้ามาภายใน แล้วฉีดน้ำเย็นฉ่ำไปทั่วร่าง ปลดปล่อยผู้คนให้พ้นจากอันตราย ถ้าจะใช้คำๆ เดียวมาอธิบายอาการเช่นนี้ได้ ก็คือ มันสดชื่น

เมื่อ'เย่ว์หยาง'ลืมตา  เขารู้สึกว่าสายตาเห็นได้ชัดดีกว่าเดิม และแม้แต่รายละเอียดปลีกย่อยที่เขาไม่สามารถเห็นได้เมื่อก่อนก็สามารถเห็นได้ชัดเจน

ความเปลี่ยนแปลงลมหายใจของสิ่งมีชีวิตที่ปกติจะมองข้ามก็ใช้สายตามองดูได้โดยง่าย ทันใดนั้นคัมภีร์อัญเชิญสีทองแดงก็ปรากฏ และขณะที่เย่ว์หยางลืมตามองดู เป็นไปตามคาด

ทักษะญาณทิพย์ได้ยกระดับขึ้นแล้ว ยกระดับญาณทิพย์จากระดับ 1 เป็น 2 ความจริง ทักษะธรรมชาติญาณทิพย์ได้ก้าวหน้าไปครั้งหนึ่งแล้วระหว่างต่อสู้ที่ป่าบันเทิงเมืองไป๋ฉือ  ที่ซึ่ง'อูอี้'เรียกกระทิงเถื่อนชั้นทองแดงออกมา และมันใช้เนตรประหารกับเงาปีศาจของ'เย่ว์หยาง'

อย่างไรก็ตาม มันยังไม่มากพอเพิ่มระดับได้  ตอนนี้ หลังจากเห็นของรางวัลเป็นครั้งที่สอง ทักษะญาณทิพย์จึงเพิ่มระดับได้ในที่สุด  และนี่ทำให้'เย่ว์หยาง'ยินดีอยู่ภายในใจ

'เย่ว์หยาง'รู้สึกว่าทักษะญาณทิพย์เพิ่มความกล้าแข็งมากขึ้น แล้วยังปลุกเอาความสามารถพิเศษบางประการขึ้นมา  เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสใช้  เขาไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นความสามารถชนิดไหนกันแน่

"เอ่?"”

บนหน้าเปล่าของคัมภีร์อัญเชิญ บางทีระหว่างที่ยกระดับทักษะญาณทิพย์ หรือบางทีก็คงช่วงเวลายกขั้นคัมภีร์ทองแดงจากขั้นนเริ่มต้นเป็นขั้นกลาง คุณสมบัติพื้นฐานของกระดิ่งทองอาจถูกส่งผ่านคำที่แสดงในหน้าเปล่าก็ได้

เมื่อ'เย่ว์หยาง'มองดูมัน มันก็แตกต่างจากสิ่งที่เขารู้สึกได้จากกระดิ่งทอง  กระดิ่งทอง, เครื่องประดับสัตว์อสูร, อย่างเบา ระดับทอง  ผนึกคำสาปได้ 3 ชั้น  ประเมินผล...ทอง - 1 ดาว

ภายในใจเย่ว์หยาง สิ่งที่เขาเห็นจากทักษะญาณทิพย์ยังคงมีหัวข้อแปลกที่เรียกว่า

"อุปกรณ์อ่านอักขระโบราณ"”

บางที  คงเพราะระดับของคัมภีร์ชั้นทองแดงยังต่ำเกินไป  ระบบการทำงานของมันยังไม่สมบูรณ์

ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้งานได้ทุกอย่าง เพราะมันเป็นเครื่องประดับของสัตว์อสูร  'เย่ว์หยาง'จึงยื่นกระดิ่งทองให้'เสี่ยวเหวินหลี' ปีศาจอสรพิษน้อยรับมันมาและใช้มือน้อยๆ ของเธอเขย่ามันไม่กี่ครั้ง

นอกจากเสียงกรุ๊งกริ๊งที่ชัดเจน  ก็ไม่มีอะไรสนุกให้เล่นอีก เธอทำตาโตปริบๆ จากนั้นยื่นกระดิ่งคืน'เย่ว์หยาง' ชัดเจนแล้ว  เธอไม่ชอบกระดิ่งมากขนาดนั้น เจ้าไม่ชอบความจริงที่ว่าของระดับเกรดทองมันยังสุดยอดไม่พอ และเจ้าต้องการของระดับเพชรใช่ไหม?

'เย่ว์หยาง'ถึงกับเหงื่อโชก แค่กระดิ่งทองนี้ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างเต็มที่กว่าจะได้มันมา  ถือว่าเป็นความผิดปกติของหอทงเทียนแล้ว แม้จะยังไม่พูดถึงจำนวนที่แท้จริงของสัตว์อสูร  ขนาดตัวหัวหน้ายังแข็งแกร่งมากจนคนพูดไม่ออก แล้วจะสู้เพื่อเอาของรางวัลง่ายๆ ได้อย่างไร?

