บทที่ 133: แค่หิ้วรองเท้าให้เนี่ยนเนี่ยนยังไม่คู่ควร

บทที่ 133: แค่หิ้วรองเท้าให้เนี่ยนเนี่ยนยังไม่คู่ควร

แต่กลับเป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายแปลกหน้า โต้วโต้วหัวเราะเหอะ ๆ : "ใช่คุณเหรินหรือเปล่าครับ ? ถ้าว่าง รบกวนช่วยแจ้งคุณชายเหยียนด้วยนะครับว่า การปะทะกันวันนี้ของเรา เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้นนะ ! จำไว้ เขาติดผมอยู่หนึ่งตู้คอนเทนเนอร์ แถมด้วยอาวุธอีกหนึ่งล็อต อีกไม่กี่วันผมจะมาทวงของครับ" น้ำเสียงที่ผ่านเครื่องแปลงเสียงนั้นยั่วยวนกวนประสาทถึงขีดสุด

เหรินอีเฟยกลั้นแล้วกลั้นอีก แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโกรธ แต่ถึงจะโกรธ ก็ยังตอกกลับไปได้อย่างเย็นชาว่า: "Eric ? วางใจได้ ! G ของพวกเราบ้านใหญ่ธุรกิจโต ไม่เคยติดค้างบัญชีใคร ! ยินดีต้อนรับให้มารับของด้วยตัวเอง คุณชายเหยียนของพวกเราพร้อมต้อนรับขับสู้เสมอ"

อื้ม แพ้คนได้แต่ห้ามแพ้ท่า มาดต้องเป๊ะไว้ก่อน และก็เพราะโทรศัพท์สายนี้ของ Eric นี่แหละ ที่ทำให้หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเหรินอีเฟยวางลงได้ในทันที

เยี่ยมมาก คุณชายเหยียนยังไม่ตาย แต่ว่า... เรื่องแบบนี้วันหลังเพลา ๆ ลงหน่อยเถอะ ทำเอาหัวใจเขาหยุดเต้นไปเลย

วางสายจาก Eric เหรินอีเฟยออกคำสั่งเด็ดขาดให้สายลับ G ที่ยังหลงเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุรีบถอนกำลังทันที

หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายกับตำรวจกำลังจะแห่กันมาแล้ว ไม่รีบหนีจะรอให้โดนจับหรือไง ?

เสียดายก็แต่สินค้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้นั้น

ได้ข่าวว่า... ยังมีโดรนที่อุตส่าห์ "จับเป็น" มาได้อีกหนึ่งลำด้วย

"เอาล่ะ กลับบ้านได้แล้ว" ตัดสัญญาณการเจาะเข้าระบบสื่อสาร โต้วโต้วแกว่งนาฬิกาข้อมือไปมา ทำหน้าทะเล้นพูดว่า "สรุปว่า แด๊ดดี้ผู้ยิ่งใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว... การเตือนสติในเวลาที่เหมาะสม ก็เป็นเรื่องจำเป็นมากนะ"

ฮวาเจิงกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา: "ในสายตาฉันนะ เธอพอมีพ่อแท้ ๆ แล้ว ก็ไม่อยากจะทนกับว่าที่พ่อเลี้ยงแล้วใช่ไหมล่ะ ? "

เรื่องที่ลงมือสอยเฮลิคอปเตอร์ของพ่อแท้ ๆ ร่วงด้วยมือตัวเองแบบนี้ มีเด็กเปรตสักกี่คนที่ทำลง ?

โต้วโต้วกระพริบตา ทำหน้าไร้เดียงสา: "พี่สาวฮวา พี่เข้าใจผิดจริง ๆ นะ พอเข้าองค์กรแล้วก็เหมือนลงทะเลลึก ! ความรักพ่อลูกต่อให้ลึกซึ้งแค่ไหน ก็ต้องชิดซ้ายไปก่อน ! อีกอย่าง... ถ้าคุณชายเหยียนตายง่ายขนาดนี้ เขาก็ไม่คู่ควรกับหม่ามี้ของผมหรอก"

ทำหน้าเชิดหยิ่งยโส ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร ?

นิสัยเอาแต่ใจขี้เก็กแบบนี้ ช่างเหมือนกับพญายมมีชีวิตผู้บ้าอำนาจและอวดดีในตำนานคนนั้นราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน

ฉู่เฟิงขัดจังหวะทั้งสองคน ถามเสียงอ่อย ๆ ว่า: "ท่านเทพ Eric ลูกพี่ใหญ่ฮวา ตอนนี้เราจะไปไหนกันครับ ? "

จากชายทะเลกลับเข้าตัวเมือง มันไกลมากนะรู้ไหม ?

ยิ่งไปกว่านั้น รถของพวกเขาก็พังไปแล้ว หรือจะต้องเดินด้วยสองขาไกลขนาดนี้ ?

ฮวาเจิงดีดนิ้ว "เปาะ": "เจ้าโง่ ! ก็พักโรงแรมริมทะเลสิ ! "

ไหนบอกว่าจะมาวาดภาพนอกสถานที่ไง ถ้าไม่มีภาพวาดกลับไปสักใบ จะให้คนเขาเชื่อได้ยังไง ?

