บทที่ 45 ก็บอกแล้วไงว่านายจำคนผิด

เก้งใหญ่มองไปทางต้นเสียง เห็นเสือดำปีนขึ้นมา ก็แอบผิดหวังเล็กน้อย

ถ้าเป็นหวงต้าหู่พี่ชายของมัน ก็คงพอจะช่วยเป็นกำลังเสริมได้บ้าง แต่ไอ้เสือดำตัวเล็กนี่ คงสู้ผู้ฝึกตนมนุษย์สองคนนี้ไม่ไหวแน่

ตอนที่แก๊งหัวเสือโดนถล่ม เสือดำยังไม่ได้กลายร่าง เยว่เหวินกับจ้าวซิงเอ๋อร์เลยจำมันไม่ได้ในแวบแรก

ความจริงแล้วตอนที่เสือดำกระโดดเกาะรถบรรทุกจนโดนชนสลบไป มันก็ฟื้นขึ้นมาในเวลาไม่นานนัก แต่พอเห็นว่าตัวเองถูกพวกมนุษย์ล้อมกรอบไว้ มันก็เลยแกล้งหลับต่อไม่กล้าขยับตัว จนกระทั่งถูกจับมาโยนทิ้งไว้ในเขตทุรกันดารจำลองแห่งนี้ มันถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่รอบด้านยังเต็มไปด้วยอันตราย มีทั้งสัตว์ปีศาจและผู้ฝึกตนเพ่นพ่านไปหมด มันยังคงไม่กล้าลดการป้องกันตัวลง จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องของสองพี่น้องเก้ง มันถึงได้รีบวิ่งมาหา

ถึงสองพี่น้องคู่นี้จะอารมณ์ร้ายไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็เก่งพอจะปกป้องมันได้ล่ะนะ

แต่มันดีใจได้ไม่ทันไร พอเห็นจ้าวซิงเอ๋อร์ มันก็ชะงักไปนิดนึง ถึงเธอจะใส่หน้ากากอยู่ แต่รูปร่าง ท่าทาง และแสงสีแดงที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตาเป็นระยะๆ มันช่างเหมือนกับผู้หญิงมหาภัยในวันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน

มันมองจ้าวซิงเอ๋อร์สลับกับเยว่เหวิน ความทรงจำอันเลวร้ายก็พรั่งพรูเข้ามาทันที

"ไอ้สองคนนี้แหละ!" เสือดำตะโกนลั่น "คนที่ถล่มแก๊งหัวเสือ ฆ่าพี่ชายฉันไปตั้งสามคน ก็คือไอ้สองคนนี้แหละ! จัดการพวกมันเลย!"

"นายอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ" เก้งรองรีบห้าม "ผู้ชายข้างหลังนั่นคือเป้าหมายก็จริง แต่คุณผู้หญิงคนนี้จะเป็นเป้าหมายไปได้ยังไง?"

มันเข็ดขยาดค้อนของจ้าวซิงเอ๋อร์จนขึ้นสมองแล้ว

มันไม่อยากจะไปมีเรื่องมีราวกับผู้หญิงประหลาดที่ใส่หน้ากากตาโปนคนนี้อีกแล้ว

เสือดำชี้หน้าจ้าวซิงเอ๋อร์ "ฉันไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด ยัยนี่แหละที่เอาง้าวมาฟันฉัน เอาทวนมาแทงฉัน แถมยังเอาอาร์พีจีมายิงฉันอีก! ต่อให้ยัยนี่กลายเป็นเถ้าถ่านฉันก็จำได้!"

"งั้นนายก็จำคนผิดแล้วล่ะ" เก้งรองรีบเถียงแทน "คุณผู้หญิงคนนี้ใช้ค้อนเป็นอาวุธนะเฟ้ย"

"แกหมายถึงพวกนี้เหรอ?" ของวิเศษสำหรับเก็บของของจ้าวซิงเอ๋อร์คือกำไลหยกที่ข้อมือขวา เธอแค่พลิกฝ่ามือ ง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยว ทวนสีเงินประกายมังกร เครื่องยิงจรวด และอาวุธอื่นๆ ก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็นทีละชิ้น

"เห็นไหมล่ะ ยัยนี่งัดออกมาโชว์ให้ดูแล้ว! คนที่พวกแกถูกจ้างมาฆ่าก็คือยัยนี่แหละ!" เสือดำโวยวาย

"ของใช้ในชีวิตประจำวันจุกจิกพวกนี้ มีซ้ำกันบ้างก็เรื่องปกตินี่นา" เก้งใหญ่ส่ายหน้า "นายอย่าไปคิดมากสิ"

"พวกแกตั้งใจเรียนภาษามนุษย์กันบ้างไหมเนี่ย เข้าใจคำว่าของใช้ในชีวิตประจำวันไหมหา?" เสือดำตวาดลั่น "ของพวกนี้มันเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันตรงไหนวะ?"