ขณะที่'เย่ว์หยาง'เห็น'เสี่ยวเหวินหลี'ไม่ต้องการมัน  เขาคิดในใจว่า เอาของชิ้นนี้แขวนไว้ที่คอของโคเงาก็คงจะดูดีขึ้นเหมือนกัน ตรงกันข้ามกับอารมณ์ที่ไม่ใส่ใจของ'เสี่ยวเหวินหลี'  โคเงาแสดงอารมณ์ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง โคเงาไม่ได้คิดอะไร แต่เข้ามาหยิบกระดิ่งเองด้วยสัญชาตญาณของนาง

ทันทีที่นางสั่นกระดิ่ง  กระดิ่งก็ฉายแสงสีขาวและกลายรูปเป็นฝนแสง มันลอยผ่านร่างกายที่ขาดรุ่งริ่งของโคเงา  ถึงตอนนี้'เย่ว์หยาง'จึงตระหนักได้ว่ากระดิ่งทองนี้จะสร้างแสงศักดิ์สิทธิ์ที่มีผลพิเศษต่อการรักษา  ผลการรักษาด้วยกระดิ่งทองนั้นสุดยอดจริงๆ

ชั่วเวลาเพียงไม่นาน  บาดแผลของโคเงาที่ลึกจนมองเห็นกระดูกก็ค่อยๆ สมานตัวจนตื้นและหายไปในที่สุด  แม้แต่'ฮุยไท่หลาง'ที่อาการเป็นตายเท่ากันยังค่อยๆ กลับมาลุกยืนได้  แม้ว่ามันจะดูอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย  แต่ก็ค่อยๆ ฟื้นตัวตามลักษณะหมาป่าสายพันธุ์แมลงสาบ

“อะฮู้วว!”

'ฮุยไท่หลาง'ยืนขึ้นแล้ววิ่งตรงไปที่หัวงูขาดแล้วกัดมันอย่างเกลียดชัง ดูเหมือน'ฮุยไท่หลาง'จะเป็นหมาป่าใจแคบที่ไม่ยอมลืมความบาดหมางของมัน

มันไม่ได้ดีกว่าความแค้นที่'เย่ว์หยาง'ทิ่มแทงคนอื่นลับหลังเลย 'เย่ว์หยาง'รู้สึกว่าตอนนี้เขาควรไปดูที่ห้องขวา  ยังคงมีอักขระบอดอยู่ข้างใน

แม้ว่าเขาจะหามันมาสู้กับไคเมรา 3 หัวไม่ทันเวลาก็ตาม  แต่ว่าตอนนี้ไคเมรา 3 หัวจากไปแล้ว  ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะคลาดกับสิ่งนี้ สำหรับคทาใบ้ เป็นของที่ใช้ได้ครั้งเดียว

หลังจากผ่านไป 10 นาทีแล้วคทาก็จะสูญเสียพลังอำนาจไปทั้งหมดและเป็นชิ้นตกอยู่บนพื้น เป็นขยะที่เปราะบางยิ่งกว่าเศษขนมปัง ห้องโถงด้านขวายังมีนักรบหัวแกะอยู่กลุ่มหนึ่ง

พวกมันอดทนกว่าหมอผีหัวแกะ  แต่โคเงาและเสี่ยวเหวินหลีจัดการจนพวกมันแตกพ่ายไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ทำให้'เย่ว์หยาง'ประหลาดใจก็คือไม่จำเป็นต้องมีการไขปริศนาใดๆ ในห้องด้านขวา และหินอักขระบอดลอยตัวอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นได้ชัดเหนือหม้อพลังงานที่มีฐานตั้ง

“นี่จะใช่กลไกกับดักไหมนะ?”

'เย่ว์หยาง'นึกหาวิธีทดสอบมากมายหลายวิธีจนกลายเป็นสงสัยกระทั่งเรื่องเล็กน้อยทุกอย่าง  และเห็นว่ามันง่ายเกินไป  เขาค้นดูในห้องโถงอย่างพิถีพิถัน และพบกะโหลก 5 หัวที่แตกไปครึ่งหนึ่ง  อาวุธที่มีสนิมสึกกร่อนไม่กี่ชิ้น หัวลูกศรและแหวนเงิน แหวนเงินมีรูปบิดเบี้ยวและใช้ไม่ได้แล้ว

น่าผิดหวัง 'เย่ว์หยาง'โยนมันทิ้งไป ในที่สุด เขาก็จับจ้องไปที่หม้อพลังงาน

“จะเก็บของหรือจะถอยดี หนึ่งเหรียญทองจะต้องจ่ายเป็นค่าพลังงานแต่ละครั้ง”

นี่คือประโยคที่สลักไว้บนหม้อน้ำพลังงาน พอ'เย่ว์หยาง'เห็นแล้ว เขาชูนิ้วกลางให้มันทันที

“อย่างนี้มันรังแกคนจนไม่ใช่เหรอ? จะมีไอ้โง่ที่ไหนใส่ของเอาไว้ข้างใน  ก็เหมือนเสียเงินเปล่าไม่ใช่หรือ?.. เอ่ นั่นก็ไม่ถูกนะ ถ้านี่เป็นที่เก็บของรางวัล  อย่างนั้นก็คงไม่เหมือนอย่างนี้กระมัง?  ยกตัวอย่าง  ถ้าคนแข็งแกร่งคนหนึ่งจากตระกูลมีชื่อเข้ามาข้างในแล้วเอาสิ่งประดิษฐ์วางไว้ข้างในล่ะ  จากนั้นก็ไม่ยอมให้ลูกหลานที่มีระดับฝีมือต่ำใช้มันสั่งให้อสูรชั้นหัวหน้าทำงาน?”

