ตอนที่ 25 เดิมทีก็สงบนิ่งและควบคุมทุกอย่างไว้ได้หมด

ตอนที่ 25 เดิมทีก็สงบนิ่งและควบคุมทุกอย่างไว้ได้หมด

เพนสังเกตเห็นแล้ว

ความเร็วอันแปลกประหลาดนั่น ฝีเท้าที่เบาหวิวราวกับไร้น้ำหนักจนแทบไม่ทิ้งร่องรอยใดๆมีใครบางคนกำลังแอบใช้แรงโน้มถ่วงเพื่อโกงให้พวกมันอยู่

มันไม่ใช่การกดทับ แต่มันคือการลดทอน

ลดทอนน้ำหนักตัวของคู่หูเอบีลง เพื่อให้พวกมันสามารถระเบิดความเร็วที่ทะลุขีดจำกัดของตัวเองออกมาได้

นั่นคือเหตุผลที่พวกมันเร็วเสียจนแม้แต่เนตรสังสาระก็ยังตอบสนองไม่ทัน

ในเมื่อจับตัวไม่ได้...

ถ้างั้นก็มาเล่นเกมใหญ่กันเลยดีกว่า

เพนค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น

ในดวงตาเนตรสังสาระสีม่วงคู่นั้น จิตสังหารที่แท้จริงได้ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก

ข่ายเทพพิชิตฟ้าขั้นสุดยอด

ด้วยวิชานี้ หมู่บ้านคุโมะงาคุเระทั้งหมู่บ้านจะถูกลบให้ราบเป็นหน้ากลอง นินจาคุโมะงาคุเระที่น่ารังเกียจพวกนั้น ชาวบ้านที่กำลังยืนดูเหตุการณ์ หนูสกปรกที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดทั้งหมดจะต้องตาย

ส่วนคู่หูเอบีน่ะรึ?

ต่อให้ความเร็วของพวกมันจะมากแค่ไหน มันจะรอดพ้นจากแรงผลักที่แผ่ขยายออกไปทุกทิศทางและไร้จุดบอดได้งั้นรึ?

มือของเขาหยุดอยู่ที่ระดับหน้าอก

ทันใดนั้น ประกายความคิดหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นในหัวของเพน และรอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความหยามเหยียด ราวกับว่าเขากำลังพูดคุยกับอากาศธาตุ

ในความมืดมิดนั้น ดูเหมือนจะมีพยัคฆ์ร้ายตัวหนึ่งกำลังจ้องมองเขาอย่างหิวโหย น้ำลายไหลย้อย

ฟูจิโทระ! อุจิวะ ชินอิจิ!

แกกำลังมองฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ?

เนตรสังสาระของเพนหมุนวนเล็กน้อย กวาดมองไปรอบๆ ความมืดมิด

ชายผู้ควบคุมแรงโน้มถ่วงซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในความมืดมิดนี้ ดาบของเขาถูกชักออกมาแล้ว สายตาของเขาจับจ้องมาที่จุดนี้ และแรงโน้มถ่วงของเขาก็พร้อมจะกดทับลงมาได้ทุกเมื่อ

ซาโซริมันคายข้อมูลอะไรไปบ้างในห้องสอบสวนบัดซบนั่น?

วิชานี้มีจุดอ่อนอยู่อย่างหนึ่ง คือมันต้องใช้เวลาชาร์จพลังช่วงสั้นๆ ก่อนใช้งาน เดิมทีแล้ว นอกจากโคนัน ก็ไม่มีใครล่วงรู้ความลับนี้

แต่ถ้าซาโซริบอกพวกมันไปล่ะ?

ถ้า อุจิวะ ชินอิจิ รู้ความลับนี้ และกำลังรอจังหวะที่เขายกมือขึ้นอยู่ล่ะ?

มือของเพนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขากำลังเดิมพัน

เดิมพันว่าซาโซริไม่ได้คายข้อมูลนี้ออกไป

เดิมพันว่า อุจิวะ ชินอิจิ ไม่รู้เรื่องระยะเวลาคูลดาวน์หลังจากการใช้ข่ายเทพพิชิตฟ้า

เดิมพันว่าความเร็วของเขาจะเร็วกว่าคมดาบนั้น

เข้ามาเลย ฟูจิโทระ!

มาเดิมพันกันดูสิว่า ข่ายเทพพิชิตฟ้าของฉัน หรือดาบของแก ใครมันจะเร็วกว่ากัน!

แขนของเพนเริ่มออกแรง

ฝั่งตรงข้าม ไรคาเงะรุ่นที่ 4 เอ และ คิลเลอร์ บี ร่างกายตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าเตรียมพร้อมของเขา

พวกเขารู้จักวิชานี้ดี

วิดีโอสอบสวนของซาโซริได้อธิบายความสามารถทั้งหมดของเพนไว้อย่างชัดเจน

ข่ายเทพพิชิตฟ้าแบบวงกว้างพิเศษจำเป็นต้องใช้เวลาชาร์จพลังช่วงสั้นๆ ก่อนจะปลดปล่อยแรงผลักที่มากพอจะทำลายล้างทั้งหมู่บ้านได้

เมื่อใดที่เขาปลดปล่อยมันออกมา คุโมะงาคุเระก็จบสิ้นแน่

ไม่ต้องสบตากัน

ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ

ความเข้าใจซึ่งกันและกันจากการเป็นพี่น้องที่ร่วมรบกันมานานหลายปี ทำให้ทั้งสองคนตัดสินใจได้ในชั่วพริบตาราวกับสัญชาตญาณ

"บราเธอร์ (ลูกพี่) ~"

คิลเลอร์ บี เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

เอพยักหน้า

"โอ้ว!"