"อ้อ—" จ้าวซิงเอ๋อร์ลากเสียงยาว "ฉันเข้าใจล่ะ แกก็คือปีศาจเสือดำที่หนีรอดไปได้จากแก๊งหัวเสือนี่เอง ส่วนเก้งโง่สองตัวนี้ก็เป็นพวกเดียวกับแกสินะ"

"ได้ยินไหม ได้ยินไหม? ยัยนี่สารภาพแล้ว!" เสือดำเบิกตาโพลงชี้หน้าจ้าวซิงเอ๋อร์

"ก็นายเอาแต่ใส่ร้ายเขา เขาก็เลยประชดเอาน่ะสิ" เก้งรองพูดเสียงดัง

"ยัยนี่ด่าพวกแกสองคนว่าเก้งโง่นะเว้ย!" เสือดำโกรธจนควันออกหู "พวกแกสองคนขี้โมโหไม่ใช่เหรอ? คำว่าเก้งโง่นี่มันเป็นคำต้องห้ามของพวกแกไม่ใช่หรือไง?"

"นายอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ พวกเราเผ่าเก้งน่ะ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์ต่างหากล่ะ" เก้งใหญ่ฉีกยิ้มเป็นมิตร

ส่วนเก้งรองก็เงื้อค้อนปอนด์ขึ้นมาฟาดลงกลางกบาลเสือดำดังปั้ก "นายนั่นแหละที่โง่!"

จ้าวซิงเอ๋อร์ยืนกอดอกมองดูอยู่ข้างๆ "พวกนายสองคนที่เป็นเก้งโง่เนี่ยนะคือนักฆ่า?"

"แหะๆ" เก้งใหญ่กับเก้งรองพยักหน้ายิ้มประจบประแจง "ก็แค่หาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องน่ะครับ ทำไปก็เพื่อความอยู่รอดทั้งนั้นแหละ"

เสือดำที่หัวปูดโปนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โดนค้อนฟาดเข้าไปอีกที ก็มีลูกมะกรูดงอกขึ้นมาบนหัวอีกลูก มันนั่งยองๆ กุมหัวตัวเอง ร้องไห้กระซิกๆ "ทำไมต้องตีแต่ฉันด้วยฟะ!"

พอเยว่เหวินเห็นเสือดำโผล่มา เขาก็รู้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติแล้ว

ที่แท้ปีศาจเก้งแปลกหน้าสองตัวนี่มันไม่ได้เก่งกาจผิดหูผิดตาเพราะทีมงานจัดฉากพลาดหรอก แต่เป็นเพราะพวกมันคือลูกสมุนที่ปีศาจเสือจ้างมาต่างหาก!

ถึงตอนนี้พวกมันจะทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว แต่ก็ต้องระวังตัวไว้ให้ดี สัตว์ปีศาจจากเขตทุรกันดารพวกนี้ไม่มีทางทิ้งสัญชาตญาณดิบเถื่อนของตัวเองไปได้อยู่แล้ว

เขาจึงเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วพูดว่า "ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ ในเมื่อพวกมันรนหาที่ตายมาถึงที่ ก็จัดการถอนรากถอนโคนซะเลยแล้วกัน"

ขณะที่เขากำลังจะร่วมมือกับจ้าวซิงเอ๋อร์ลงมือจัดการ ก็มีเสียงสวบสาบดังมาจากพุ่มไม้ด้านล่าง ปีศาจเสือลายพาดกลอนร่างไหม้เกรียมกระโจนออกมา มันก็คือหวงต้าหู่ตัวที่หนีรอดไปได้จากแก๊งหัวเสือนั่นเอง

มันได้ยินเสียงร้องของสองพี่น้องเก้งก็เลยรีบตามมาสมทบเหมือนกับเสือดำน้องชายของมัน เพียงแต่ระหว่างทางดันไปเจอไอ้มนุษย์ประหลาดที่หาเรื่องเจ็บตัวเข้า ก็เลยเสียเวลาจัดการไปนิดหน่อย

"พี่ใหญ่!" เสือดำร้องไห้โฮวิ่งเข้าไปกอดขาพี่ชายแน่น "พวกมันรังแกผมกันหมดเลย!"