ขณะที่เขาคิดอย่างนี้  'เย่ว์หยาง'เกือบจะน้ำลายไหล ถ้าแค่เหรียญทองเดียว  เขามีเงินสำรอง ก่อนอื่น 'เย่ว์หยาง'คว้าหินอักระบอดมาไว้ในมือ

จากนั้นโยนเหรียญทองลงในหม้อพลังงาน พลังคลื่นก่อตัวเป็นรูปแสงปรากฏอยู่ในหม้อพลังงาน จากนั้นจดหมายฉบับหนึ่งก็ลอยขึ้นมาตรงจุดที่ซึ่งแต่เดิมมีหินอักขระบอดลอยอยู่  และหมึกในจดหมายยังไม่ทันแห้ง ลายมือเปื้อนเลือดสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

“จดหมายเหรอ?”

พอไม่เห็นสิ่งประดิษฐ์ลอยขึ้นมาจากหม้อพลังงาน  'เย่ว์หยาง'ผิดหวังเล็กน้อย พอรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ  เขาโยนเหรียญทองลงไปในหม้อพลังงานอีก 2-3 เหรียญ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาได้รับก็คือจดหมายหรือไม่ก็แหวนแต่งงาน มีดสั้น สุดท้ายมีกระทั่งไข่สัตว์อสูรที่ยังไม่ฟัก  หลังจากเสียทองไป 15 เหรียญ  ไม่มีสัญญาณของสิ่งประดิษฐ์ใดๆ เลย

'เย่ว์หยาง'รู้สึกว่าเขาเสียเวลาไปมากมาย  จึงเปิดจดหมายดู เนื้อหาของจดหมายทั้งหมดก็คือพินัยกรรม  'เย่ว์หยาง'กระพริบตาปริบๆ นอกจากหวังว่าคนรุ่นต่อไปจะมาเห็นจดหมายนี้ และให้ผู้คนพูดถึงข้อความในจดหมายหรือของรางวัลที่จำได้

ในจดหมายไม่มีประโยคอะไรที่สร้างความสนใจให้'เย่ว์หยาง' มีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่ผู้เขียน ได้เขียนไว้อย่างเย่อหยิ่ง

“เจ้าต้องการสมบัติของข้าหรือ?  ถ้าเจ้าต้องการมัน  ข้าให้เจ้าได้  จงไปค้นหามันในหุบเขามรณะ  ของอะไรก็ตามที่เจ้าเอามาจากที่นั่นด้จะทำให้ผู้คนบ้าเพราะมันได้”

'เย่ว์หยาง'ดูแล้วก็โวยวายขึ้นว่า

“พระเจ้า!  ท่านคิดว่าตัวเองเป็นโกลด์ ดี โรเจอร์จากเรื่องวันพีซหรือนี่?”

อย่างไรก็ตาม คนผู้นี้ไม่เพียงแต่มีแผนที่วาดไว้บนกระดาษเท่านั้น  แต่ยังคงมีไข่ที่มีคุณภาพระดับสูงที่ประเมินแล้วอาจถึงระดับ 5 ดาวก็ได้ ดูเหมือนจะมีสิ่งนั้น  หุบเขามรณะเป็นสถานที่เยี่ยงไรกันแน่?

แม้ว่า'เย่ว์หยาง'จะอยู่ในแผ่นดินมังกรทะยานมาได้ไม่กี่เดือน แต่เกี่ยวกับสถานที่แบบนั้น  เขาได้ยินมามากหลายครั้งแล้ว อีกชื่อหนึ่งของหุบเขามรณะก็คือ สุสานนักสู้

แม้แต่นักสู้ระดับ 6 ขั้นผู้แก่กล้ายังหน้าถอดสีเมื่อได้ยินชื่อของมัน เป็นไปได้ว่ามีสมบัติซ่อนอยู่ในหุบเขามรณะจริงหรือ? 'เย่ว์หยาง'จินตนาการถึงสมบัติจำพวกทองกองอยู่ในที่นั้นและสมบัติส่วนใหญ่เป็นสิ่งประดิษฐ์

ในกลางห้อง มีสาวมังกรนอนเปลือยกายอยู่ในนั้น เปล่าเปลี่ยวเดียวดายกำลังรอให้เขาเข้าไปปลอบใจนาง  พระเจ้า.. ในหัวของ'เย่ว์หยาง'ยังเต็มไปด้วยเรื่องลามกมิได้ขาด....

ที่มา:https://writer.dek-d.com/tanay2507/story/viewlongc.php?id=1429532&chapter=52