อึดใจต่อมา

เอกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรงและพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ!

ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของคิลเลอร์ บี ก็เริ่มพองตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

จักระสัตว์หางระเบิดออกมาปานภูเขาไฟระเบิด หนวดขนาดยักษ์แปดเส้นพุ่งทะลักออกมาจากแผ่นหลัง เสื้อคลุมสัตว์หางสีแดงฉานปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกลายร่างเป็นสัตว์หางอย่างสมบูรณ์!

แปดหาง · กิวคิ พร้อมประจัญบาน!

"กระบวนท่าสัตว์หาง แปดม้วนตัว!!!"

คิลเลอร์ บีไม่สิ ร่างกายอันมหึมาของแปดหางเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง!

ความเร็วนั้นสูงลิบลิ่วจนร่างทั้งร่างของเขากลายเป็นพายุทอร์นาโดสีแดงฉาน!

ไม่ใช่พายุทอร์นาโดธรรมดา แต่มันคือสุดยอดพายุที่สามารถฉีกกระชากทุกสิ่ง บดขยี้ทุกอย่าง และทำให้พื้นที่ทั้งหมดราบเป็นหน้ากลอง!

และเอ

ไรคาเงะรุ่นที่ 4 กระทืบเท้าอย่างแรงลงบนร่างของแปดหาง!

แรงกระทืบนั้นทำให้ร่างของแปดหางสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

และเอ อาศัยแรงส่งมหาศาลนั้น พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าสีทอง!

ความเร็วนั้นทะลุกำแพงเสียง เหนือกว่าความเร็วแสง และเหนือกว่าขีดจำกัดที่ตาเปล่าจะมองเห็นได้!

วิชาที่เร็วที่สุดในโลกได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!

รูม่านตาของเพนหดเล็กลงอย่างรุนแรง มันเร็วเกินไป เร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก!

สายฟ้าสีทองสายนั้นกำลังพุ่งตรงมาที่หว่างคิ้วของเขา! และข่ายเทพพิชิตฟ้าของเขาก็ยังต้องการเวลาอีกหนึ่งวินาที

แค่เพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น

ในวินาทีเป็นวินาทีตายนี้ รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเพน

เป็นรอยยิ้มบางๆ จางๆ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

ในตอนนี้นี่แหละ

ข่ายเทพ

จู่ๆ จักระก็ถูกตัดขาด

แรงกดดันที่ส่งตรงมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ กระแทกเข้าใส่เพนอย่างจัง!

ไม่สิ ไม่ใช่เพน

แต่มันคือนางาโตะ ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยไมล์ในแคว้นสายฟ้า ภายในโพรงต้นไม้โบราณที่สูงตระหง่าน

ร่างที่ผ่ายผอมและมีผมสีแดงนั้นกำลังจะเร่งการส่งจักระ แต่จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็ดับวูบลง

แรงโน้มถ่วงนั้นไม่ได้กดทับแค่ร่างกายของเขา แต่มันกดทับไปถึงจิตวิญญาณ กดทับไปถึงจิตใต้สำนึก มันราวกับมือที่มองไม่เห็น กำลังบีบรัดสติสัมปชัญญะของเขาไว้แน่น

เป็นไปไม่ได้!

นี่มัน หรือว่า

โคนัน?!

...

ด้านนอก

ในเวลานี้ โคนันไม่อาจแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้

ผมของเธอยุ่งเหยิง ดวงตาฉายแววดื้อรั้น ร่างกายของเธอถูกกดทับจนหมอบราบไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา เธออยากจะดิ้นรน อยากจะลุกขึ้นยืน อยากจะปกป้องนางาโตะ

แต่แรงโน้มถ่วงก็กดทับเธอไว้ ทำให้เธอไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

แม้แต่ปลายนิ้วสักนิ้วก็ขยับไม่ได้

เบื้องหน้าของเธอ มีเงาร่างในชุดสีขาวกำลังยืนพิงดาบ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

ดวงตาสีขาวซีดนั้นไร้ซึ่งจุดโฟกัส

แต่โคนันรู้ดีว่าดวงตาคู่นั้นกำลัง 'จ้องมอง' เธออยู่

มองทะลุปรุโปร่งเข้าไปในทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอ

ชินอิจิยืนนิ่งเป็นรูปปั้น

เขาไม่ได้ขยับตัวเลย

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น

แต่แรงโน้มถ่วงที่มองไม่เห็นนั้น กลับสะกดโคนันให้ตรึงติดกับพื้นได้อย่างชะงัด

ยันต์ระเบิดหกแสนล้านใบ

นั่นคือไพ่ตายใบสุดท้ายของเธอ การป้องกันขั้นสูงสุดที่เธอเตรียมไว้สำหรับนางาโตะ ยันต์ระเบิดเหล่านั้นถูกซ่อนไว้ในสถานที่ที่ลับที่สุดในแคว้นฝน สถานที่ที่แม้แต่เพนก็ยังไม่รู้