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" หวงต้าหู่กวาดสายตามองไปรอบๆ พอเห็นลูกสมุนฝั่งตัวเองกับเป้าหมายที่เป็นมนุษย์สองคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา มันก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

ปุบปับรับโชคเกินไปแล้ว

"แหะๆ" เก้งใหญ่หัวเราะแห้งๆ "ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป พวกเราก็เลยต้องหลบเลี่ยงการปะทะซึ่งๆ หน้าไปก่อน แต่ในเมื่อนายมาถึงแล้ว พวกเราก็ลุยได้เต็มที่เลย"

ถึงสู้กันตัวต่อตัวพวกมันสองพี่น้องจะสู้ไม่ไหว แต่หวงต้าหู่ก็เป็นถึงปีศาจเสือที่แข็งแกร่ง แถมยังมีเคล็ดวิชาวรยุทธ์ติดตัวอีกต่างหาก

ส่วนไอ้เสือดำนั่นก็พอจะช่วยตะโกนเชียร์เป็นกำลังใจได้บ้างล่ะน่า

สามรุมหนึ่งแบบนี้ ก็ใช่ว่าจะสู้ผู้ฝึกตนมนุษย์สองคนนี้ไม่ได้ซะทีเดียว!

พอหวงต้าหู่มาถึง สองพี่น้องเก้งก็เผยให้เห็นเขี้ยวเล็บทันที นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความดุร้าย จ้องเขม็งไปที่จ้าวซิงเอ๋อร์ ผู้หญิงที่เพิ่งจะด่าพวกมันว่าเก้งโง่ไปหยกๆ

ตอนนี้พวกมันโกรธเธอได้เต็มที่แล้ว!

"หึ" จ้าวซิงเอ๋อร์แค่นหัวเราะอย่างชั่วร้าย "ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ"

...

ตอนนี้สถานการณ์กระจ่างแจ้งแล้ว พี่น้องหวงต้าหู่เพื่อจะแก้แค้น ถึงกับไปจ้างสัตว์ปีศาจอีกสองตัวมา แล้วก็ไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนสะกดรอยตามพวกเขาสองคนเข้ามาในนี้ได้

แถมยังจับพลัดจับผลูมาเจอกันจนได้ซะอีก

สองต่อสี่

ตอนนี้เยว่เหวินมีสองทางเลือก ทางแรกคือแจ้งสถานการณ์อันตรายนี้ให้ผู้กำกับรู้ผ่านหูฟัง บอกว่ามีสัตว์ปีศาจสุดอันตรายจากข้างนอกแฝงตัวเข้ามา เพื่อให้พวกเขารีบส่งยอดฝีมือมาช่วยคุ้มกัน

วิธีนี้เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

แต่ถ้าทำแบบนั้น การไลฟ์สดก็ต้องได้รับผลกระทบ ดีไม่ดีอาจจะต้องยุติการไลฟ์สดไปเลยก็ได้ แล้วทริปฟาร์มเงินสะกดสิ่งชั่วร้ายแสนสุขของเขาก็ต้องจบลงแค่นี้ เพราะถ้ามียอดฝีมือจากทีมงานมาช่วย สัตว์ปีศาจตัวเบ้งพวกนี้ก็คงไม่ตกถึงท้องเขาแน่ๆ

ไม่เสี่ยง แต่ก็ไม่ได้เงิน

ส่วนอีกทางเลือกหนึ่ง ก็คือเขากับจ้าวซิงเอ๋อร์ต้องรับมือกับสัตว์ปีศาจทั้งสี่ตัวนี้ด้วยตัวเอง

ถ้าจัดการได้ ก็จะได้เงินสะกดสิ่งชั่วร้ายไปเต็มๆ แถมการไลฟ์สดก็ยังดำเนินต่อไปได้ จัดการเสร็จแล้วยังไปฟาร์มสัตว์ปีศาจตัวอื่นต่อได้อีก

มีความเสี่ยง แต่ก็ได้ผลตอบแทนคุ้มค่าสุดๆ

เมื่อชั่งน้ำหนักในใจดูแล้ว เขาจึงหันไปถามจ้าวซิงเอ๋อร์ "เสี่ยวจ้าว สัตว์ปีศาจพวกนี้คุณรับมือไหวสักกี่ตัว?"