ดวงตาเป็นประกาย พูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่นว่า: "ที่รัก เดี๋ยวพอกลับไป เธอวาดภาพทะเลเพลิงเมื่อกี้ แล้วเอากลับไปให้คุณชายเหยียนดูเป็นไง ? "

โต้วโต้ว: ...

พี่สาวฮวา พี่แทงใจดำอีกแล้วนะรู้ไหม !

ตอบเสียงเรียบ: "ได้สิ ! ภาพนี้วาดได้"

ทั้งสามคนหมุนตัวกลับอย่างสง่างาม แล้วเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

...

แรงระเบิดที่เกิดขึ้นกะทันหันกระแทกตู้คอนเทนเนอร์จนกระเด็นไปไกล ฟางซีหยวนกับซ่งเจียวแม้จะรอดตายมาได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แขนของซ่งเจียวบิดเบี้ยวผิดรูปในมุมที่น่ากลัว ใบหน้าที่สวยงามก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดำ

"เจ้านายครับ เครื่องยิงจรวดนั่นมาจากไหน ? ฝีมือ Angel หรือ G ? "

ไม่มีทางเป็นหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายแน่ คนของหน่วยต่อต้านฯ... ไม่บ้าดีเดือด ไม่กลัวตายขนาดนี้ ! ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของ G มากกว่า

"เป็นไปได้ทั้งสองทาง" ฟางซีหยวนลุกขึ้นมาจากพื้น คายเศษหญ้าในปากทิ้ง สายตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดแห่งการฆ่าฟัน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเตรียมการป้องกันตู้คอนเทนเนอร์นี้ไว้ล่วงหน้า ครั้งนี้... เขาคงจบเห่จริง ๆ

"กลับไปก่อนค่อยว่ากัน"

ทั้งสองคนหนีออกมาจากจุดระเบิด จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ท่ามกลางความเงียบสงบ รถ Land Rover ออฟโรดสีเขียวเข้มคันหนึ่ง จอดนิ่งสนิทอยู่

ฟางซีหยวนหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง แอบล้วงปืนออกมาอย่างเงียบเชียบ

ซ่งเจียวก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดเสียงเบาว่า: "เจ้านาย รีบหนีไป ! "

ผู้มาเยือนไม่ได้มาดี เธอรู้สึกถึงวิกฤตอันตรายที่อธิบายไม่ถูก และความรู้สึกอันตรายนี้ รุนแรงกว่าตอนที่ตู้คอนเทนเนอร์ถูกระเบิดเมื่อกี้เสียอีก

ไฟหน้ารถ กระพริบวาบขึ้นสองครั้ง

ซ่งเจียวชะงักเท้ากึก: "เจ้านาย ! "

ฟางซีหยวนสายตาเขม็งเกร็ง รีบมองไปทางไฟหน้ารถ เงาร่างของผู้ชายคนหนึ่ง เย็นชา อำมหิต ยืนตระหง่านอยู่ในลมหนาวและยามค่ำคืนที่มืดมิด ลมทะเลพัดชายเสื้อของเขาปลิวไสว ราวกับปีศาจร้ายจุติลงมา

ฟางซีหยวนจำได้ ผู้ชายคนนี้ คือเหยียนเหวยหาน

ด้านหลังเขา รถ Land Rover ออฟโรดสีเขียวเข้มกระพริบไฟใส่อย่างยโสอีกสองครั้ง

เหยียนเหวยหานมุมปากยกยิ้ม กระดิกนิ้วเรียกฟางซีหยวนอย่างอวดดี ท่าทางอวดดีแบบนั้น ราวกับกำลังเรียกหมาเรียกแมว เต็มไปด้วยเจตนาดูถูกเหยียดหยาม

ฟางซีหยวนดวงตาไหววูบ ลังเลอยู่สองวินาที แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหา

"เจ้านาย" ซ่งเจียวอุทานเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอก คุณชายเหยียนยังไงก็เป็นคนมีหน้ามีตา คงไม่ทำตัวต่ำช้าลอบกัดแบบนั้นหรอกมั้ง ? " ฟางซีหยวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไป

ในวินาทีนี้ ผู้ชายสองคนที่โดดเด่นและหล่อเหลาไม่แพ้กัน ในสถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างรูัตัวตนของอีกฝ่ายดีอยู่แล้ว... นี่เป็นครั้งแรก ที่เผชิญหน้ากันอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา

เหยียนเหวยหานค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองฟางซีหยวนที่เดินเข้ามา ถามเสียงเรียบว่า: "เรือที่ท่าเรือ นายเป็นคนระเบิด ? "

ฟางซีหยวนประหลาดใจ ที่ท่าเรือเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น G ก็เสียหายไม่น้อย เกี่ยวกับเรื่องนี้ เหยียนเหวยหานควรถามสักคำ แต่ว่า มาถามเอาป่านนี้ ไม่รู้สึกว่ามันสายไปหน่อยเหรอ ?