หากเธอออกคำสั่ง ยันต์เหล่านั้นก็จะระเบิดขึ้น และบดขยี้ผู้บุกรุกทุกคนให้เป็นจุณ

แต่ทว่า

"ฉันขอแนะนำให้เธอเลิกล้มความคิดนั้นซะ"

ชินอิจิเอ่ยขึ้น

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและราบเรียบ ราวกับกำลังวิจารณ์เรื่องดินฟ้าอากาศ

"ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เธอคงไม่อยากรู้หรอกว่าชะตากรรมของแคว้นฝนจะเป็นยังไงต่อไป"

จิตสังหารที่มองไม่เห็น ล็อกเป้าหมายไปที่โคนันในทันที

เยือกเย็น

หนักอึ้ง

และไม่อาจหลีกหนี

หากเธอกล้าขยับตัวแม้แต่ปลายเล็บ

ในวินาทีที่เธอถูกฆ่า อุกกาบาตสิบลูกจะเริ่มร่วงหล่นลงสู่แคว้นฝนทันที

ไม่ใช่แค่ลูกเดียว

แต่เป็นสิบลูก

อุกกาบาตสิบลูกที่มากพอจะลบแคว้นฝนทั้งแคว้นให้หายไปจากแผนที่

ปลายนิ้วของโคนังสั่นระริกเล็กน้อย

เธอไม่ได้กลัวตาย

เธอเตรียมใจที่จะตายแทนนางาโตะมาตั้งนานแล้ว

แต่แคว้นฝนล่ะ...

แม้ว่าแคว้นนั้นจะมีฝนตกอยู่ตลอดเวลา แม้ว่ามันจะแห้งแล้งทุรกันดาร แม้ว่ามันจะถูกทำลายล้างจากสงครามมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนแต่มันก็คือสถานที่ที่เธอ ยาฮิโกะ และนางาโตะ ร่วมกันปกป้องมาโดยตลอด

มันคือบ้านของพวกเขา

หากแคว้นฝนต้องหายไป...

เธอหลับตาลง

"...นางาโตะ"

เธอกระซิบในใจอย่างแผ่วเบา

"ฉันขอโทษนะ"

ในสนามรบ

ร่างกายของเพนแข็งค้างไป

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะหยุด

แต่มันเป็นเพราะร่างต้นของเขากำลังมีปัญหา

แรงกดดันระดับจิตวิญญาณนั้น ทำให้สติสัมปชัญญะของนางาโตะดับวูบไปชั่วขณะ

แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ถึงตายได้

สายฟ้าสีทองแทงทะลุหน้าอกของเขา!

ข่ายเทพพิชิตฟ้า

ไม่ได้ถูกปลดปล่อยออกมา

เพนก้มมองรูโหว่ขนาดใหญ่ที่อาบไปด้วยเลือดบนหน้าอกของเขา

ร่างกายของเขาโอนเอน และคุกเข่าลงกับพื้น

"...เข้าใจล่ะ"

เขาพึมพำกับตัวเอง

อารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงปรากฏขึ้นในเนตรสังสาระเป็นครั้งแรก

ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความกลัว

แต่เป็นความโล่งใจ

"แกก็อยู่ที่นี่ด้วยสินะ... ฟูจิโทระ"

เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เงยหน้าขึ้นมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า

ในความมืดมิดนั้น ดูเหมือนจะมีดวงตาสีขาวซีดคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอย่างสงบ

"รอบนี้..."

เลือดไหลรินออกจากมุมปากของเพน

"แกชนะแล้ว"

ร่างกายของเขาเอนไปข้างหน้า

เขาล้มกระแทกพื้น

ไรคาเงะรุ่นที่ 4 เอ ร่อนลงจอดข้างๆ เขา หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

การโจมตีเมื่อกี้เผาผลาญจักระของเขาไปจนเกือบหมด

แต่เขาก็ทำสำเร็จแล้ว

เขาสามารถหยุดยั้งการโจมตีที่อาจทำลายล้างคุโมะงาคุเระได้สำเร็จ

"บี!"

เขาตะโกนเรียกไปด้านหลัง

ร่างอันมหึมาของแปดหางหยุดหมุน และคิลเลอร์ บี ก็คลายโหมดสัตว์หาง ใบหน้าของเขาซีดเซียวและฝีเท้าก็โซเซ

แต่เขาก็ยังคงยกนิ้วโป้งให้

"จัดการเรียบร้อยแล้วลูกพี่!"

เอฉีกยิ้ม

จากนั้นเขาก็ก้มมองศพของเพน พลางขมวดคิ้ว

"ไอ้เจ้านี่... ดูเหมือนจะไม่ใช่ร่างต้นนะ?"

จบตอน