เขาอยากจะประเมินความสามารถของจ้าวซิงเอ๋อร์ก่อนตัดสินใจ

จ้าวซิงเอ๋อร์ตอบด้วยความมั่นใจ "ให้หนึ่งรุมห้าก็ยังไหวเลยค่ะ"

"งั้นผมจะ..." เยว่เหวินกำลังจะเบาใจลงมือ จู่ๆ ก็รู้สึกทะแม่งๆ รีบหันกลับไปโวยวาย "คุณอย่ารวมผมเข้าไปด้วยสิ!"

ก็ที่นี่มีสัตว์ปีศาจแค่สี่ตัว แต่เธอดันบอกว่าสู้ห้าคนไหว ก็หมายความว่าเธอนับรวมเขาเข้าไปด้วยน่ะสิ!

นี่เธอกะจะหาเรื่องอัดเจ้านายตลอดเวลาเลยใช่ไหมเนี่ย?

"ไม่ได้รวมคุณซะหน่อยค่ะ" จ้าวซิงเอ๋อร์รีบแก้ตัว "ถ้างั้นก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่เลย ทั้งสี่ตัวนี่ฉันจัดการได้สบายๆ ค่ะ"

"งั้นก็ลุยเลย!"

เยว่เหวินตัดสินใจเด็ดขาด ไม่แจ้งคนของบริษัทวั่งโหยว แต่จะร่วมมือกับจ้าวซิงเอ๋อร์จัดการสัตว์ปีศาจทั้งสี่ตัวนี้เอง เขาตวาดลั่น ใช้วิชาควบคุมกระบี่ทันที ลำแสงสีเงินพุ่งทะยานแหวกอากาศ ตรงดิ่งไปหาเสือดำที่มีระดับตบะต่ำที่สุด!

การจะสู้แบบเสียเปรียบด้านจำนวน ก็ต้องรีบกำจัดกำลังรบของอีกฝ่ายให้เร็วที่สุด

เป้าหมายที่จัดการง่ายที่สุด ก็คือไอ้เสือดำตัวนี้นี่แหละ

"โฮก—"

หวงต้าหู่แผดเสียงคำราม หมัดทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้า พุ่งทะยานเข้ามารับหน้าแทนน้องชายอย่างไม่คิดชีวิต หมัดของมันปะทะเข้ากับปราณกระบี่ในแนวเฉียง

ตูม!

ปราณกระบี่และสายฟ้าระเบิดออก แผ่กระจายรัศมีทำลายล้างกว้างกว่าสิบเมตร แม้ว่าเสือดำจะไม่ได้อยู่ตรงจุดศูนย์กลางของการระเบิด แต่ก็ถูกปราณกระบี่อันคมกริบทิ่มแทงจนปลิวกระเด็นไปไกลหลายเมตรและร่วงลงไปกองกับพื้น

กระบี่บินพุ่งกลับมา หวงต้าหู่เองก็กระเด็นถอยหลังไปเช่นกัน สองหมัดสั่นระริกไม่หยุด ตามตัวมีรอยเลือดซึมออกมา

มันตระหนักถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวข้อหนึ่ง ห่างจากการต่อสู้ที่แก๊งหัวเสือเพียงแค่สัปดาห์เดียว ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์คนนี้กลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด!

นี่มันความเร็วในการพัฒนาบ้าบออะไรกันเนี่ย?

สิ่งที่มันกลัวที่สุดดันกลายเป็นจริงซะแล้ว ไอ้มนุษย์ที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่คนนี้ มันต้องใช้โปรแกรมโกงเลเวลอัปแน่ๆ!

อีกด้านหนึ่ง สองพี่น้องเก้งก็งัดอาวุธออกมา พุ่งเข้าโจมตีจ้าวซิงเอ๋อร์พร้อมกัน

จ้าวซิงเอ๋อร์ยังคงเหวี่ยงค้อนกลองทองคำ ร่างอรชรบอบบางของเธอเหวี่ยงค้อนยักษ์หมุนเป็นวงกลม รอบแล้วรอบเล่า พอถึงรอบที่สาม ก็เกิดเสียงดังกึกก้องกัมปนาท

สองพี่น้องเก้งถึงกับถอยกรูดไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