ฟางซีหยวนหัวเราะ: "ฉันระเบิดเอง คุณชายเหยียนจะเอายังไง ? "

กล้าทำก็ต้องกล้ารับ ยิ่งไปกว่านั้น เรือลำนั้น เขาก็เป็นคนวางยาไว้จริง ๆ

"เป็นนายจริง ๆ ด้วย" เหยียนเหวยหานพ่นลมหายใจ ความอดทนสุดท้ายที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ก็มลายหายไปพร้อมกับการยอมรับอย่างตรงไปตรงมาของฟางซีหยวน !

ดังนั้น เหยียนเหวยหานไม่เคยโง่ คนที่มองเกมล่วงหน้าไปสามตาแบบเขา จะเป็นไปได้ยังไงที่จะถูกเสียงระเบิดเสียงเดียวหลอกให้หลงทิศ แล้วไปกัดกับ Angel จนตายกันไปข้าง ?

แน่นอน เรื่องจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของเขาคำเดียว แกล้งทำเป็นเชื่อสักหน่อยก็ไม่เสียหาย... ยังไงซะ Eric แห่ง Angel ก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว !

ถ้าจัดการได้ทั้งคู่ก็ดีที่สุด ถ้าจัดการพร้อมกันไม่ได้ ก็ค่อย ๆ จัดการไปทีละคน

"งั้นก็ ไปตายซะ ! "

เพื่อสังเวยให้กับหมิงเกอที่ยังไม่รู้ชะตากรรม !

และเพื่อสังเวยให้กับสายลับผู้บริสุทธิ์ในองค์กรที่ต้องตายไป !

เหยียนเหวยหานพุ่งตัวเข้าใส่อย่างรวดเร็ว เตะเข้าที่หน้าอกซ้ายของฟางซีหยวนอย่างแรง

พละกำลังมหาศาลทำให้ฟางซีหยวนครางฮือ เซถลาถอยหลังไป เลือดสด ๆ ทะลักออกมาจากปาก

"เจ้านาย ! " ซ่งเจียวร้องลั่น รีบยกปืนขึ้นเล็ง

ปัง ! กระสุนนัดหนึ่งพุ่งฝ่าความมืดมา เจาะเข้าที่ข้อมือของเธอ

เหรินอีเฟยปรากฏตัวราวกับเทพเจ้าลงมาจุติ ปืนกลในมือเล็งไปที่ซ่งเจียว เตือนเสียงเย็น: "ถ้ากล้าขยับอีกนิดเดียว พ่อจะเป่าหัวให้กระจุย ! "

เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษที่ไม่ทำร้ายผู้หญิง ถ้าผู้หญิงตรงหน้ากล้าขยับแม้แต่นิดเดียว เหรินอีเฟยไม่ลังเลที่จะลั่นไกซ้ำอีกครั้ง

"อย่านะ ! " ฟางซีหยวนรีบร้องห้าม พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นโดยพิงต้นไม้ไว้

ข้อมือของซ่งเจียวถูกยิงทะลุ เจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลพราก แต่กลับไม่ยอมร้องออกมาสักแอะ

"อื้ม ! นึกไม่ถึงว่าคุณฟางผู้ยิ่งใหญ่ จะรักมั่นคงต่อผู้หญิงที่ตัวเองชอบขนาดนี้ ดูสภาพตัวเองสิ จะตายอยู่แล้ว ยังจะเป็นห่วงว่าคนอื่นจะเป็นอะไรไปอีก ? " เหยียนเหวยหานพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

พอคิดว่าผู้ชายคนนี้เคยอยู่เคียงข้างซูเสี่ยวเนี่ยนตอนที่เธอระหกระเหินอยู่ที่ประเทศ M นานถึงหกปี ถังน้ำส้มสายชู (ความหึงหวง) ในใจของเหยียนเหวยหานก็คว่ำกระจาดจนหมด

หึ ! ทำไมผู้หญิงของเขา ลูกชายของเขา... ต้องให้ฟางซีหยวนจอมปลอมคนนี้มาดูแลตั้งหกปีด้วย ?

เหยียนเหวยหานก้าวสวบๆ เข้าไปหา ก้มตัวลงเล็กน้อย กระชากคอเสื้อฟางซีหยวนขึ้นมา กดกระแทกกับต้นไม้ ดวงตาสีนิลดำสนิทที่เหมือนกับโต้วโต้วราวกับแกะ ในเวลานี้เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและดูถูกเหยียดหยามถึงขีดสุด: "ไอ้แซ่ฟาง แกกล้าเหยียบเรือสองแคมงั้นเหรอ ? ในใจแกมีเนี่ยนเนี่ยนอยู่แล้ว แต่ก็ยังกล้าทำตัวไม่ชัดเจนกับผู้หญิงอื่นอีก ? "

อื้ม ! ผู้ชายใจรวนเร... แค่จะหิ้วรองเท้าให้เนี่ยนเนี่ยนยังไม่คู่ควรเลย !