สิงโตเดรดล็อกส์ไม่ได้โกหก พวกมันสองพี่น้องเคยร่วมมือกันลอบสังหารยอดฝีมือขอบเขตปราณกังที่กำลังบาดเจ็บในเขตทุรกันดารได้สำเร็จจริงๆ

แต่นั่นเป็นเพราะพวกมันคุ้นเคยกับพื้นที่ อาศัยลูกบ้าสู้ตายเข้าแลก และอีกฝ่ายก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องการต่อสู้สักเท่าไหร่ พอโดนลอบโจมตีจนบาดเจ็บหนัก พวกมันก็ทนรับการโจมตีสวนกลับของยอดฝีมือคนนั้นได้ สุดท้ายเลยกัดทึ้งอีกฝ่ายจนตายได้สำเร็จ

เรื่องวิชาอาคม จ้าวซิงเอ๋อร์อาจจะสู้ผู้ฝึกตนขอบเขตปราณกังคนนั้นไม่ได้ แต่ถ้าพูดถึงพละกำลังเพียวๆ ล่ะก็ ต่อให้เป็นการโจมตีของผู้ฝึกตนขอบเขตที่สี่ ก็ยังไม่น่าจะรุนแรงเท่าค้อนของเธอในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ!

กระทั่งรู้สึกเหมือนว่าถ้าค้อนนี้ฟาดลงบนพื้น ภูเขาทั้งลูกอาจจะถล่มลงมาได้เลย!

และความคิดนี้ก็ได้รับการพิสูจน์ในเวลาอันรวดเร็ว ภายหลังจ้าวซิงเอ๋อร์เหวี่ยงค้อนไปหลายรอบ พอเห็นว่าสองพี่น้องเก้งไม่ยอมเข้ามาปะทะด้วย เธอเลยปล่อยมือ เขวี้ยงค้อนกลองทองคำออกไปราวกับเป็นอาวุธลับซะเลย!

แสงสีแดงจางๆ ห่อหุ้มค้อนยักษ์ที่กำลังหมุนติ้ว พุ่งเข้ากระแทกพื้นอย่างจัง

ครืน ครืน ครืน—

แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เกิดเป็นคลื่นกระแทกแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ สัตว์ปีศาจทั้งสี่ตัวรวมถึงเยว่เหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างก็ถูกแรงกระแทกซัดจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

ต้องรอเป็นสิบๆ วินาทีกว่าฝุ่นควันจะจางหาย

เก้งรองห้อยต่องแต่งอยู่บนกิ่งไม้ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเสือดำห้อยอยู่ข้างๆ มันพึมพำอย่างมึนงง "ก็บอกแล้วไงว่าแกจำคนผิด ถ้ายอมรับตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว ดูสิ พอจำถูกขึ้นมา มันน่ากลัวขนาดไหนเนี่ย!"

"แค่กๆ..."

เบื้องล่าง หวงต้าหู่เดินโซเซออกมาจากม่านฝุ่นควัน ทั่วร่างเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด กล้ามเนื้อปูดโปนเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งดิบเถื่อน

"มนุษย์ พวกแกแข็งแกร่งมากจริงๆ แต่วันนี้ต้องมีคนชดใช้ด้วยชีวิตให้กับการตายของน้องๆ ฉัน!" นัยน์ตาของมันทอประกายสีแดงฉาน แฝงไปด้วยความเคียดแค้นฝังลึก "พวกแกไม่มีทางจินตนาการออกหรอก ว่าเสือที่กำลังจะล้างแค้นน่ะ มันมีความมุ่งมั่นขนาดไหน!"

เมื่อมันเอ่ยประโยคนี้ออกมาทีละคำ รอบตัวของมันก็ถูกห่อหุ้มด้วยสายฟ้า สายฟ้านับไม่ถ้วนเริ่มกัดกินร่างกายของมันเป็นอันดับแรก ก่อนที่กลิ่นอายความแข็งแกร่งของร่างปีศาจเสือจะพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนทะลุฟ้าในพริบตา!

เมื่อเห็นภาพนี้ เสือดำก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบตะโกนเสียงหลง "พี่ใหญ่ จะใช้ท่าไม้ตายนั้นเหรอ? ไม่ได้นะพี่!"

แต่หวงต้าหู่กลับไม่สนใจฟังเสียงทัดทานเลยสักนิด

ชั่วพริบตาเดียว พายุกลิ่นคาวเลือดอันบ้าคลั่งก็พัดโหมกระหน่ำไปทั่วทั้งหุบเขา!